mutlu olmayı beceremeyen insanların ortak özellikleri

başkalarının da mutsuz olmalarını istemeleri.

kendileri ile bir türlü barışamamak.

mutsuz olmak.

geçmişe takılı kalmaları. ileriye bakılmadığı sürece maalesef mutsuzluk kalıcı

mutluluğu haz ile karıştırmaları.

herşeyde bir sebep mantık aramaları.
+hadi sahile gidelim, yürürüz kahve içeriz
-neden sahil?bu havada saçma olur , hava yağacak gibi
+yağmıyor ama
-ya yağarsa
+elinin körü. ben gidiyorum
gibi...

mutlu olanlara inanmamak altında sürekli bişey aramak.
hayatlarını başkalarıyla kıyaslamak.
mutlu olmayı dalga geçmek olduğunu sanmaları.
önyargılı olmaları.

anksiyete ve durum kabullenmeme.
biraz olduğun durumu kabullen elinden gelmiyorsa ne yapabilirsin ki.
bir de sürekli mutlu olamazsın biraz üzülmen gerek ki mutluluğun değeri olsun.

fazla düşünmek ve bu konuda kontrolü kaybetmenin en başta geleceğini düşünüyorum. bende de aynısı oluyor çünkü. kafaya takmadığım sürece mutlu olabiliyorum az çok. kafaya takarsam o gün içerisinde yaşadığım her şey iğrenç geliyor ve bu iğrençliğin sebebini kendimde buluyorum istemsiz. böyle bulduğum zaman da mutlu olabilmemin olasılığı pek olmuyor.

(bkz: seks yapamamak)

sevildiğini hissetmeyen insan mutlu olamaz
ilk önce ailesi tarafından sevilmeli insan, hepimiz bunu bekliyoruz bence
okulda, iş hayatında bu teorimi destekleyecek insanlarla karşılaştım
aile sevgisi olmadığı için içinde oluşan boşluğu ne yaparsa yapsın dolduramıyor bu insanlar, bu nedenle de senin küçük şeylerde bile bulabileceğin mutluluğa laf ediyorlar, eleştiriyorlar, küçümsüyorlar veya birinin sana yaptığı ufacık bir jestin veya yardımın altında bir şeyler arıyorlar

genelde bir bakışta anlaşılamayacak ancak o özellikleri taşıyan kişiyle uzun zaman geçrdikten sonra anlaşılacak özelliklerdir. neye sahip olurlarsa olsunlar mutlu olmayı bilmezler. her zaman üzülecek, dert edecek bir şeyler bulurlar. bardağın dolu tarafına asla ama asla bakmazlar. hep daha fazlasını isterler ama hiç yetinmezler. tıpkı bardak bardak su içen ama susuzluğu geçmeyen birisi gibi. çünkü mutluluk denilen olgu aslında kafada biter. sahip olduklarınla yetinmektir mutluluk. işte mutlu olmayı beceremeyenler bunu bir türlü göremezler.

daha iyisini hakkettiklerini düşünmeleri.

farkındalık.
kendisinin veya çevresinin farkında olma durumu.
dünyanın aslında çok küçük ve değersiz olma hali...
dünya değersiz ama hayat değerlidir.
bir yaşamı sürdürebilmek zordur arkadaşlar evet ama mutlu olmaya istekli oldukça mutsuz oluyoruz.
bunun olayı bu.
istesek bile yapamıyoruz.

çocukken mutlu olduğu anlara birilerinin çomak sokmuş olması. insan bu şekilde büyüyünce mutlu olacağı anların tadını bile çıkaramıyor. her an bir şey olacak bu an bozulacak tedirginliği ile geçiyor tüm ömrü.

-farkındasızdırlar. şöyle ki; farkindaliktan tureyen "gercek"cilik, serap kivamindaki mutluluga golge dusurebilir bu dogrudur. lakin aptalliktan gelen nice pismanliga da esasinda engel olur.
-gecmisindeki keskelerine, gelecegindeki tedirginliklerine takilidirlar.
-mutluluk beklentileri kosulludur. birilerine ya da bir seye sahip olduklari noktada mutlu olabileceklerini dusunurler ancak sahip olduklarina da kör ve sagirdirlar.
-memnuniyetsizdirler. insanin icini curutecek nitelikte olumsuz ve sikayetseverdirler.
-beklentileri cok utopiktir, memnuniyetsizlikleri de bundan kaynaklidir.
-bu kisisel gozlemim; genellikle siyah giyerler, suratlari asıktir ve cok atarli giderli konusurlar. nahlet gelsin hepsine...

mal gibi mutluluk mutluluk diye zırlamaları..

mutluluğun geçici olduğunu bilmeleri. mutluluk denilen kavramın sadece bir hormondan ibaret olduğunun farkına varmaları. bu insanlara hayatlarında en çok istediği şeyi verseniz dahi mutlu olmazlar. çünkü bilirler ilk başta onları mutlu eden şeyin bir süre sonra onlar için sıradanlaşacağını. çünkü insan biyolojisi böyledir. hayatınızda olumlu birşey olur. beyin endorfin salgılar. kendinizi mutlu hissedersiniz. belli bir süre sonra endorfin yavaş yavaş düşmeye başlar ve sonunda sizi mutlu eden şey yavaş yavaş sizin için sıradan birşey haline gelir. geçici şeyler insanı tatmin etmez ve tatmin etmediği için bazı insanlar geçici şeylerle meşgul olmak istemez. herşeyle mutlu olan insan ise kendisini bir illüzyona kaptırmıştır. tek yaptıkları kendilerini kandırmaktır.

kendilerini sevmemeleri ve sürekli başka hayatlarla kıyas yapmaları kendi çnlerine elnidekilere bakmamaları. her zaman daha iyi ve daha kötü şartlarda hayat vardır. bu durumda kimse mutlu olmamalı mıdır?

örnek olarak "ben" burdan okuyayım da onları yapmayayım. mutlu olmak benim de hakkım