ankara'nın en güzel yanı

ankara'ya hayatımda 2 veya 3 kere gittim en son 10 sene önceydi ilk olarak mamak'a gittim sonra da günü birlik olarak gezmişliğim var. istanbul kadar değil ama oranın da melankolik bir yönünü hissetmiştim o yüzden sevmiştim. ama yaşamadığım için daha detaylı bir şey söylemem kesinlikle.

onun dışında sayılırsa behzat ç. tabiki de, onun da ilk 3 sezonu sonra iyice suyunu çıkardılar.

deprem riski olmaması. başka bi şey bulamadım. çünkü gördüğüm kadarıyla ankara, koca bi mecidiyeköy

ağustos akşamları

kara ikliminin nimeti muhteşem dingin hava

eğitimli insan ortalamasının yüksek olması.

aşti indirme peronları.
bugün böyle. canım anam geliyor.

anıtkabir.

çok güzel olması.

mikro faşist nüfusunun çok az olması ve tam bir üniversiteler şehri olması.

istanbul'a dönüşü değildir.

herkesin birbirini bir yerlerden tanıması. yeni tanıştığınız biriyle sohbet etmeye başladıktan sonra göreceksiniz ki mutlaka ortak tanıdıklarınız çıkacak. belki de o yüzden ankara'ya dönüş her zaman "eve dönmek"le eşdeğer.

ankara'dan dönüşüdür. gerçekten, bu ankara sevenler neyini seviyor anlayamıyorum, herhangi bir anadolu şehri, sivas'tan bir farkı yok. kendinizi şehrin güzel olduğuna ikna etmeye çalışıyorsunuz ankaralılar, bizi yemeyin.

sol yanı

gölbaşı tabelasının göründüğü yer.

bütün can dostlarım, candan öte canım, yüreğim sızlıyor her gün.

istanbul'a ve izmir'e benzememesiydi. sağ olsunlar el birliğiyle benzetiyorlar. siz birkaç sene sonra görün hele.

denize tekrar kavuşmak için defolup gitmek ordan ve bir daha gitmeyecek olmak.

o gri kasvetli gökyüzü ve gün batımı büründüğü hali çok güzeldir ankara'nın. sevdicek sayesinde hayatımdaki en güzel günlerimi geçirdiğim yerdir ankara. uzun süreli özlemin sonundaki kavuşmadır ankara benim için. bahçeli'den beşevler'e yürümek bile benim için ankara'yı çok güzel yapar o yüzden.

ticarethane mimarisine sahip olmayan güzel devlet kurumlarının olması.

geçen ekim ayında canımın içi biricik abime endoskopi yapılması gerekti, peşinden düştüm yollara *.
ankara'da hacettepe üniversitesi'nin mi ne bir hastanesine gittik.
hastane resmen 3-4 katlı yan yana tatlı binalardan oluşan ferah bir ortam. bakın doktor ve hastane fobisi olan biri olarak söylüyorum, ben normalde hastanede ya ağlamaya başlıyorum ya da yüzüm kireç gibi oluyor ya da öfke nöbeti geçiriyorum lakin bu hastanede bunların hiçbiri olmadan yürüyebildim.
bu olaydan iki hafta kadar önce hasta ziyaretine hamidiye etfal'e gitmiştim ve asansör beklerken kriz geçiriyor gibi oldum. hastane değil avm'ydi çünkü.

o yüzden sade yapılar denince maalesef ankara. onun dışında sevemiyorum bu şehri.

derli toplu bir şehir olması. eğlence merkezleri belli, resmi binaların yeri belli, sanayi işçilerinin yerleşimleri belli, subaylar ve memurların yerleşimleri belli, doğal alanların yeri belli. kendisine rakip gösterilen diğer metropoller gibi gökdelenle gecekondunun komşu olduğu ucube bir hali yoktur.

defalarca içinden geçtim, birkaç kez de içinde bulundum. hedefime ulaşırsam da uzun bir hayat beni ankara'da bekleyebilir. 4 sene istanbul'da yaşamış birisi olarak ankara daha düzenli görünüyor ama yaşamadan hiçbir şeyi bilemem. dilerim istanbul'a benzemez. istanbul çok kötü.

şehir imkanlarına sahip büyük bir kasaba gibi olması bence. ben ankara seven biri değilim ama sevenlerin söylediklerini toplayınca ortaya bu çıkıyor. övülen yönleri küçük şehirlerde özenilen, beğenilen şeyler.

ne bileyim, devlet dairelerinin orada olmasını seven yok. çok güzel yokuşları var diyen de duymadım. istanbul'da yokuşları bile överler yedi tepeli şehir diye. düzenli diyorlar, herkes birbirini tanıyor gibi diyorlar, insanlar iyi diyorlar. türkiye şartlarında bunlar küçük şehir ya da kasaba özellikleri bence. eyyorlamam bu kadar.