bayramda köye giden tip

çocukluğumdan beri köye gitmeyi severim.
anneannemi ve evini çok severdim ki şuan anne ve babam yaşıyor o evde. severek de geliyoruz vallahi.
evin dışındaki tuvaletler milattan önceydi.
3-5 kişi aynı odada da yatmıyor. herkesin ayrı odası var. gayet konforlu bir ev. zaten artık öyle aşırı ücra yerlerde bir yer değilse köhne evleri olan kimseler kalmadı köylerde. hatta daha bugün bayram ziyaretine çıkınca bayağı şaşırdım insanların evlerine. şehirdeki insanlar küçümsüyor burayı ama valla hiç öyle küçümsenecek gibi değil hatta köylüler şehirdekileri beğenmiyor. ben daha köylü kaldım onların yanında.
babam bu köyden nefret ederdi hiç gelmek istemezdi hatta annem zorla getirirdi. şimdi köyden getiremiyoruz babamı. bir sürü tavukları var kedileri var. hatta bir tane sincap bir tane de kirpileri var. keyifleri gayet yerinde ve mutlular köyde yaşamaktan. biz de evlatları olarak onlar nerdeyse onların yanına geliyoruz bayramlarda doğal olarak.
ne bileyim ya yadırgamamak lazım kimseyi. herkesin keyif aldığı mutlu olduğu şeyler farklı. herkes nerde mutluysa oraya gitsin. ana babalarımız da köy seviyor işte ve biz de bir gün onlara evrileceğiz.

her masada varım.

sırf köye gideceğiz diye bayramda geliyorum ailemin yanına bazen.

keşke eskisi gibi olsa hatta. çocukluğumun bazı anlarını hatırlıyorum da değişik güzel kalabalık zamanlar.

sabahta yazdım şimdi mezarlık ziyaretleri, ölen birinin yemeğinin verilmesi, çocukluğunu bir şekilde bildiğim tanımadığım bir sürü insan, ve aa bu senin kızın mı sorusu. ve kapanış.

köy güzel ama toprak başka. havası başka. seviyorum ben. keşke babamın bir evi olsa orada.

ne işimiz olur köy möy ancak yarın 1 geceliğine yakın bir noktaya istanbul dan kaçanzi.

benden uzak olsun o köy. boykot ediyorum onları. biz zaten hep dış kapının dış mandalıydık onlar için.

köyü var ki gidiyor. herkes yerinde sagolsun. ben çocukken çok özülürdüm mahalle bosaldığında. anneme biz de köye gidelim anne derdim. annem bizim köyümüz yok ki oğlum derdi. şimdi nerede az insan var orası güzel benim için. köyde mi az insan var orası güzel, bayram da şehir mi bosaliyor orası güzel. tatil de erkenden uyanıp ben mi gittim denize orası güzel. öğlen sıcağında odamda buz gibi uyudum mu orası güzel. akşam gün batımı sessiz sakin tekrar mi girdim denize orası güzel. denize peynir gibi gidip peynir gibi gelmek o da güzel.....

her zamanki gibi bu sene de
köye gidip büyüklerimizi ziyaret ettik
eşim babamla, arkadaki annem

küçük şehirde yaşayan insanların yaptığı. genellikle istanbul, ankara gibi büyük şehirlerde yaşayanlar bayramda memleketlerine giderken, küçük şehirlerde yaşayanlar ise daha çok bayramlaşmak için köylerine ya da ilçelerine gider veya kendi şehirlerinde kalırlar.

yarın gideceğimdir ankara'daki köyüme.

sıla-i rahim

köyümdeyim ve çok mutluyum. şu an kuzenlerle beraber mangal yapıyoruz. köyü olmayıp bayramlarda beraber olamayan kişilere üzülüyorum. çok şey kaçırıyorsunuz.

şanslı tiptir.
bizim köy 6 şubat depreminde yok oldu. iyi kötü gidiyorduk arada, şimdi gidecek köyümüz de kalmadı.

dedelerim ve ninelerimin hepsi sizlere ömür olduktan sonra yapmayı bıraktığımız aktivite. ondan önce hemen hiç şaşmazdı. gerçi memleketim güllübahçe teknik olarak bir kasaba ama biz "köyümüz" derdik. babaannelerimin yaşadığı gürsu tarafında gerçi gerçek bir rum soslu köy yaşamı vardı. yarı köy - yarı kasaba da diyebiliriz sanki.

valla o "tip" olmaktan bir şikayetim yok. memleketimi her zaman çok sevdim.

çok kıskandığım insandır. çünkü gidecek bir köyü var. ben ise bahçeye iniyorum anlıyor musunuz? facebook teyzeleri gibi gül çekiyorum bahçede. bayram olduğu için herkes köyüne gitmiş ve tek bir insan tanesi bile yok.

beni de çağır köyü olan insan. kıymetini bil köyünün.
bir köyüm bile yok
anlıyor musun
hadi gülümse.

ne zaman gidicen ki başka

normal hayattaki çoğu kişidir normal bir davranış

babamın mezarı köyde.. artık onun dışında beni köye gitmeye motive eden başka bir şey yok.

bayramı da köyü de...