ankara'nın en güzel yanı

sabah gün ağarırken pastanelerden gelen taze poğaça kokusu.

cebeci'den kızılay'a yürümek olabilir.

öğrenciyken tam 5 yıl yürüdüm. özellikle yazın bir başka oluyor. bazen tandoğan'dan cebeciye, cebeciden tandoğan'a da yürüdüm. öğrenciydim. kendimi, arkadaşlarımı, sevgilimi, ailemi, sıkıntılarımı ve her şeyi sorguladım o yolda. neler yapmak istiyordum onları düşündüm. o zamanlardan yıllar sonra şu an yaptığım işe o yolda karar verdim mesela. hoşlandığım kızla ilk buluşmamda onu nereye götürsem o yolda düşündüm hep. sıkı bir rap dinleyicisi olduğum için islamic force albümünü ilk o yolda dinledim mesela. çok özlüyor insan yıllar sonra. özellikle de kendine bir daha hiç öyle vakit ayıramadığını fark edince daha bir özlüyosun. neyse ki 3 ay sonra tekrar ankara'ya dönüyorum.

sabahları masmavi olan, geceleri yıkdız dolu olan insanın içini açan gökyüzü.
içimi açtı bu sabah valla.
arada, gözüme giren güneşi de güneş gözlüğümle selamladım.
belki de sana kalırım ankara.
o kadar kandım sana, bu sabah.

anıtkabir var bundan daha güzel ne olabilir ki.

bütün bürokrasiyi ülkenin omuzlarından alıp grilerine gömmesi.

ankara, bi izmir bi istanbul kadar sevmezler. budur guzel yani. nadirdir enderdir ankara yi sevenler, griligin icinde kendi mutlulugunu yaratanlar.
yormaz.
mutlu degilsen olmak zorunda degilsindir. mutluysan yerdeki kucuk bi ot parcasi bile gulumselitir.
kisaca soylemek gerekirse, herkesi kucaklayan gri sehir

ssk demeyin arkadaş, anısı var...

boş kümedir awk. ne gereksiz bir şehirdir öyle. atatürkü düşüncesine göre konya olması gerekirdi başkent.

sınavın iyi geçmesi... (hiç biri iyi geçmedi) savcılık, hakimlik, kaymakamlık...

bir tek tehlikeli madde güvenlik danışmanlığı sınavını kazandım angarada.

yok tamamen alışkanlık

melik görklek'in 25 yıl belediye başkanlığı yapıp ırzına geçtiği şehirde güzellik mi kalır ?

demetevler.

dikmen

seğmenler parkı.
yapraklar düşmüş, güzel bir sonhabar teması oluşmuş.
öğlen gideyim de biraz kitap okuyayım dedim ama bi tarafım dondu.

bana uzak olması.
dusunsene ic anadolularla daha az muhattapsin.

kalesi...

şehrin her yerine serpiştirilen parklar.
mesela,
portakal çiçeği parkı.
şu, sonbahar yapraklarının hepsi süpürülmeden, gitmem lazım. bir onu görmedim gibi.

birde lezzetli makul fiyatlı yemek mekanları.
geçen hafta tesadüfen bir mekan keşfettim. misafirlerim gelmişti. onları aşti'den aldım. yakında ne var diye baktım. little kitchen diye bir yer çıktı. şahane bir kahvaltısı vardı.

karnı acıkan ankara'ya gelsin. damak zevkine göre bir yer bulur muhakkak.

sıhıye köprüsünün üstündeki dolmuş durakları

pavyonları.
bi kişi de yazmamış.
niye?
çünkü aşırı entelektüel, şairane ruhlu, helada bile kitap okuyan arkadaşlarla dolu bi ortamdayız.
oysa ankara'nın pavyon kültürü, yazılı olmayan kuralları, neonları, içindeki dudak uçuklatan hayat hikayeleri ile bir dostoyevski romanına rahatlıkla ilham kaynağı olacak kadar yalın yaşamlar barındırıyor.
bilen bilir.