ankara'nın en güzel yanı

i. melihsiz olması yeter. abartmayalım.

tunalı hilmi, hele süleyman bağcıoğlu dinliyorsam. sırf bu yüzden ankara'daki ex ile tekrar deneyebilirim. o derece.

öğrenciliği... ankara da öğrencilik güzeldir. kültür-sanat şehridir. tek eksiği denizi yok.

deniz'i olmaması.*

çok farklı bir şehir . çok kalabalık , her kültürden , her ülkeden bir insan bulabiliyorsun ama kimse seni takmıyor herkes kendi halinde. insanlar farklı bir evrene girmişler gibi davranıyorlar ama öyle de hissettiriyor.

ben ankara'da küçükken doktar kontrolleri için falan zaman geçirmiştim. o zamanlardan hatırladığım, iskender yediğimiz mük ötesi bir mekan vardı. şimdi kaldı mı bilmem ama o iskenderin tadı hala damağımda. sonrasında 1 ay mamak mebs'te acemi askerlik yaptım. onu sayma. sonrasında da kaymakamlık sınavına girmek için çoook eski bir dostumun yanına gitmiştim. küçük esat'ta kalıyordu. ordan kuğulu park'a yürümüştük. sanırım tunalı hilmi'den geçmiştik. o yürüyüş esnasında da kuğulu'da da çok güzel sohbet ettik. hepsi aklımda. ancak vega ankara şarkısının "tunalı'da gezinirken bizde bir kahvaltının tutkusu" sözleri dolanıyordu aklımda.

vega'nın ankara'sı bir kış şarkısı ancak ben temmuz ayında tunalı'da dolaşırken deneyimlemiştim falan. umarım kışın da yaşarım o deneyimi. ben seviyorum ankara'yı. küçükken çok sık gelirdik. hep aklımda kalan o uçakların sergilendiği açık hava müzesi gibi olan yer ve o iskender yediğimiz yer. bir de işte kaymakamlık sınavına geldiğim zaman, iş için bi kaç kere çekim yaptığım yerler falan. bu kadarı yetti bana.

burada doğdum, burada büyüdüm. nefret ettim, iki kere kaçtım. sonra ne olduysa burada sevdim, burada evlendim. canımın içi yanımda. daha sebep mi arayayım?

yaşadığımı hissettiren bir şehir olması benim için. hatıraları ve hatırlattıklarıyla birlikte hayatımın en güzel en eğlenceli anılarını burada geçirdim, geçirmeyi devam etmeyi de umuyorum.

farkındalık sahibi ve benimle aynı bakış açısına sahip insanlar beni anlayacaktır ki ankara’nın bambaşka bir hissi var diğer şehirlerden farklı olarak. karlı ya da yağmurlu bir ankara akşamında vega, pilli bebek, pera veya çilekeş dinleyerek sokaklarında yürüdüğünüzde anlayabilirsiniz bu hissi belki.

ankara'ya hayatımda 2 veya 3 kere gittim en son 10 sene önceydi ilk olarak mamak'a gittim sonra da günü birlik olarak gezmişliğim var. istanbul kadar değil ama oranın da melankolik bir yönünü hissetmiştim o yüzden sevmiştim. ama yaşamadığım için daha detaylı bir şey söylemem kesinlikle.

onun dışında sayılırsa behzat ç. tabiki de, onun da ilk 3 sezonu sonra iyice suyunu çıkardılar.

deprem riski olmaması. başka bi şey bulamadım. çünkü gördüğüm kadarıyla ankara, koca bi mecidiyeköy

ağustos akşamları

kara ikliminin nimeti muhteşem dingin hava

eğitimli insan ortalamasının yüksek olması.

aşti indirme peronları.
bugün böyle. canım anam geliyor.

anıtkabir.

çok güzel olması.

istanbul'a dönüşü değildir.

herkesin birbirini bir yerlerden tanıması. yeni tanıştığınız biriyle sohbet etmeye başladıktan sonra göreceksiniz ki mutlaka ortak tanıdıklarınız çıkacak. belki de o yüzden ankara'ya dönüş her zaman "eve dönmek"le eşdeğer.

ankara'dan dönüşüdür. gerçekten, bu ankara sevenler neyini seviyor anlayamıyorum, herhangi bir anadolu şehri, sivas'tan bir farkı yok. kendinizi şehrin güzel olduğuna ikna etmeye çalışıyorsunuz ankaralılar, bizi yemeyin.

sol yanı

gölbaşı tabelasının göründüğü yer.

bütün can dostlarım, candan öte canım, yüreğim sızlıyor her gün.