ankara'nın en güzel yanı

ankara kalesinin eskimemiş tarihi dokusu.. bir gün kuzenimle yürüyoruz kalenin civarlarında. sokaklarda bir naif ezgi, evler nostaljik , sokak resmen büyüledi bizi. bir pencerenin önünden geçtik içeride gazete yığınları ve tavla oynayan iki adam çarptı gözümüze, pencereyi bir kaç adım geçmiştik ki adamlardan biri arkamdan seslendi "pardon gülhaneden misiniz?"
değildim ama o atmosferin büyüsüyle neredeyse evet diyecektim. kendimi zor kontrol ettim ve hayır diyebildim. özür diledi ve beni gülhane hastanesindeki bir hemşireye benzettiğini söyledi.
ordan ayrılıp kuzenimle bir kafeye oturduk. sohbet ediyorduk ama ikimizde aynı şeyi düşünüyorduk: acaba gülhaneden miyim?

istanbul'a dönüşü.

yahya kemal’e göre istanbul’a geri dönülmesidir.

cinnah caddesi'nden tunalı'ya inen yol olabilir ancak emin değilim; ankara'nın bence çok fazla güzel yanı var.

yan olarak beypazarı var.

gözlerimi açtığım, 25 yıldır nefes aldığım bu güzel şehirin en güzel yanı bu şehirde kurulan arkadaşlıklardır. hakikaten sahicidir. sanat etkinlikleri dışında çok da yapılacak bir şey olmayan şehrimde insanlar birbirinin sohbeti ile, paylaştıkları ile nefes alırlar. ikinci sırada da çankaya'nın eski semtlerinde, özellikle büyüdüğüm ayrancı'da, bir anda göz kamaştıracak güzellikte ağaçlara sahip, mimarisi güzel binalarla dolu bir sokakta buluverirsiniz kendisini.
"ayak basılmamış toprağım, dürülmüş, göğüm
yüzü karanlık bir kalabalık
parmak basma ve bastırma yetkim
üstgeçitler kurup, altgeçitlerde titreyen devrimci ruhum"*ankaram.

benim gibi memleketi olmayan insanların memleketi olması.

dönüşü

düzenli, ulaşımı kolay, nem yok, merkezi.

mansur yavaş.

aspava.

k harfini kullanma zorunluluğu olmaması, angaralıyıg gardaş

haritaya bakarken bize göre sol yanıdır.

angara havaları .

ankara simidi

aspava

dinozor kardeşlerim hatırlarlarsa istirham ederim like etsinler... güvenpark'ın dolmuş durağı çıkışında yer alan gazete büfesinin meşhur sosislisi (son gittiğimde baktım. büfeden eser yoktu... buruk bir üzüntü oldu)

dizi ve filmlerde kendine bolca yer bulan 60-90 arası yılları. "bir zamanlar" en çok bu şehre yakışır.

bir şehir efsanesine göre, bu şehrin soğuğunu bir yiyen, sıcağında bir yanan, bu şehirde bir kez aşık olan bir daha terkedemiyor.

dışı.

şehrin en güzel yanı, yaşadığın güzel anılara ev sahipliği yapmasıdır.

kızılay meydanında dikilip etraftaki yüksek bina ve geniş caddelere bakıp dostlarının varlıgını hissetmek.