hayatın sorgulandığı en ilginç yer

askerde usta birliğinin ikinci günündeyim. neden bilmiyorum 10 kişilik bir fasülye kırma ekibine seçilmişim. 15-20 çuval fasülye var kamyonun arkasında biz önümüzde boş bir çuval, yuvarlak olmuşuz etrafında fasülyeleri kırıp boş kovalara atıyoruz. aradan 1-2 saat geçti ben dahil hepimiz kafa olarak uçmuşuz hayatı sorguluyoruz… o sırada usta askerlerden biri “beyler kılçıkları ayıklıyorsunuz di mi” dedi. bizim bir arkadaş artık beyni durmuş çocuğun cevap verdi “ne kılçığı lan, balık mı bu?”. işin garibi tüm ekip soruyu soran usta dahil çocuğun isyanını haklı bulup, hayatı sorgulamaya kaldığımız yerden devam ettik…*

çok net bir şekilde tuvalettir. fayans desenlerini seyrederken icra edilir.

kopek kulubesi

gerisi de bana kalsin

necla hay ben senin fantezine... kucu kucu diye fantezimi yasanir. sahibe necla, allah belani vermesin senin. kimseye onermicem lan seni.

kafamın içi. şaka gibi yer di mi?

yurdun çamaşırhanesi, çamaşır makinesinin bitmesini beklerken.

iki saattir çamaşırlarım çalınmasın diye makinenin önünde nöbetteyim. kıyafetlerimin sağa sola dönüşünü izliyorum, hayatımı ya da hayatsızlığımı sorguluyorum.
10 dakikadır iki dk kaldığını gösteriyor ama hayırlısı.

yıkanması bitince bir de kurutma makinesinin başında nöbet tutacağım, bu sefer de geçmişimi sorgulamayı düşünüyorum.

gerçi pek ilginç kalmıyor ama her neyse.

otoparklarda. otopark halinde. rölanti'de. sorgu sual süreci otoparklarda yakalıyor beni. açık otopark. kapalı otoparkta klostrofobi oluşuyor. açık otoparklarda sualler. bir kısmı dünya bir kısmı da ahiret sorusu. duruyorum. araba rölantide çalışıyor. derken yetkili bir abi geliyor ve bingo; iki çizgi arasında değilmişim ve iki çizginin arasında olmam gerekiyor imiş. tamam diyorsun haliyle ve özür diliyorsun.

sorgu duruyor. sorular susuyor. ve trafik akışına devam.

yurdum ile aşti arasındaki üst geçidi bol olan cadde.
fazlasıyla kafa paylattığım bir yoldur. tüm hüzünlü şarkıların yakıştığı, düşüncelerin yavaşça siyaha boyandığı yerdir.