makyaj yapmayan insan

bir tercih yapan insandır.

yani benim. yazın sanki sıcakla beraber her şey eriyecekmiş gibi geliyor, kışın neden yapmadığımla ilgili bir tezim yok. ama makyaj yapmayı bırakalı cildim tertemiz oldu. aynı bebek popişi...

erkeğin makyajı sakaldır.

genellikle içinde bulunduğum gruptur. nadiren makyaj yaparım. bunun sebebi makyaja karşı olumsuz bir duruş geliştirmekten ziyade çoğu zaman üşengeçlikle birlikte cilt hassasiyetidir. makyaj yapınca gözlerimin rengi açılır ve yeşile çalar ama bu ihtişamın sebebi aslında gözlerimin hassasiyeti ile alakalı. sulanır da sulanır. rüzgâr esse sulanan bu gözlere makyaj yapınca sürekli agliyormus gibi dolanırım. bu sebeple, çok canım çekmediği veya gerekli olmadığı sürece nemlendirici den öte bir şey sürmem yüzüme.
iyi makyaj yapanları ve bunu taşıyanları hayran hayran seyretmekle yetinirim.
yetinmeyi iyi bilirim zira.

doğal güzelliğini, yapay unsurlarla gölgelemeyendir.

makyaj yapanla hiçbir farkı olmayan insandır. bir bitmediniz bir şeyi övmek için diğerini gömme delileri. hiç de sevmiyorum ama gerçekten tamam clean girl, tamam nomakeup, tamam en duru güzellik asjsjz

profesyonel makyaj yaptırıp- yapmıyorsanız zaten sadece dehşet bir değişim yaşanmıyor. benim ne yazık ki cilt kusurlarını kapatan ürünlere alerjim var. onun dışında canım isterse rujumu, allığımı ve sevdiğim makyaj ürünlerini kullanmayı seviyorum. bin diğil gizillik siviyirim diyen suserlere de sana ne yapramm diyorum.*

makyaj yapmayan kadın deseydiniz bari başlığa. erkeğin makyaj yapmış haline erkek demezler zaten.

ya usengectir ya da yuzu guzeldir. kimisi usendiginden ugrasmiyo kimisi yuzunu begendiginden.

(bkz: duru güzellik)

genellikle benimdir.
bugün biraz makyaj yapayım dediğim gün yüzümde yalnızca kahverengi maskara ve bu aralar biraz biraz becerebildiğim yine kahverengi olan aylanur* olur.
cilt ürünlerinden nefret ediyorum çünkü fazlasıyla hassas bir cilde sahibim. konfor mu güzellik mi sorusunda her zaman biraz mecburi de olsa konfordan yanayım.
ama asla makyaja karşı değilim. çok güzel olan ve yakışan hanımlar var. yapabilen yapıyor maşallah. ben de birkaç üstteki yazarımız gibi o hanımları hayranlıkla izlemek ve takdir etmekle yetiniyorum.

ben değilim, bu başlıkta ne yazık ki övünebileceğim bir şey de yok...

acelem olmadığı zamanlarda makyaj yapma süreci terapi gibi geliyor, o yüzden bu kişi ben değilimdir.

saçma sapan göz makyajları denemeyi severim, binbir türlü dudak kombosu denemeyi severim.
cilt makyajı konusunda aynısını söyleyemeyeceğim gerçi, güneş kremi yeterli oluyor benim için.

yine de hiçbir işi olmasa bile palyaço makyajı yapan o kişi benim işte.
iyi hissettiriyor, makyaj bok gibi olsa bile makyaj yapımı süreci iyi hissettiriyor.
ki yaptığım makyajlar da genelde bi şeye benzemiyor ama olsundu.

fondötensiz dışarı çıkmam asla. erkekliğin şanındadır..

makyajsız sözlük kızları foto atın hemen dm.
evet.

makyaj yapmayan kadınlardan biriyim.

doğal güzelliğimi ya da doğal halimi göstermekten çekinmiyorum. hepimiz yaş alıyoruz ve yüzümüzde kusurlar var. kimimiz sivilceli, kimimizin yağ gözenekleri büyük, kimimizin güneş lekeleri veya çilleri var. neden illa bunları kapatmak için tonlarca kimyasalı günlük olarak kendimize sıvamamız gerekiyor?


genç kızlığımdan beri makyaja mesafeliyim. asla oturup saatlerce yüzüme makyaj yapmakla uğraşmadım. fondoten kullanmaya bile üniversitenin son senelerine doğru başladım. sivilcelerimin ergenlikten ötürü yoğun oldugu dönemde( 21-22 yaşa tekabül ediyor. bu arada dermatolojik bir problemim yoktu. sadece hormonel süreçten ötürü cıkıyordu), bir süre maybelline new york'un su bazlı ( yağsız) fondotenini kullandım.

ilk kez fondoten kullanan biri olarak, inanılmaz rahatsız hissediyordum çünkü makyaj genel hatlarıyla yüze inanılmaz bir ağırlık yapıyor. cildiniz nefes alamadığı için( üstüne sürdüğünüz maddeler gözenekleri kapatıyor), aslında sivilce cıkartmaya daha elverişli hale geliyorsunuz. cildiniz hormonlardan ayrı, üstü sürekli makyajla kapatıldığı ve nefes almadığı için ayrı sivilceleniyor.

bir gün bana geldiler ve ansızın fondöten kullanmayı ve makyajı bıraktım. zaten yapmayı çok seven bir yapım yoktu fakat yüzümde yarattığı o ağırlık ve yapış yapış kimyasal hissi yüzünden( fondöteni temizlemek çok lanet bir süreçtir. yüzü 2-3 katmanlı temizlemeniz gerekir. tüm kalıntıları ancak çıkar) kendisini terk ettim ve bir daha asla dönmedim.

yüzüm kendi kendisinin dengesini ergenlik bitince zaten buldu. bu genelde 25-26 yaşlardan itibaren başlayan bir süreç. herkesin hormon ve cilt yapısı kendisine has olduğu için, yüzün sivilcelenmesinin durması kişiden kişiye değişiyor ama inanın bitiyor.

sunu ekarte etmeyelim. özellikle kadınlarda sivilce her yaşta çıkıyor. bu hayatın gerçeği. bundan kaçamazsınız. 35 bile olsanız, regl döngünüz geldiğinde, bir anda sivilceleriniz çıkabiliyor. bu vücudunuzun çalışma biçimi.. maalesef engelleyemezsiniz. bu hususu "geçmeyen sivilce problemi" sanarak, sosyal medyada satılan abuk subuk ürünleri lütfen kullanmayın. cilt sağlığınızı bozup, olmayan problemleri edinebilirsiniz.


hikayeme geri dönecek olursam, yıllardır ( iş hayatında olmama rağmen) makyaj yapmıyorum. yaptığım en fazla rimel ve nivea'nın pembemsi renk veren rujlarından sürmek. bu kadar. başka hiçbir şey yok. kışın hava çok soğuk olduğunda, yüzümün beyazlığını orantılayabilmek için doğal bir allık ekliyorum. kısaca hayatım makyajsız geçiyor. zerre pişman değilim. birçok makyaj malzemesinin ne için kullanıldığını bile bilmiyorum.

cildim kusursuz mu? - hayır.
insanların ne düşündüğü umurumda mı? - yine hayır.


hayatımın sonuna kadar cildimi bebek poposu gibi tutmaya saplantı geliştiremem çünkü yetişkin bir bireyseniz, bu imkansız. gerçekten bu işi obsesyon haline getirip, 7/24 cilt bakımcıların kapısında yaşamanız gerekir. cilt doğal bir yapıdır. yaş alır ve yaşlanır. çok normal.

insanın olduğu şeyle gurur duyması gerekiyor.
kapitalizm ise, sürekli gizlemeyi öğütlüyor.