mutlu olmayı beceremeyen insanların ortak özellikleri

herşeyi kıyas etmeleri.. akrabaları, komşuları ile yaşantısını, malını kıyas etmesi. birak abi yaşa gitsin işte nede olsa bi gün o kontak kapanacak öyle yada böyle...

mutlu olmak bir beceri değildir. hatta pasif bir eylemdir bu; hiçbir şey yapmaz, düşünmez ve yalnızca varolan duruma bakarsan mutlu olabilirsin. bu nedenle kendini yaşama bırakmamak ve zihnini kaygıyla boyamak ortak özelliklerden birisi olabilir.

bit yeniği aramak.

dümdüz mutlu ol işte. ama yok, iyice bozup karıştırmışlar.

gece uyuyamamak

seni de mutsuz ederler. en belirgin ortak özellik bu. kendi mutlu olamaz seni de mutsuz eder.

türk vatandaşı olup türkiye sınırları içinde yaşamaları malesef.

hayatı akışına bırakmamaları. sürekli sorun bulmaları.

özellikle belli bir yaşa gelmiş insanlar geliyor aklıma. kendileri düzgün bir gençlik geçiremediği için etrafındakilere kan kusturuyorlar. aksi, çekilmez, kuralcı yapıları oluyor. ama bunu yaşa da başlamamak lazım. bir örnek vermem gerekirse bir arkadaşım vardı. zorla kapatılmıştı. aslında istediği bu değildi. hayatındaki diğer tüm olan şeyler de onun kararı dışında gerçekleşiyordu. ve bir zaman sonra fark ettim ki hayalini kurduğu şeyleri yapan insanlara karşı aşırı bir öfke besliyordu. kendi fikrini alanlara karşı inanılmaz bir nefret ile yaklaşıyordu. çünkü içten içe kıskanıyordu. istediği yaşamı başkaları yaşadığı için. ya da bir yaşlı insandan örnek verelim. genelde gençliği kötü geçmiş bir insan gördüğünüzde yaşlandığında aksi bir insan olur çıkar. ona göre her şey gereksizdir. genç bir insanın yaptığı her şey gözüne batar. her şeyi eleştirir. çünkü kendi hayatı gelir gözünün önüne. ister istemez kendi yaşamadığı için içinde nefret besler. çok azdır böyle olup da mutsuzluğunu insanlara yansıtmayan. mutlu olmayan insanların genel özelliği budur işte. başkalarının da mutlu olmasına tahammül edemezler, bundan rahatsızlık duyarlar

bencil olmaları

bak yazdım #1399914

düşünmek.saplanmak sabit bir düşünceye.

bazı şeylere zorunda kalmaları

takıntılı tipler olmasıdır.

yüksek ihtimal (bazen genetik de olabildiği için) ailesinde ona mutsuz olmayı öğreten biri vardır. bence mutsuzluk da aynı boğulma gibi ögrenilebilen birşey doğuştan gelmeyip sonradan eklenilebilen bir skill. yani birinin size öğretmesi lazım. suratsız bir babanın, sinirli sevgisiz bir annenin, mahvedici koruyucu bir abinin, kıskanç bir ablanın, miras yedi zalim bir dedenin ya da şefkat yoksunu bir ninenin tahakkümü altında uzun yıllar geçirmişseniz tebrikler mutsuz olmayı çok güzel bir şekilde başarıyla ögrenmişsiniz demektir. artık çocuklarınızı da mutsuz edebilir onların da hayatının içine s....a bilirsiniz.

mutsuz oldukları yerde zihinlerino birakmalari ordan çıkarlarsa mutluluk onlarin.

bazıları mutlu olmamayı seviyor, hastalık hastası gibi bi durum sanırım.

yazarların çoğu kırmızı oda'yı izlemiş, kader motifine vâkıf olmuş. aferin.

çevresine de mutsuzluğu yayar hastalık gibi.

terbiyesiz görseller ile nick altına yazmak. utanmıyor terbiyesiz.

insanın kendi ile ilgili yargıları erken çocukluk döneminde oluşur. mutluluk dediğimiz şey yaşadığımız olaylara verdiğimiz tepkilerle ortaya çıkar.

erken çocukluk döneminde kendiyle ilgili yargılar bu tepkilerin temel belirleyicisidir.

sevilmeyen bir çocuğun insanları sevmeyi başaramaması onun değil onun ebeveynlerinin suçudur zira sevmek model alınarak öğrenilen yani doğuştan gelmeyen bir özelliktir.

sözlük yazarı olmaları.