anlam verilemeyen insan davranışları

sen en başından dersin ki "bak ben hatunlarla arkadaş olmuyorum. bana kanka muhabbeti yapma" bunu bile bile saatlerce konuşursun sonra iş birbirinizi görmeye gelir ve ta ta ta tam.. arkadaş olalım.

balım siz bela mısınız? ben en başından ne diyorum, bak beni öyle arkadaş gibi görme, ben arkadaş olmam, olamam. benim niyetim başka, beklentim başka. efendi gibi yok de işimize bakalım da arkadaş ayağı çekmeye kalkma işte. çok uyuz oluyorum ya böyle şeylere.

başka insanlar hakkında konuşmayı bir sohbet biçimi haline getirmek. olumlu da olumsuz da olsa bahsedilen kişiler arkadaş da olsa ünlü de olsa söyleyeceği, anlatabilecegi en ilginç şeyi başkası ve başkası hakkında bir takım konular olan insanların bunu neden yaptığını anlayamıyorum. ılginç değil bu sıkıcı. üstelik kendine has bir görüşü, tutkusu olmayan bir insanın ilgi duyabileceği konular bunlar. insanlar bu kadar ilgi çekici değiller. mankafalılık bu.

(bkz: terk edildiği için intihar etmek)

sinemaya gidip de instagram hikayesine bunu ekleyen insanlara anlam veremiyorum. hadi biri sahneyi çekmiş atmış, replik hoşuna gitmiş gibi düşüneyim de diğeri film afişi yanında durmuş da foti atmış. yahu.. yahu... yahu... siz neden hayatının son demine yaklaşmış ve sıfır sosyal hayata sahip insanlar gibi takılıyorsunuz ey insanlar? henüz gençsiniz, yapmayın böyle bakın lütfen. hani galaya gidersin o zaman derim ki neyse efendim bu özel bir etkinlik. ancak bakın, artık sinema bile zincir market gibi bir olay sonuçta. avmlerden dışarı bile çıkamayan korkak birer perde gibi geliyor bana. neyse, sinema hakkında değil de işte eleştirim bu manasız hareket hakkındaydı. eyyorlamam bu kadardır.

sevmediği, yanında mutlu olmadığı kişilerle iletişimi sürdüren insanları hiç anlamıyorum.

zorunlu bazı durumlar olabiliyor, ancak olmadığı halde bunu yapanlardan çok soğuyorum. ne zaman birisi erkek/kız arkadaşından şikayet etse, yakın arkadaşlarının arkasından büyük ithamlar ederek konuşsa şaşırıyor ve bu kadar şikayetçi oldukları şeyleri neden sürdürdüklerini anlamaya çalışıyorum.

evet sevmiyorum, ama x yıl zaman harcadım emek harcadım gibi bir bakış açısı öyle garip geliyor ki.

yalnızlık, bizi üzen ve rahatsız eden insanlarla ömürlerimizi heba etmekten daha mı korkunç sahiden? hiç zannetmiyorum.

karadeniz'de meşhur soru
kimlerdesin,
senin memleketin fark etmez ama.. bazen killik olsun diye konyalı yım diyorum olsun orasida guzelde kimlerdensin
sanırsın seyyar nüfus kayıt defteri. bide tanizmaz o ayrı bir komedi..

toplu taşımada bağıra bağıra beste söyleyen futbol taraftarı.

100 bin takipçisi olan instagram fenomenin 1 milyon takipçisi olan instagram fenomeninin kombinlerini yapıp aynı semtlerde aynı restoranlarda aynı kaldırımlarda poz vermesi.

kaldırım aynı, kombin aynı, kadınların ağzının kenarından çıkardıkları dil pozu bile aynı. baş ve işaret parmaklarını bir fincan kahvenin yanında birleştirmek suretiyle paylaştıkları fotoğraflarlar bu takipçiliğin olmazsa olmazı.

lan biriniz de evde karnıyarık yapın. yok.

varsa yoksa ojeli tırnaklar, kırmızı ruj ve lüks otomobillerin yanında verilen baş ve işaret parmağının bir sebeple birleştirildiği pozlar.

sıkıldık.

bazılarınız çok güzel ama gerçekten sıkıldık.

ha! taytlı spor salonu paylaşımları da bonus olsun.

sokak röportajında pazaryerinde yere dökülüp, atılmış meyve sebze artıklarından yenilir gördüklerini ayıklayan üstü başı perişan zavallı durumda bir kadına soruyor muhabir: 'ekonomik gidaşat hakkında ne düşünüyorsun' diye. kadın, kocasının iş kazası nedeniyle sakat kaldığı, onu igortasız çalıştıran taşaron tarafından kovulup sahip çıkılmadığı, evinde küçük çocuklarının yardımına muhtaç halde yatalak olduğunu, ilaç alacak paraları olmadığını, çocuklarının da aç ve sefil olduğunu, kendisinin gündelik temizlikçi olarak iş bulabilirse çalıştığını, dolmuşa verecek parası olmadığı için yaya gidip geldiğini, 6 aydır kirayı da ödeyemediklerini, elektrik ve sularının kesik olduğunu, camiden su taşıdığını ve dahasını ve dahasını anlatıyor. 'sizce neden böyle peki' sorusuna da "başımızdakiler" diyor. "bizi görmüyorlar mı" diyor."halimizi bilmiyorlar mı" diyor. "biz insan değil miyiz, biz allahın kulu değil miyiz." diyor. muhtarlığa, kaymakamlığa hatta valiliğe gidip yalvardığını, hep geri çevrilip gönderildiğini anlatıyor. gözleri doluyor. haklı, gerçekçi, sahici bir dram etkileniyorsunuz, üzülüyorsunuz..
en sonunda, 'peki seçimler var kime oy vereceksiniz' diye soruyor muhabir: akp.ye diyor kadın "reisimize vereceğim tabii ki." diyor.. 'ama bakın şikayet ediyorsunuz' diyor muhabir, 'akp hükümet bu sorunları onların çözmesi gerekmez mi' diyor muhabir."hayır" diyor kadın "onlarla ne ilgisi var, onlar kocaa memleketi yönetiyolar, işleri başından aşkın, yedi düvelle uğraşıyolar, benim işimle uğraşacak vakitleri mi olur, allah başımızdan eksik etmesin, ya olmasalar birde vatanımız mı gitsin elimizden" diyor. kadının kafası, mantığı net. kendisini o hale getirenin, bütün bunları ezanları susturmak için yapan iç dış düşmanlar olduğuna inanıyor, inandırılmış..
ısrar eden muhabiri de azarlıyor.."oyalama beni" diyor. "bak sen de onlardansın ayıp" diyor. "halimi görmüyor musun, yaptığına utanmıyor musun" diyor..
ve gerçekten muhabir utanıyor! "tamam bacım" diyor."tamam."
hadi biz de birlikte düşünüp anlamlandıralım .
anlamlandıralım hadi..!

gözlerinin önündekinin farkına varamamaları

yazdığı nick altını kısa sürede geri silmesi. allah düşmanımın başına vermesin. sözlüğe giriyorsun, bir bildirim nick altına x yazar tanım girmiş. heyecanla tıklıyorsun, al kırdın kırdın. kırdın valla ya, ne yazmıştı da silmiş, ben şimdi bu merakla nasıl uyuyacağım. kötü bir şey yazmışsan da, ayna tuttum sana geçti.

evrenin bizatihi kendisi anlamdan arındırılmışken , insan davranışında anlam aramak beyhude iş. evryrthing goes moruk.

tiyatro oyununa gidip, oyuncuları alkışlayıp oyunu beğenip yine de kayıt yasağı anonsuna rağmen sahneyi çekmeye çalışma gayretini anlamıyorum.

yasak anam yasak. beğenmiyorsan zaten çekme. beğeniyorsan da sana o beğeniyi yaşatan ekibe biraz saygı duy.

-mış gibi yapan insanlar. hiçbir zaman samimi gelmedi. sevmiş gibi yapanlar, anlıyormuş gibi yapanlar, yanındaymış gibi yapanlar vs vs. uzar gider. hadi rol yaptıklarını anladığımızda bir şekilde uzaklaşırız da anlamadığımız durumlarda olan bize oluyor. samimiyetsizlerden kaçmak için samimi insanları da yok saymaya başladık.

kendi adıma söyleyeyim, eğlenmek için oyun başına oturup sinirlenmek. kaybedince kızıyorum. madem iş buraya gidiyor ben oyun oynamıyım diyorum ama seviyorum da oyun oynamayı. bile bile lades, kısır bir döngü. hadi iş yerinde sıkıntı çekiyorsun, ihtiyaçların var para için mecbur gidip katlanıyorsun da; oyun oynamak zorunda değilken gerilme stresini neden kendime yapıyorum hiç bilmiyorum. bu işi bı çözmem gerek.

bir insanın yanından geçerken şarkı söylemeye başlayan insanı anlayamıyorum. kuş musunuz kardeşim siz?

yersiz agresiflik.

son yıllarda çok arttı bu. normal bir şey söylüyorsun ya da yazıyorsun. karşındakinin sırtında dikenler çıkıyor bir anda. patır patır fırlayıp saplanıyor insana. yahu az sakin! yüz yüze gelse yapmayacağı saldırıları, hamleleri yapıyor. yüz yüze gelse korkusundan yapamaz iddiası değil bu. yüz yüze olsa çok iyi anlaşacağı, eğleneceği insanlara saldırıyor. tanımıyorsun ki karşındakini. bi' dur, di mi ama?

ben ebele gübele diye geziyorum normal hayatta; "çok da tın" diyerekten genellikle. hatta geçenlerde teyzemin aşırı sinirlenip söylendiği bir şeye, geçerli sebepler sayıp, kendi iyiliği için o sebeplerden ötürü boş yere sinirlenmemesi gerektiğini söyledim. bana da sinirlendi *

ama ömrünüzü kısaltıyorsunuz cicişler. sakin olun.

seni çok seven ve öven insanın bir anda çekip gitmesi.

çok konuşanın aslında boş konuşması.

anlamsiz davranislardir genelde.