kendinle aran nasıl sorunsalı

bu aralar kendimi cami avlusuna bırakıp kaçasım var.

karmakarışık ama bulamaç gibi diyemem. tam olarak her şey birbirine girmiş ve çözümü yok da diyemem. zihnim iplerle dolu bir oda; bazı ipler üst üste geçmiş, ince olanların karışması kolay, kimisi ise kolayca ayrılıyor diğerlerinden. bir olayın ucunu bulana kadar boğuluyorum, doğru şekilde takip edersem onu çözüp bir kenara koyuyor ve diğerlerini halletmeye devam ediyorum. kendimle aram hep bir mücadele çerçevesinde belirleniyor, görevler zorlaştıkça kavga artıyor fakat halledince beraber kadeh kaldırıyoruz.

çok kötü adam edemedim hala içindeki insanlara güvenme isteğine kapılıyor ve ağzının payını alıyor gerizekalı.

çok iyi. arada kavga ediyoruz ama bu da tuzu biberi. kendimi çok seviyorum. canım kendim

çalışarak kendimi unutuyorum. ağlıyorum.

düzeltmeye çalışıyorum. yıllar yılı kötü bir ilişkim vardı kendimle. son bir yıldır daha iyi dinleyip daha iyi anlamaya çalışıyorum kendimi. ve işe yarıyor.

bazen dondurma ısmarlıyorum ya da sevdiği bir şeyi alıyorum, o zamanlar iyi. kontrol altına almak istediğim zamanlardaysa kötü. mesela biraz önce başlığı okuyunca bu neden bir sorunsal olsun ki diye çıkıştım, bi sen biliyorsun zaten her şeyi vır vır başımın etini yedin bi sus dedi bana. dayak da pedagojiye dahil deyip girişeceğim bir gün, sabır.

anlaşamıyoruz.

ben onu sevmedim hiç, o da beni terk edemediğinden mütevellit katlanıyor belki. bilemedim, delirsem belki kurtulacağım ama onu da kendim yapmaktan ziyade orjinal olsun istiyorum. kısacası kendimin arafındayım.

inişli çıkışlı yoruyor ama rahat ettiğim düzlüklerimizde yok diyemem.

ben birinin hiçbir şeyiyim,
en çok da bu koyuyor.
ortak tek bir fotoğrafımız bile yok.
bugünlerde ben adsız bir özlemim
yağmur yemiş bir deniz gibiyim…*

hangi (bkz: mementomori_) ile ? sık sık görüştüğüm ile aram iyi ama diğerlerine yol vereceğim yakında. (bkz: psikoterapi!)

inişli çıkışlı... ama genel olarak iyi artık. geçmişteki kırgınlıklarımızı atma aşamasındayız. kendisine hiç saygılı ve şefkatli davranmamışım senelerce. şimdi anlıyorum değerini. pes etmediği için de ayrıca teşekkür ederim.

aynaya baktığımda gördüğüm silüete söyleyecegim tek sey;

"sen cok güzel bir cocuktun.."

kendi değerimi kendim yaratıyorum. pek çok insanın halen bunu öğrenememiş olduğunu gördüğümde kendimle gurur duyuyor ve kendimi mutlu etmek için yine kendime hediye alıyorum. kendime bir dönemler fazlası ile eziyet etmiş olduğumu öğrendim. ancak bunu düzeltmek insanın kendi iradesindedir. bazen irademiz dışında bir takım olaylar vuku bulur ancak bizler bunların bile bizim suçumuzmuşçasına düşünür, sorun edinir dururuz. halbuki irademiz dışında gerçekleşen olayların aslında bizimle bir alakasının olmadığını kabul edersek işte o zaman daha rahat bir zihne sahip olabiliriz. sevgiyi, ilgiyi ve değeri dışarıda arayacak olursak şayet o zaman bizler başkalarının beğenilerine, göstermiş oldukları sevgi ilgi ve yarattıkları değer veya değersizliğe köle olur ve başkalarının bize örümcek ağından çizdiği sınırları aşamaz hale geliriz. kendi değerinizi kendiniz belirleyin. inanın bu beraberinde insanların size nasıl davranması gerektiğinin cevabını size verecektir. bir kez olsun dürüst olun kendinize karşı ve sorular sorup dürüstçe cevaplayın. ben nelerden keyif alırım, beni ne mutlu eder, nasıl birisiyim ve olmak istediğim nasıl birisi ve ikisi arasındaki mesafede ben neredeyim? bu soruların yanıtları size yol göstermeye yardımcı olacaktır. her ne olursa olsun ne yaparsanız yapın kendinize yaptığınızı bilin. ben kitap okuma alışkanlığını yitirmiş birisiydim. yıllar sonra nelerden keyif alırım sorusuna kitap okumaktan (yeniden) keyif alabilirim dedim. sevdiğim daha önce okuduğum kitaplardan alıntıları hoşuma giden kitaplardan ve hatta bilinen bazı çocuk kitaplarından (şeker portakalı, delifişek ve güneşi uyandıralım) gibi kitaplardan başladım. geçenlerde kitaplardan konuşabileceğim bir hanımefendi ile tanıştım. kültürlü bilgili nezih ve nahif bir hanımefendi. bir alışkanlık çevremi etkilemeye başladı. açık havada kahve içmeyi severdim hep bir kamp sandalyesi alıp şehrimde büyük bir parkın tenha bir köşesine geçip saatlerce kitap okuyup kahve içip yabani hayvanları besleyip eve dönmenin bana iyi geldiğini deneyimledim. bunun gibi pek çok şey oldu. yani arkadaşlar kendinize dürüst olun. önce siz iyi olmalısınız ki diğerlerine faydalı olabilesiniz.

yabancıyız ve anlamlandıramıyoruz şu sıralar yoruyor