duygusal bağ kurulan otobüs hatları

63

17 pendik kadıköy ama sevgi dolu değildim.
korku daha hakimdi o zamanlar
not; çeyrek asır evvelinden bahsediyorum

185 - oran sitesi - ulus, ankara. keşke daha sık geçse. günün neredeyse her saatinde çok kalabalık. hoşdere’den daha sık otobüs geçse böyle olmaz. bir de 135 keşke daha sık geçse, hoşdere’ye girmek yerine çankaya caddesi’ne dönüp bulvar üzerinden ulus’a doğru uçuyor.

01.01.2023 güncellemesi
153 - niş bir hat. yanılmıyorsam türkocağı ve gökkuşağı caddelerinden geçen tek otobüs bu. hem de oran hareket noktasına gidiyor.
104 & 114 - aşti’den geçtikleri için beni 20 dakikada okula ulaştırabilen hatlardır. maalesef gölbaşı’ndan gelen otobüsler oldukları için çoğu zaman yer olmuyor ve şoförler beni almıyor.

19s, 23s.
eskişehir.

8/a - adana
bakınız 8/b de neredeyse aynı güzergâhı gider. ben hep 8/a’yı tercih etmişimdir işe gidip gelirken ikisi de iş yerimin önünden geçmesine rağmen. 8/b önce gelse bile binmez 8/a’yı beklerdim.

525 ege üniversitesi kampüs - bornova metro

bu hat öğrencilere ücretsiz iken sonradan 10 kuruş olduğu zamanlarına denk geldim. özellikle kyk' da kalanlar ve öğle aralarını küçük park' ta geçirmek isteyen öğrenciler için mükemmel bir hattı. sıra beklemek istemeyen ayılar tarafından arka kapılarının zorlanarak açıldığına da çok defa tanık olmuştum. bir bahar günü sıkıcı bir dersten sonra kordon' da ya da karşıyaka' da deniz havası almak için kampüsten yola çıktığımızda kullandığımız ilk toplu taşımaydı. 525 - bornova metro - konak vapur iskelesi...

bir zamanlar 500t.

9üd
ah mor renkli aşkım ...

427. birkaç yıl öncesine kadar gün içinde sürekli kullandığım hattı ancak duygusal olarak ele alırsak, arkadaşımın evinde içip eğlenmek için biraderlerimle birlikte binip gittiğimiz hat. ankara'yı, betonarme dolu gri şehri, güzel kılan şey edinilen dostluklar bence.

(bkz: 500t)
unutmayın ki nefret de bir duygudur, öfke de.

(bkz: 1)

kendisi manisa'nın başta hastaneler olmak üzere işe yarar her yerine gitmektedir.

gaziantep-malatya - fındıklı toros turizm

25m. mersinliler bilir pozcuya dönen tek hattır. kımıl kımıl.

538 (ankara)

319. zamanında kurmuştum. görünce bir gülümser geçerim.

e11 sabiha gökçen-kadıköy otobüsü. işyerimiz üsküdar'dayken yürümeyi sevdiğimden göztepe köprüsüne bir saat yürürdüm. oradan e11'e binerdim. o zamanlar bu kadar da pahalı değildi. çift bilet tabi ucuz değil ama sabiha gökçen'in oraya normal otobüsle gitmeye kalksan canı çıkıyor insanın ayakta ve kalabalıkta. express olması sebebiyle yol süresini yarıya düşürürdü. havaalanına giden yolcular olduğundan da profil de değişikti.
neyse sonra taşındık maltepe'ye geldik de kurtuldum o yollardan. şimdi de evden. pandeminin bi bu artısı oldu benim için.
35c bir de. içim cız eder karşıma çıksa. 17 yılımın geçtiği paşa'nın otobüsü. ne anılar vardı ahh!

barajyolu-balcalı (adana)

98g'dir.

492- hayati kararlarımı verdiğim hatlardan birisi.
vf01- antalya'daki tüm hayatım bu otobüs hattında geçti, beni kimlerle kimlerle gördü, hayatımın en büyük aşkına da aldatılmasına da o şahit oldu.

509 balçova gaziemir ve 511 nolu narlıdere gaziemir otobüsleri.

3 yıl her sabah ilk otobüse binip üçkuyular'a kadar aynı yolcu ekibi ile giderdim. benimle aynı duraktan binen iki abi vardı. onlar da benimle birlikte iner, urla dolmuşuna biner, kalabak'ta inerdi. sanırım tekne imalatında çalışıyorlardı.
bir sabah otobüs hakimevleri durağında kırmızı ışıkta takılıp kaldı. ön tarafta kaza mı olmuş nedir. baktım tüm yolcular sol taraftan camdan yukarı doğru bakıyor. nereye bakıyor bunlar diye ben de baktım. yolda takım elbiseli, genç bir adam yukarı doğru bakıp pişmiş kelle gibi sırıtarak el sallıyor. nereye el sallıyor diye baktım. 8-9 katlı bir apartmanın en üst katında balkonda yeni evli olduğunu düşündüğüm hanımına el sallıyor. yenge de maşallah, pembe saten geceliği, kabarık saçları, tüylü terlikleri, gecelikten sarkan memeleri ve geceligin altından görünen hatları ile oldukça şehvetli ve şehvet verici görünüyordu. dakikalar boyunca damat beyin aşağıdan, yengenin yukarıdan birbirlerine öpücük gönderip el salladıklarını izledik. izmir gibi görece hoşgörülü ve rahat bir şehirde bile o dönem (bkz: "vay anasını sayın seyirciler") bir giyisiydi bu yüzden herkesin dikkatini çekmişti. sonra aylarca o durağa gelince herkesin hemen o balkona baktığına da şahit oldum. peki ben bunları neden anlattım? hiç bir fikrim yok.