benden bir halt olmaz farkındalığı

(bkz: senden bi halt olmaz)'ı kişinin icsellestirmesidir. kişiyi hareketsizliğe, çabasizliga iter. onun yerine benden bi halt olur en azından cacık olur demek daha iyidir.

hayat akışkanlığının öylesine hızlı olduğu dönemlerdeyiz ki, misal ben seneye pasaportumu paylaşıp 'simülasyonu tamamladım' da diyebilirim, ekonomi için protesto da yapabilirim veyahut adsız alkoliklerde yazı da paylaşabilirim. ya da her şey bize bağlı.

depresyon ve anksiyete arasına sıkışıp kalmış insan kişisidir. yargılamayın sevin onları.

saçmadır. bunu size hissettiren veya soyleyenlere sorun: senden ne oldu birader?.

bu dusunce bir farkindalik degildir. sadece kirilamayan zincirlerin, belki de konforun kabullenilmesidir. ya da henuz kendini kesfedememesinden oturu kisinin yasadigi bir yanilgidir. herkesten aslinda bir sey olur. biraz biraz idrak edebilenler bunu bilir. cesareti olanlar sınırlarını zorlamayi goze alir. akilli olanlar ise ne yapar ne eder imkansizliklari imkana cevirir yine de gidecegi yolu bulur.
yani bu cumledeki ana mesele bir halt olmaz farkindaligi degil. ki dedim ya bu bir farkindalik unsuru olamaz. bu, olsa olsa ne olunabilecege dair farkindasizlik olur-du.
bu arada einstein konuyla alakali bakin ne demiş;
"aslında herkes dahidir. ama siz kalkıp bir balığı ağaca tırmanma yeteneğine göre yargılarsanız, tüm hayatını aptal olduğuna inanarak geçirecektir".

bazende bunu sevdiğiniz insanda hissedersiniz.sizin ona yetemediğinizi, ona his olarak geçemediğinizi, söylediklerinizi tesirinin olmadığını hissedersiniz...

farkındalıkların en güzelidir . bakın mesela benden bir halt olmaz ve bunun farkındayım . bunu bilmek beni mutlu ediyor ya da mutsuz da ediyor olabilir aman neyse.*

insanlar her şeye ne kadar çok önem veriyor, ne kadar çok hevesleri var. mala, eşyaya, özel günlere, elbiselere, yeni bir hayata. benim hiç yok. aşırı aykırı ve uyumsuzum. bir de aşırı hevessiz. o yüzden benden bir şey olmaz.

30-33 yaşlarından önce gelirse telafi edilir, üstü örtülür.
ama bu yaşlardan sonra gelirse sıkıntı olabilir.

bu farkındalık genelde babamla konuştuktan sonra geliyor. bir fikrimi, hayalimi söylüyorum sonra babam bir şey söylüyor. diyorum ki "ulan adam haklı galiba" . işte ondan 7-8 saniye sonra abi benden de bir şey olmayacak galiba diye düşünürken napacam ben çaresizlik modunu açıyorum efendim. bu gidişat çok kötü gidişat. babamla konuşunca benim hayallerim nanay.

eğer biri kendinden olacak şeyi bildiği kadar kendinden olmayacak haltı da bilirse buna biraz da haddini bilmek denir.

ihmaldir o farkındalık değil. insanın anlam arayışı hep sürer. kimi zaman da toslar kendine. bir şeyler olmak ya da olmamak imkanlara bağlı olabiliyor. imkanlar elverişli olmadığında kendine yüklenmek ve ilk taşı eline alıp başkasına “bende bu var bak, istersen bana sen de söyleyebilirsin“ demek gibi bir şey. kendimizi herkesten önce eleştirip eleştiriden koruma hastalığımız var. aynı zamanda eleştirilince koruma hastalığımız. ben, kendini eleştiren, bana da bunu çok anlatanlara “en çok sen işe yaramazsın, en çok sen mağdursun, en çoklar hep sensin” dediğim de abartma diyorlar. ben de siz abartmayın diyorum. hep aynı olmamakla değişebilir bir şeyler. ağaç değiliz. yer değiştirelim. bağımlı ya da mühürlü düşünceler yoktur, değiştirelim. herkesin kendine dair gizli de olsa bir umudu vardır. insanın öz vatanı kendisidir başlasa bir şey değil. finansal çıkmazlar çok zorlayıcıdır ama imkansızı elediğin zaman geriye kalanlar mümkünlerdir.

ister istemez benden iki halt olup olamayacağını düşünmeme sebep olan farkındalık. olur mu olur sözlük.

yerinde olan farkındalıktır, zaten siz böyle düşünüyorsanız kusura bakmayın ama sizden bi cacık olmaz arkadaşlar. umudunuzu kaybetmemeye çalışın daima.. yüzüstü düşün, gerekirse sürünün ama pes etmeyin, evd.

insanlarla uyum zorluğu yaşayınca bunlardan bi bok olmaz diyerek kabumuza çekildik.

boğazda kalan lokma kadar üzücü.

önceden bunu kendime bağlıyordum artık bu devirden bir şey olmaz diyebiliyorum.

lise sonda makarayla karışık bir şekilde fark edilen durumdur. ne olacağı hâlâ meçhul olmakla birlikte pek umursanmamaktadır.
(bkz: saldım çayıra mevlam kayıra)

ilk olarak lise secme zamanlarinda farkettigim durum. cok fazla yarinimi dusunen bir insan olmadigimdan da kaynakli olabilir bu durum.
ama benden bir halt olmadi zaten cok kurcalamaya da gerek bulunmamakta.

bunun adı öğrenilmiş çaresizlik. düşmeyin bu kuyuya.