bazı insanların emeksiz sahip olduğu şeylere çabalamak

hak-sız-lık.


ona doğuştan verilen sana verilmemiştir. çabala dur. belki bir gün...

çabalamamak da bir seçim.

ben iyi biri oldum ama kimsenin de adamı olmadım. hadi eyv.

o yoldaş buraya gelecek.

hayat herkese adil davransaydı adı hayat olmazdı işte. tek çaremiz çabalamaktır belki de.

ağlanmanın hiçbir anlamı yok. emek olmadan yemek olmuyor koçum. ustaya para vermeyeyim diye evimin sundurmasına ben fayans döşüyorum. elim ayağım tutuyor.
biri buna hazırdan ulaşıyo diye canımı sıkmam mesela. saçma sapan işler.

üniversiteden mezun olduktan 2 hafta sonra ilk işime başladım.
o gün bugündür çalışıyorum.
bir çok şeye, çalışarak sahip oldum.
evet, emeksiz sahip olmak isterdim. bizde yalan yok. ama hayatın bu kısmında doğmuşum, yapacak bir şey yok.
onların var benim yok diye ağlamanın manası da yok...
çalışacağız arkadaşlar, en azından loto falan ya da jackpota kadar böyle*

hayata 1-0 geriden başlamaktır. insanı yıpratır. bu mal bunları hakkediyor da ben neden haketmiyorum der insan kendine. bazı zenginler o kadar vizyonsuz ki, adam parasını nasıl harcayacağını bilmiyor ama zengin. boş varoş bir tip. hayattaki tek şansı dedelerinin bu tarla buradan buraya benim diyerek bir yerleri işgal etmesi.
(bkz: tarla zengini)

sundurmanın ne demek olduğunu bilmiyor oluşum... valla cehaletimden utanıyorum bazen. bence çabalamakla kazanılan meziyetlerin değeri çok başkadır. hayat ile doğrudan bir ilişki içinde olduğunuzu, boş yere yaşamadığınızı gösterir bu durum.

emeksiz sahip olunan şeyleri emeğiyle çalan insana evrilecektir. zira çalmadan sahip olamaz.

bir ara bu durum canımı çok sıkıyordu ne yalan söyleyeyim. sonra bir gün teoride kafamda dönen şeylerin gerçek hayata uyarlanmış halini gördüm ve hayal kırıklığına uğradım.
burada şöyle bir şey söylemeyeceğim; ortaya çıkan insan hiç hoşuma gitmedi ve ben öyle bir insan olmadığım için mutluyum. hayır, gerçekçi olalım. ben o şeylere emeksiz sahip olsaydım muhtemelen yine hayalimdeki gibi olacaktı her şey ama bir şeyi fark ettim.
ben bu benliği hiçbir şeye değiştirmem.
o kadar varlığın içinde bu benliğin yokluğu her şeyi çöp haline getirmişti. anlamsızdı yani. bu kadar büyük bir şeyin yanında küçücük kalmıştı diğer her şey.
o yüzden üzülmek de saçma gelmeye başladı.
bu ego falan değil bu arada. insanın kendi benliğinden daha değerli ne olabilir ki?

çabalamakta hiç sorun olmayan durumdur. sorun çabalamaya rağmen elde edilemeyen şartlarda. ama biraz çaba ve arsızlık sahibiyseniz deneyin durun bu devran size de döner.

mesela bende dünyanın en zengin 5 insanından birisi olmak istiyorum ama olmuyor işte.

nasip bu işler, kimine 3 ceviz, kimine 5 ceviz. hayat böyle.