benden bir halt olmaz farkındalığı

ne haltlar gördüm, gasilhanelerin soğuk mermerlerinde uzanmış.

(bkz: öğretilmiş çaresizlik)
yemeyin bunları.

kalkın ayağa.

get up
stand up
don't give up the fight.

tam olarak 26 yaşında gelen farkındalıktır; yeteneklerinizin türkiyede beş para etmediğini anladığınız yaş.

sakın kabullenmeyin. nayırr.. kafaya bir yerleşti mi o düşünce kalkmıyor yerinden. başlarım böyle farkındalığına!! farkındalığın bilmem kaçıncı seviyesindeyiz de gittik en kötüsüne mi vurulduk?
içime bir an sinsi sinsi dalmıyor değil, hain! o zamanlar ruhum daralır, nefes alamaz gibi olurum... bunun için kış kış haltlar kış kış ritüelini belli aralıklarla yapmam yeterli olur.

sorun bir şey olup olmamak değil kişinin kendine çektirdiği eziyetlerdir. kişinin kendi kendine yaptığını kimse yapamaz. insan kendini öldürür mü? bunu niye yapar? 'benden bir halt olmaz' ee ne yapacağız peki? elini, kolunu düşüncelerin ile bağladın. potansiyelin varsa da geldiği gibi gitti, önünü kestin. kaçar gibi gelmesine ve gitmesine üzüldün. tam tutturamıyoruz diye tamam bu böyle demek , işimiz oldu. yine de yeniliyorum: film bitmedi devam ediyor. annem sürekli söyler, durur. ben de hiç takmıyormuş gibi yaparım. demek ki yerleştirmiş kafama. kadın işi biliyor aslında. neymiş? film bitmedi daha devam ediyor canlarım... gününüz güzel haltlarla geçsin.

evet muhtemelen olmaz. git en azından çiftçilik yap ne bileyim git bakanlıkla konuş devletle anlaşmalı tarla versin de bari ülkeye katkı sağla. hayvancılık yap tarımcılık olmuyorsa. benden bir halt olmadı ben de kendimi vatanıma verdim dersin daha şerefli olur. asker olabilirsin. değil mi ?
boş boş durup benden bir halt olmaz yeeaa demesi kolay ekmek elden yaşıyorsundur zaten.
sana bakan olmasa bak bakalım nasıl çalışıyorsun yapıyorsun bir şeyler.
çöpçü de mi olamıyorsun kardeşim kimse yadırgamaz seni şu saatten sonra zaten.

bizzatihi aileniz tarafından aşılanmıştır.

kimi kimselere arada bir uğraması gereken farkındalık. uğrasın ki; kibir bulutları dağılsın; dev aynaları yıkılsın; perçemleri düşsün, kelleri görünsün, ayakları suya ersin.

benden bir halt olurdu da artık bu hayattan bir halt olmaz. başaramadık

fark ettiğimde, yürüdüm gittim zaten.
ailemden, evimden, hatta kendimden bile...
hala da yürüyorum...

bu aralar eski enerjmi kaybettim. yorgunum. üstümde bi yük var, böyle kalbime kalbime bastırıyor. bu acı bana huzur veriyor. huzurluyum, yalnızlığı kendim seçtiğim için...

bir sürü insanla tanışıp yine de bir ilişki yaşayamayacağımı anladığımda tam olarak bu farkındalığı yaşamıştım. herkesin psikolojik olarak neleri yapıp yapamayacağını öğrenip kabul etmesi gerek, sırf toplum normlarında var diye her şeyi yapmaya çalışmak yanlış.

durumu kabullenince hiçbir şey olmuyor. kimse size acıyıp iyilik yapmıyor. o yüzden inatçı olmayı deniyorum. ne kadar başarısız olursam o kadar inat edeceğim.

beyni yanlis kodlama ornegi.

ne sekilde dusunursek hayatimiz o yonde sekilleniyor. benden bir halt olmaz deyince olacagi varsa da olmamasini garanti etmis oluyoruz.

aslinda bu bir kacis, caba gostermemek icin bir bahane arayisi. herkesten bir halt olabilir. arastirmalar bir konuda herkesin gipta edecegi uzmanlik seviyesine gelmek icin 5000 saat harcamanin yeterli oldugunu ortaya koymus. mesela bir enstrumani cok iyi calip konserler verebilmek, bir programlama dilini ogrenip dunya capinda uzman seviyesinde yazilim gelistirmek icin harcamaniz gereken maximum zaman bu. yetenekliyseniz daha az.
tabi 5000 saat az degil. cok ciddi bir sure. ama dogustan varlikli degilseniz bu hayatta kolay olan ne var ki.

bu psikolojiye giriyorsan eğer acilen kendin için bir şeyler yapmalısın bu insanın kendini aşağılamasıdır -ki bu benim hassas noktam- insanın çok isteyip de yapamayacağı hiçbir şey yok sıradan motivasyon konuşmacısı ya da yaşam koçu değilim elbet ama inandığım tek şey 21 yaşıma kadar isteyip de elde edemediğim tek şeyin iphoneların son çıkan telefonları olması ki bu da maddiyatla alakalı. geri kalan her şeyi başardım, daha iyisini başarmak için de hala çalışmaya yetecek azmim ve gücüm var. o yüzden ayağa kalk ki yıkılmaya da bir o kadar hevesliyiz. istemek başarmanın yarısı değildir bu bir masal. çalışmakta ve çok çok çok çalışmak başarmanın yarısıdır. uykudan uyanmıyorsan sonsuza kadar uyumaya mahkumsun

kısmi uzman görüşü olarak belirtmeliyim ki burada tavsiye vermek, şunu bunu yap demenin hiçbir halta dermanı olmayacak, olamaz da. acilen profesyonel psikolojik destek alması gerekli kişidir.

son birkaç aydır derinlemesine hissettiğim bir durum. yaş 25 olacak, ne bir mesleğim var ne de malım mülküm. üniversiteye de kalacak yer bulamadığım için ara vermek zorunda kaldım, bitiremiyorum. 5 sene sonra çöp konteynerinin yanında uyanacak bir evsiz olmaktan çok korkuyorum.

bir halt nasıl olunur. yani tam olarak ne yapar yada nasıl olursak bir halt oluruz. onu bir bilsem, benden bir halt olur mu onu da bilirdim.

bizden her şey olurda bizim hevesimiz kalmamış.

kişinin insan olduğunu fark etmesiyle aynı ana denk gelen farkındalık. insansın yani işte, insan bu kadar... ayrıca "bir halt olmak" da ne ki? kime göre, neye göre? bak ben sizin için söylüyorum. yoksa ben, bir beygir gücünde bir atım, bana fark etmez. *

sonrasında genellikle yerini “amaan neyse zaten kaç kişiden bir halt olmuş ki” düşüncesine bırakır bende