artık yoruldum denilen şeyler

maalesef, iki kadeh aldıktan sonra sorgulamak.. neden her şeyin bir vaktini bekliyoruz? maaşı, mutluluğu, evliliği,ayrılığı neden her şeyin bir zamanı var? neden ölüm?

hayatım

bu kadar korkunç olay yaşanırken bir gün bir şeylerin düzeleceğini umut ederek yaşamak zorunda olmak, bir şeyleri düzeltebilecek yetkiyi elinde bulunduran insanların hiçbir şey yapmaması ve bununla her gün tekrar tekrar yüzleşmek, sosyal medya aracılığıyla tepki göstermek ve change.org' da kampanya imzalamak dışında elden bir şeyin gelmemesi insanı haddinden fazla yıpratıyor.

kendi hayatımın içinde kendi hayatımın dışında yaşamak.

maske takmak.

''bu onlardan farklıdır'' dediğim kim varsa ''onlar'' gibi hatta daha beter çıkması.

insan ilişkileri.. çok yoruldum

iki kişinin yaptığı "monolog" konuşmalara sohbet diyoruz... ne dinliyoruz ne de anlamaya çalışıyoruz. insanlar birbirlerine sadece zaman geçirmek için tahammül ediyor.

doyumsuz sohbetlerle sabahladığım günleri özledim...

sedat peker beyin tweetleri.

ben yoruldum hayat gelme üstüme (bkz: arabesk)

insanları konuşarak yormamdan nefret ediyorum.
ne var o kadar konuşacak kızım kendine gelsene her şeyi anlatman gerekiyor mu, diyorum kendime sonrasında.

uzun ve sürekli tekrarlarını sağladığı disiplinle ihmal etmemeye çalıştığım kitap okumaktan, müzik çalışmaktan bugünlerde sıkılıyorum. günde birkaç sayfa okumak, bir saat müzik çalışmak o gün için bile olsa beni mutlu edecek biliyorum ama ne şevk var ne de dikkat artık.

çalışmaktan.

aynı şeyleri anlatmaktan yoruldum. anlaşılmamaktan yoruldum.

bozuk kaset gibi başa sarmak.
beklenen değişimin gelmemesi ile boşa sarmak.
tekrar eden döngü'nün sıkıcılığına savaş açmak.
gün geçtikçe daha da azalmak, içini karartmak.

sürekli kendini öven arkadaşları dinliyor görünmekten çok sıkıldım.

kendimi kasmak
mükemmeliyetçilik
hayattan doğaüstü şeyler beklemek
hayal kurmak ve gerçekçi olamamak
bağlanmak, bir filme, diziye, insana kitaba
insanlara hakettiği gibi davranamamak
inanın çok var, benim ruhum, bedenim ve zihnim arasında kalın duvarlar var, hepsi başka bir boyutta yaşıyor biraraya gelemedik daha.

beni yoran herkesten ve herşeyden çok sıkıldığımı farkettim. belli bir zaman sonra insanın tahammül seviyesi olmuyormuş. bazı şeyleri yaşayamayınca eskisi gibi sonuna kadar gidemiyormuş insan. yalnızca kendi çabası ile yürütmeye çalışmıyormuş hiç birşeyi. olmuyorsa bırakıyormuş...

yaşamak. yordu artık beni. yaşamak benim bedenime ağır geliyor artık. çürüyorum her nefesimde. kendimi ifade etmekten de yoruldum artık, dayanamıyorum ben. kimse beni dinlemiyor,kimse beni anlamıyor. keşke biraz şansım olsa da buharlaşsam

kafamın içinde sürekli konuşup duran ses beni çok yordu. yormaya da devam ediyor. kafamın içi ağrıyor artık. keşke biraz sussan bende dinlensem.

ben sürekli bunu soyluyorum bincli soylemiyorum cogu zaman ama o kadar yoruldum ki su hayattan oyle bir yoruldum ki kendimden oyle yoruldum ki nefes almaya, yemek yemeye, uzulmeye kirilmaya, ihanete ugramaya, sevmeye sevilmeye o kadar yoruldum ki ben kocaman bi yoruldumdan olusuyorum ciksam bir daga yoruldugumu bogazim yirtilana kadar haykirsam bir seyler yapsam bi yerleri kirsam dagitsam parcalasam bi tarafim boyle ama bi tarafimda var ki sadece bos bis duvar izleyerek agladiktan sonraki o mayismislikla yoruldum diye mirildanicak gucu bile kalmamis bir kiz, yoruldum cok yoruldum ahmet kayanin siz benim neler cektigimi nerden biliceksiniz isimli sarkisindaki sorulari birakiyorum
siz benim nasıl yandığımı nereden bileceksiniz
siz benim neler çektiğimi nereden bileceksiniz
siz benim neden kaçtığımı nereden bileceksiniz
siz benim niye içtiğimi nereden bileceksiniz
siz benim neden sustuğumu nereden bileceksiniz
siz benim kime küstüğümü nereden bileceksiniz

daha 22 yasinda civil civil biriyim bir yanim gercekten o kadar yasam dolu ki her animin tadini cikarmayi biliyorum bi kus otse ne guzel geliyor kulagima yuzume gunes carpsa oyle muthis bir umut duyuyorum ki ama diger yanim iste o diger yanim....