çıkmaza girip yolunuzu kaybettiğinizde yaptıklarınız

bir sigara yakıp daha çok kaybolurum.

neyse ciddi olacak olursak, inançlı bir insan olarak beni allah'a yaklaştıracak bir şeyler yapmaya çalışırım, bana çok iyi gelir. onun dışında, eğer anlatabileceğim bir şey ise çok çok yakın olduğum ve fikirlerine güvendiğim insan veya insanlara danışıp akıl alırım. sonra sorunun kaynağını tespit eder, çözmek için ufak ama emin adımlar atarım. bir de sorun mental kaynaklıysa ki günümüzde psikolojik rahatsızlıklar yaygın, spor yapmak bayağı iyi geliyor, bu sadece düzenli olarak yürümek bile olabilir.

duvarlardan atlayıp doğru yola giderim.

boş boş yatmak ya da kafamı verebileceğim bir aktivite bulmak. boş boş yattığımda her zaman iş daha da kötüleşiyor.

çıkmaza girilen anda boy gösteren stres bataklıkta daha fazla çırpınmanıza vesile olur genelde. bunu da anca bataklığa tamamen saplanınca fark edersiniz.

kriz anlarında duygulara yer vermek daimi mağlubiyetin anahtarıdır.

onunla konuşmak en iyi terapi

yeni bir yol ararım.

öncelikle yolumu kaybettiğimi kabullenirim, bir şeyi kabullenmek genellikle yapılması gereken en zor şeydir.

sonrasında bulunduğum yeri gözlemlerim. buradan çıkma yollarını ve çıkmanın benim için artılarını ve eksilerini değerlendiririm. çünkü bazen yolumuzu kaybettiğimizi zannederken olmak istediğimiz yerde buluruz kendimizi.

eğer gerçekten yolumu kaybetmişsem mutlaka bir çıkış yolu bulunur. belki bugün, belki yarın, belki de uzun bir zaman sonra. burada kalınan zamanda da öğrendiklerim yanıma kârdır.

eğer yolumuzu kaybettiğimi sandığım ama aslında olmam gereken yerde isem, bunu farketmek muhtemelen daha fazla zaman alacaktır ama vakti geldiğinde "işte ben burda olmalıyım" demek tüm bu kaybolmuşluk hissine değiyor, hem bu süreçte de öğrendiklerim yanıma kârdır.

tüm bu sıkıntılı süreçlere öğrenme fırsatı/deneyim olarak bakıyorum. o nedenle de yolumu kaybettiğim/kaybolmuş hissetiğim zamanlar için ah vah edip, keşke demiyorum.

bunları bana yazdıran içtiğim bir koca kupa kahve mi* , uykusuzluk mu, bitmeyen final konuları* mı bilmiyorum ama tüm bu kaybolmuşluktan sonra "ben burada olmalıyım" demenin gerçekten her şeye değdiğini biliyorum.

her şey biraz zaman, biraz umut ve biraz çaba.

düzenleme: yazım hatası

arabadaysam müziğin sesini kısarım. yürüyorsam da çevredeki evleri incelerim. sokakta yatacak değilim ya canım illaki bulurum yolumu.

mother marry bana gelir... şaka, boşveririm ya. her şey olacağına varır.

küçük bir çıkmazdayım ama bunun için hiçbir şey yapmıyorum. cidden hiçbir uğraş göstermiyorum. ünlü düşünür der ki "sen hiç duymadın mı? köpekten korktuğunu belli etmeyeceksin." işte bu sözü iki gündür falan düşünüyorum ve hiçbir şey yapmıyorum. kendi keyfime bakıyorum yalnızca.

çevremde birisi varsa sorarım, navigasyonu açarım, geri dönerim, şarkı dinleyerek yürümeye başlarım ve bilinçaltım beni yoluma çıkartır.

depresyona girerim.
sonra çıkıcam derim çıkmam..
bir süre geçmesini beklerim
depresyondan çıkmamı talep ederler
iş güç birikir çıkar gibi olurum
genelde rol yaparım ve günün sonunda yorulurum
tekrar depresyona girerim
birkaç hafta çıkamam
depresyondan çıkarım
her şeyi yapabilirim mutluyumdur enerjim yerindedir
bir şeylerle ilgilenirim
keyfim yerindedir
depresyona girerim.

google haritalar.

çıkmaz derler çıkar.
her yol çıkar da işte kendini o çıkmaza sokan sensin en beteri de bu. ah çıkmaz diye diye sonuna kadar gidip, evlerin merdivenlerinden bahçelerine çıktım ya. o bahçelerde dolanırken gizlice evleri de gözetledim. bulaşık yıkayan bir kadın, televizyon izleyen çocuklar.
mecbur geri döndüm aynı yollardan ve beni sahile ulaştıracak bir yol aradım çaresizce. yolu uzattığımdan biraz yorulmuştum ama yine de sahile doğru vazgeçmeden yürüdüm.
çıkmazlar insana tanım sildirir. yüz astırır hayata küstürür, neşeni alır süpürür.
çıkmazlar sahile iniyorsa da aslında o sahilin eve dönüşü vardır ki, başka bir eve dönmedikçe asla o çıkmazlardan çıkılmaz.
sen diyeceğim affet, samimiyetimize ver sözlük, o çıkmazları ben kafamdaki haliyle anlattım ama sen hiçbir şey anlamadın.
biraz içimi dökmem lazımdı dökemedim. böyle iç dökme mi olur. metafor yığını oldu.
zor günler beraberinde hep daha zor günleri getirir.
ulen ben bunu nasıl unuttum. ben bu tanımı bir ara silerim.

tırnaklarımı yiyorum.

geride bırakmak.
bu kararı almak kolay olmuyor, hatta belki de onlarca kez geri dönüyorsunuz bıraktıklarınıza. bence buradaki kilit nokta kendinize iyi davranmak, hazır değilseniz zorlamayın. çoğu zaman doğruyu görüp yapacak gücümüz olmadığı zamanlar oluyor.
uzun süredir çıkmazdayım, çıkmak için çok uğraşıyorum. galiba çıkıyorum demek istemiyorum, ama bazı şeyleri geride bırakıyor gibiyim.
kendinize inanın, kendinizi sevin ve en önemlisi sakın kendinize hakaret etmeyin. "ne aptalım ya ben!" minivalinde cümleleri dilinize sakın getirmeyin, kendinize güvenmediğiniz için ve kendinizden şüphe ettiğiniz için sizi zaten çok üzdüler. bütün çıkmazlardan çıkmanın tek yolu kendinize inanmak.

yoldan dönüp dönüp tekrar aynı yola girmek.
atlatsanız bile bulduğunuz ilk çıkmaza tekrar dalacaksınız..

varsa pedere, yoksa psikiyatra gidin de xanax yazsın.

beklerip biraz depresyonda takılırım sonrada en yakınlarımdan destek almaya çalışırım. varlıklarıyla, sevgileriyle, ilgileriyle yanımda olsunlar yeter. gerisi bir şekilde düzeliyor ya da yolun çirkinliğine alışıyorsun.

en sevdigim birinden tafsiye alırım…


ama artık oda yok