çocuğa dedesinin ismini vermek

çok net söylüyorum köylülüktür.

ben koydum çokta güzel oldu. sizde koyun. köylülük olduğunu iddia eden gerizekalılar var. itibar etmeyin. ben çocuklarımın üzerlerine toz konsa deli oluyorum. babamda beni böyle gözünden sakınarak yetiştirdi. adamcağızın emeklerini bir çok şekilde yaptığım gibi bu durumla da taçlandırdım. bizim yolumuz taşlı. karısından korkan gelmesin. kaldıki eşim teklif etti. biz mutluyken başkalarına b.k yemek düşer. bunların yanısıra ülke dışına biraz bakılacak olursa adamlar kendi isimlerinin yanına jr ekleyip çocuklarına koyuyorlar. adamların refah seviyelerine bakılınca sen köylü dahi değilsin dostum. senin köylü dediğin şey (bence köylü olmakta ters bir durum yok) kafada başlar. ve kim başkasına köylü diyorsa bilinki egolarını yenememiş, aşşağılık psikolojisine kapılmış, kendini tamamlayamamış bulmamamış keşfedememiş geliştirememiş diğer insanları o küçücük beyniyle aşağılamaya çalışan zevallerdir. dikkat edin farkı anlayacaksınız. sanırım bu kadar gömme yeter!

anlamsız hadise. benim için zerre değeri yok.

var ya gönül koyan falan oluyor. yatırılıp s2lmesi gerek bunların.

evet çok yaygın hatta dedenin adı afili değilse kısaltma şeklinde gidiyor. örneğin dede cemşit ise öbür dede ismail diyelim. ismail cem oluyor çocuğun adı.
kızlarda da hayriye melis oluveriyor. ya da esma seda vs gibi.
rahmetli babam çocuğunuz olursa sakin benim adımı koymayın derdi. ben gün yüzü görmedim yetim öksüz büyüdüm aman koymayın derdi.
daha erkek çocuk yok aile de.

yapmayın yahu. güzel bir isimse yine anlarım tamam ama...
ablam hamile şu an ve doğuma az kaldı.
çocuğun ismini gazi koyacaklarmış.
annem geçen gün aradı yiğenini görmeye gelirsin artık diye...
ismi gazi olacak çocuğun karşısına nasıl çıkayım anne?
utanırım bir kere. gelemem. büyüsün öyle.

mantık dışı iş. beynini isim bulmaya yormamak için yapılmış hareket gibi oluyor. az düşünde kendine isim bul.

haklı bir gerekçesi vardır.
eski türkler şamanizm ve gök tanrı: kök tengri: inancından gelen; yeni doğan çocukların ölen aile büyüklerinin yerine geldiği inancına sahipti. birinin adı aynı zamanda onun ruhdal ve bedensel gücünüde temsil ediyordu.
bu nedenle doğan çocuklara baba ve dedelerin yada büyük ulusal kahramanların adını verme eğiliminde olmuşlardır.

korkunç. özellikle soyut kavramlar 11-12 yaştan sonra algılanmaya başlar. bu yüzden de ölüm gibi soyut kavramların çok ciddi şekilde çocuğun seviyesine inilerek anlatılması gerekir. diyelim ki dede öldü. çocuk da okumayı yeni öğrenmiş ve ölüm kavramının nasıl bir gerçek olduğunun farkında olmayan 7-8 yaşında bir birey. mezarına gittiğinde yaşayabileceği travmanın farkında mısınız? ya da diyelim yaşıyor o zaman da dedenin yoğun ilgisine ya da çevredekilerin dedesindeki özellikleri ona atfetmeye çalışmasına maruz kalıyor. yazık. çocuğa şimdiden üzülüyorum.

öz türkçe isim ise verin,sorun yok.
ama arapça ise vermeyin. sizin evladınız arap mı?
arap evladına türk ismi veriyor mu?

sıddık nesi var mis gibi isim.

(bkz: can takısı ile modernize edilen erkek isimleri)

çok mantıklı bir iş değil. hatta yapılmamalı kaderler benzeye biliyor aynı isimde olan insanların. evet ben isimlerin insanların kaderini etkilediğini düşünenlerdenim.

dedesi ekşi yemiş torununun dişi kamaşmış.

desteklemediğim bir durum. 60 cm bebeğe abdurrahman diye seslenmek çok da güzel olmuyor. agucuk gugucuk yapamazsın buna, öpmek için müsaade istersin, ne gerek var. sene 2024, uzay çağında doğmuş bir bebek olarak bana remzi falan densin istemem mesela. tamam x320 falan da koymayalım çocuğun adını ama çağa da uyalım, adı üstünde dede adı o.

(bkz: berkecan dede)

keşke benim ismim dedemin ismi olaymış dediğim olay.

abdurrahman'ı beğenmemiş bir arkadaşımız bence güzel isim.

ikinci isim olarak belki

çocuğun "yeni ve kendine özgü" bir birey olduğu bilincine sahip olmayan aileler tarafından yapılan uygulama.
o çocuk kimsenin "hatrı" ya da birinin anılarını yaşatmak için dünyada değil.
yeni bir insan, yeni bir kimlik, bambaşka bir karakter.

eşler arasında büyük bir soruna neden olabilecek eylem. genelde erkekler, bu konuda daha baskın. eşini ikna etmek için babasının ismine "can, han" ekleyenleri gördü bu gözler. "kazımcan, ahmethan"*

bazı kök aileler ise torunlarına isim koyma işini bir çeşit ego savaşına çeviriyorlar. her iki dedenin ismini taşıyan bebe gördüm ben. "hasan recai", "mustafa ömer"*

yani olay hep anneyi ikna etmek için çeşitli eylemler yapılması üzerine kuruluyor. anne, dominant bir kadınsa, isim konulsa bile ya çocuğun ismini değiştirmek ya da kavgalar çok büyürse boşanmak için tarafların yolu mahkemeye düşüyor.

bence kök ailelerden bağımsız olarak çocuğa anne babanın ortaklaşa kararlaştırdığı bir isim ya da isimler konulması gerekir diye düşünüyorum.