ankara deyince akla gelenler

kalabalık , gri ve eğlence.

(bkz: tunalı'da gezinirken bizde bir kahvaltının tutkusu)

kent şarkıları grubu, pilli bebek grubu, bir otel, yağmur, zevksiz birkaç sevişme ve insanı kolundan tutup içeri sokan esnaflar.

gri,
kirli hava,
hiç bir özelliği olmayan binalar ve caddeler,
trafik keşmekeşi.

45 sene önce ben ankarada okurken böyleydi.
şimdi daha berbattır sanırım.

ankara.

neyse sorular kolay bugün, sol akıyor maşallah.

beysukent, incek...
cebeci-atakule yuruyusleri
kugulu park
mulkiye, biraz odtu cokca "çatı"
onlarca mekan, yuzlerce insan, birkac iyi adam

istanbulluyum. istanbul'in istanbul zamanini da ucundan yasadim cocukluktan beri. gazinolar, dilenci vapurlari, beyoglu, çicek pasaji, rock and coke, efes one love vs.. hic sektirmeden hem de.

ama bugun binlerce kilometre oteden hangisini ozledin daha cok dense, tereddutsuz ankara derim. herkes sevemiyor, sevmek zorunda da degil. new york city'nin de sevmeyeni cok ama bayiliyorum ben. sehri tanima meselesi. degme new yorker'dan daha hakimimdir sehre.

angara'ma gri ve kasvetli demeyeni dövmüyorlar bu arada, rahat olun biraz.

çin çin 'den dolayı tutti frutti.

siyaset.*

şimdi nereden başlasam ki;
anıt kabir, eski meclis, hacı bayram, hamam önü,
ulucanlar, anadolu medeniyetler, kale,
millet kütüphanesi, gazi üni.
dikmen yokuş, sincan harikalar diyarı, ankamall
sıhhiye de simit, ulus da balık ekmek, aspava
kızılay, 7.cadde, kuğulu, sonbaharda aşk,
kızılay barlar, gölbaşı gazinolar, ssk iş hanı, fi sokak
kışın soğuğu,
not: çın çın mahallesi intihar etmek isteyenler için gidip sağa sola küfür ederseniz illaki bı bıçak darbesi gelir. :))

anıtkabir

ortadaki park. kşkhkşşkçkk

pavyon

henüz ekili 40 dönüm arazimi sattıracak bi hatunla karşılaşmadım ama inanıyorum, bir gün o dilber çıkacak karşıma ve içimden geçecek.

anıtkabir

ankaraya kaç kere gittim bilmiyorum ama bir kere bile gitmedim. her defasında "bu sefer anıtkabiri de görecem, aslanlı yolda yürüyecem" diyorum ama pavyonlardan başımı kaldıramıyorum ne yapayım.

tbmm

yine anıtkabir gibi gideyim göreyim diyip diyip gitmediğim bir başka yer.

eski manita

bir kez daha görüşesim var ama sadece seks için çekilecek hatun değil.

ankara üniversitesi, coğrafya hocam ve soğuk hava.

tüm hayatım.
yaşanmışlıklar ve yaşanmamışlıklar.

soğuk, aspava, kızılay, istanbul'a uğrasınlar diye ara sıra darladığın dostlar.

dost kitapevi, caribou, bounty.

hem bozkırın ,hem bir kesim elitin ,hem gelir düzeyi yüksek olmayan işçi ve memur çocuklarının harmanlandığı kimine göre gri,kimine göre sıkıcı ,kimine göre büyük şehir olmayan ,kimine göre neden sevdiğini anlamadığı bir tutku ankara.bu arada sevecekseniz ankaralıların ankara’yı sevdiği gibi sevin sevdiğinizi

aklıma yalnızca ankara geliyor.

ben buraya tanım yazmamışım henüz, inanamıyoraaaaaaaaaaam!!!

benim için ilk anda (aklıma gelenler) şunlardır:

1-) üniversite. o dönemde 7 senem ankara'da geçti. (1999-2006 arası).
2-) iş. (2016-2020 arasında ankara'da yaşayıp çalıştım.)

biraz spesifik şeylerden bahsedecek olursam:

arkadaş çevresi: artık ankara'daki evimizi kiraya verdik ve oradaki arkadaşlarımdan uzağım. en kral ortamım orada hala.

kolej: ankara'daki evimizin bulunduğu semt ve ankara'nın da en sevdiğim yeridir.

demirtepe: 1999'da üniversite okumaya gittiğimde ilk senemde özel bir öğrenci yurdunda kalmıştım bu semtte (maltepe'ye dahil sanırım). dibinde de maltepe pazarı vardı. metal cd'si çok almışımdır buradan. başka da tonla şey elbette.

barlar: eskiden sağlam içiciydim ve bolca barlara giderdim ankara'da.

ya çok anım var benim ankara'da. dile kolay, klavyeye/parmaklara da kolay, 11 senem orada geçti.

ankara'yı hep sevdim ben.

ayaz.