benden bir halt olmaz farkındalığı

bunun farkına vardığımız her ânın 1 saat sonrasında kendimizi "bugün de bir halt olamadık" ana temasıyla rakı sofrasında buluyoruz.

bitiş, bitişin, bitişim...
benden bir halt olmaz deyişin.
benim inanmayışım vee
düşüş, düşüşün, düşüşüm...
ve anlayışım;
benden de bir halt olmaz!

bir gün ansızın geldi, henüz gitmedi...

bunun farkında olmayıp ortalığı karıştıran bir sürü insan varken kendinize haksızlık etmeyin derim.
ha şu da var. neyin eksik olduğunu biliyorsanız bir gayret üstüne olup eksikliği giderirseniz bakarsınız işler tersine döner. farkında olmayanın o şansı da yok.

arklar mutlu olun stressiz olun yeter.

yoksa para pul mal şan şöhret çok yorucu olmalı.
gerçek hazine istediğin saatte uyanmakyatıp kalkmaktır bana göre.

arkadaşlar benden, doğduğu toplumun tümden ötekisi olan bir manyaktan bile olduysa sizden de olur. bana bakın ve şöyle deyin; "ay yazık ne hayatlar var şükür ki onun gibi değilim ıyy ölse keşke ama ölmez bu dokuz canlı top."

(bkz: depresyon belirtileri)

o kadar çalıştığım halde üniversite yi kazanamadigimda öğrendiğim acı gerçek.

farkındalık kazanmış olmak adına yine de iyi bir adımdır.

geceleri bünyeye bolca depolanıyor. gündüz vakti gırgır şamata derken kendinle konuşamıyorsun ama gece olunca aw diğer kişiliğin geliyor ve ruhunu emiyor. kafada yankılanan o meşhur cümle:
"hayatın o hayalindeki gibi olmayacak en iyisini geçtim iyisi bile olmayacak. sıradan belki de vasatın altında olacaksın hiç gerçek anlamda sevilip değer görmeyeceksin biliyorsun değil mi"
yiyip bitiren ama kafada dank eden cümle bu. haksız da değil hani

bunu fark etmek beni bu gece biraz eğlendirdi.
nasıl saçma sapan bir insanım ve böyle olmak ne güzel. iyi ki varım ulen.
bunu söylemek de zordur bak.
kaç sene ulen ben niye varım dedim.
bu gece sabahın beşinde iyi ki varım diyorum. beni de şaşırtıyor bu hallerim bak bilesiniz.
hiçbirinize bir damla hayrım yok belki ama serseri ruhlu koskoca bir kadın olmak çok tatlı bir şey.
bakın size çok tatlı bir şarkı bırakıyorum.
dinlemeyen evde kalsın.

olumsuz benlik algısına sahip olan insanlarda sıkça görülen durumdur. yılların birikimi ile perçinlenir. ilk darbeyi aile vurur. 'onu yapma oğlum' 'sus kızım' 'matematiği yapamıyorsan aptalsın' 'onun oğlu şöyle oldu böyle oldu' 'ne zaman iş bulacaksın' gibi sayısız kısıtlayıcı ifade, tüm çocukluk ve ergenlik dönemi boyunca eşlik eder. sonrasında arkadaşlar arasında rekabet başlar. burada ergenlik dönemi boyunca pasif olan çocuk ayriyeten ezilir. yıllar boyu 'senden adam olmaz' yaftasına karşı kişi en sonunda 'evet, benden bir halt olmaz' demeye başlar.

kabul etmeli ki her insan zaman zaman kendini ve yaptıklarını sorgular. fakat halt nedir? kriterleri nelerdir? ne yapınca halt olunuyor? ya da ne kadar para kazanınca halt olma statüsüne kavuşuluyor? veya hangi mesleği yapınca halt olunuyor? halt olan bir tanıdığınızı örnek verebilir misiniz? ondan eksiğiniz nedir? bu sorularla olayı somutlaştırınca şunu görürüz: aslında bu ifade hakaretten öte bir mana taşımaz. dolayısı ile bunu kendine karşı söyleyen insan kendine hakaret etmiş olur ki bir faydası olmaz. kısaca farkındalıktan öte, düşük benlik algısının sonucudur. esas farkındalık, bu ifadenin ego zedeliyici olması ve hiçbir mahiyeti olmamasıdır. kendinixe bunu yapmayın. yalnızca var olduğunuz için bir 'halt' sınız zaten. sırf var olduğunuz için değerlisiniz.

olumsuzluk benlik algısı bende var. ama kalanı yok. benden bir halt olmaz mı? tabi ki olmaz. 2 sene önce bunu kabul edip aydınlanmamı yaşayıp geçtim.

bazılarımız kendine biçilen rolü oynamak zorunda.

şuan ülkenin büyük çoğunluğunda olan problem. parayla ilgili ekseriyeti. cebine para girerse bu saçma düşünceden sıyrılacağına inandığım bir hayli insan var. yapmayın etmeyin ağalar. bugünlerde geçer.

(bkz: acımasız gerçekler)

yaşasın oblomovluk.

not: böyle endişelerim yok. zaten benden bir halt olmadı.

bu kadar umutsuz olmayın. ya da olun. kendiniz bilirsiniz.

bir ara bunu bayağı bayağı düşündüm. ama yanılmışım, olurmuş ve oldu da. başkasının hakkımda ne düşüneceği artık zerre kadar umurumda değil.

gözümü kırpmadan giderim, ne olmuş ki deliliğini hediye eder.

aslında kendi değerin ve anlamınla beraber hayatın değeri üzerine bir kanaat sahibi olursun. kendi hayatın üzerinden görürsün pek çok şeyi. hayat her şeye rağmen diye başlayan cümlelelerin sizin nazarınızda geçerliliği kalmamıştır.

günün sonunda da başında da çoğu insan karnını doyurmak için yaşadığını, yorulduğunu gördüğünden suçu kendinde arıyor.
ama gel gör norveçimin çöpçüsü bile saygın ve mutlu.
çünkü hayat ona güzellikler veriyor.

20li yaşlarımı bu farkındalıkla(!) heba ettim. 30larda diyorum ki, oldu be benden bir şeyler... keşke daha önce de kendime inansaydım, keşke kendime yüklenmeseydim bu kadar, kendime makul hedefler koysaydım, başkalarıyla kıyaslamasaydım.

her gece başıma gelen farkındalık çaresizlik içinde kafamdaki bu tartışmayı atıp uyuyorum yoksa uyutmuyor düşününce haklılık payı artıyor üzülüyorsunuz