mutlu olmayı beceremeyen insanların ortak özellikleri

mutsuz olmak. aynen mutlu olmayı beceremiyoruz kanka çünkü ; mazoşistiz. sanki yolu varmış gibi yazıyorlar bir de, cidden şurada küfre izin olsa ana avrat dümdüz gideceğim o kadar kişi var ki…

doyumsuzluk.

çabalamamaları. belki de çabalamaya enerjileri kalmaması.

bir yerden sonra hüzün tatlı gelmeye başlar.

#1917249 hala aynı düşünüyorum. kesinlikle korkmak.

sonunun negatif olacağını düşünmekten, anı yaşayamamak. kalp atışlarınızın, o huzurun üzerinden zaman geçince aklınız ermeye başlıyor. hazmedememişim, ziyan etmişim hissi.

esasında kendinize olan zulmünüzden ziyade, karşınızdaki insanı heba etmemek adı altında becerememe olgusu, bu düşünce zamanla eritip tüketiyor sizi.

melankoli sevmeleri.
hiç anlamıyorum hiç.
1 kere geliyorsun hayata, onda da mutsuz olmayı mı seçiyorsun dangalak?

kendilerine acımaları
kurban psikolojisine girmekten zevk almak
mağdur edebiyatı
başkalarını suçlamak
geçmişte takılı kalmak.

şu özelliklerden en az birine sahipseniz kesinlikle psikolojik destek alın. diğer insanları da delirtmeyin lann!

tek çabalarının başka insanları mutlu etmek olması ve buna bağlı olarak da kendi gözleri önünde duran mutluluklarını görememeleri.

mutluluğun ancak başkalarından geleceğine inanıp, hayal dünyasında yaşayan ve kendisini kurtaracak birini beklemeleridir.

aile ve sosyal çevre konusunda yanlış tercihler yapmışlardır.
hadi aileyi seçemezsin de bari sosyal çevreyi düzgün seçseydin be aga.
(çok yakın bir arkadaşım.)

sahip oldukları şartları ve hasbelkader sahip oldukları bazı hasletleri kucaklamayı reddedip; (kendi) küçük (ama etkisi büyük), somut hedefler peşinde istikrarlı bir şekilde koşmamaları.

kendilerine güvenmemeleri.

elde edemedikleri şeyler konusunda ısrar etmeleri. bu para da olabilir, hoşlanılan bir kişi de. çoğu zaman sahip olduklarımızla yetinmemiz gerekir yoksa mutsuz oluruz.

bedenlerine b*k gibi davranmaları. kötü beslenmek, hareket etmemek, madde bağımlılığı... liste uzar gider.

herseyi doğru yapmış olsalar bile, yanlış ailede doğmuşlardır.
kader motifi işler.
çocukluğumuz boyunca gördüğümüz belki farkında olmadığımız travmalar, yetişkin hayatlarımızda bilinçsiz seçimlerimiz olarak bizi mutsuz etmeye devam ediyor.

hep daha fazlasını istemek.. mutluluk hayatın en zorlu anında gelen mucize de beklenmedik bir şans da bir yağmur bulutunda güneşin en tepede olduğu anda çamurlu bir yolda bir kedinin patilerinde hiç aramadığınız ama en çok ihtiyacınız olduğu anda her yerde olabilir.

mutluluk böyle bir an gelip geçiyor ya hani, o an zamanı yavaşlatamıyorlar...
hatta aksi yönde hareket etmeyi alışkanlık haline getirenler var, onlara çok üzülüyorum.

ellerinde değil çoğunun, bunu da çok iyi biliyorum.
ne yapmalarını gerektiğini çok iyi bilseler de olmuyor, yapamıyorlar.
her defasında aynı tuzağa düşüyorlar.

bu insanlar, ilgi alanıma girerler...
herkes uzaklaşmak ister onlardan ama ben öyle yapmam.
everest'e çıktıktan sonra diğer bütün zirveler daha ulaşılabilir gelir ya insana?
ben de öyle yaparım işte, everest'i görürsem, mutlaka tırmanırım.

sevilmemeleri...
sevilmeyen bir insana dünyayı verin mutlu olması imkansız. aşk, aile, arkadaşlık... hepsini kapsaycak şekilde söylüyorum. en az birisini tadan insanın mutlu olma ihtimali yüksek.

gerçekten aşırı ve bir yerden sonra gereksiz depresif takılmaları, hicbir zaman da demezler ki onca kötülüğe ragmen şöyle bir hosluk da oldu... asla mutlulugun varlığına inandıramazsınız onları.

sizi de mutlu edememeleri...
hayattan bezdirmeleri,
her olumlu hareketinize, bi olumsuz dönüt, bi karşıt yanıtta bulunmaları,
hayat enerjinizle beslenmeleri,
doymamaları,
takdir etmemeleri,
pick me olmaları.
her kötü şey, sanki sadece kendi başlarına gelmiş gibi davramaları..
hep anlatmaları, hiç dinlememeleri,
ben demeleri, biz ve senden yoksun olmaları,
sen dedikleri tek noktanın, dört parmağı kendilerine, birini size doğrulttukları*, suçlayıcı anlarının olması.
nefes aldırmamaları ya da verdirmemeleri,
dünyanın merkezindeymişcesine tavırları,
embesilce midelerini doldurmaları, düşünmemeleri, idrak etmemeleri, akıl-sır erdirememeleri,
günü kurtarma çabaları, ya da çok gereksiz yarına bağımlı olma düşünceleri,
geçmişe tapmaları,
anı, an olarak yaşamamaları,
tek gerçel doğrunun, kendilerininki olduğuna inanmaları,
karşıt görüş ya da argümanları görmemeleri daha idiotçası, yokmuş gibi davranmaları, tu kaka ilan etmeleri...
kibirleri,
hoşgörüsüzlükleri,
iyiyi kötüden, doğruyu yanlıştan ayıramamaları, düşmanı bile bazen hatta her zaman dost görmeleri...

daha liste uzar, ancak buraya kadar okuyabildiysen, sen, evet evet, sen değerli sözlük kardeşim, bu insanlarla karşılaşmamanı temenni ederim. zira kendileri mutsuz oldukları gibi iletişimde oldukları insanı da mutsuz etme konusunda, bir hayli başarılıdırlar.*

yek ve en önemli özellikleri ise; sorunun kendilerinde olduğunu kavrayabilecek özveriyle sahip olmamalarıdır.

aylevi sorunlarını çok fazla takmaları