neden yaşıyorsun sorusuna verilebilecek cevaplar

sanırım hepimiz de onu anlamaya çalışıyoruz aslında. ama sürekli değişen cevaplar olduğunu anlıyoruz yaşadıkça. (cevaplarımızında gerçekten bize ait mi olduğu, öğretilmiş mi olduklarından da emin değiliz.)

bilmem.

allah rızası için.

içgüdüsel.
biraz avlanip geleyim.

çocuklarım...

yoksa ben kendimden umudu keseli yıllar oldu...

öldürmeyen allah öldürmüyor. dur.

gezgin bir ruhum var, bu dünyaya da gezmeye/yeni yerler keşfetmeye geldim.

hayatımı günlük belirli bir ücret karşılığı çalıştığım şirkete satıyorum ama neyse.

kahve içmeyi ve gündoğumu seyredip sabahın temiz kokusunu almayı seviyorum.
beni hayata bu bağlıyor. zaten bir gün hepimiz ölmüş olacağız.

çünkü bir tabancam yok.

bilmem. belki de hayatın bana bir borcu vardır.

çünkü "tanrı'nın benimle ilgili bir planı var."

sınav

doğuştan gelen yaşama amacıına/umuduna olan genetik yatkınlığım bir ya da bir kaç şeyden beslenmiyor. ölmeyi pek çok kez istemiş biri olarak yaşama dürtüm genel olarak ağır basıyor.

bazı insanlar kendilerini öldürmeye çalıştıktan sonra bile, güçlü bir yaşama dürtüsü ile yaşamaya devam edebiliyorlar. sadece dramatik bir şekilde güçlü bir yaşama dürtüsü ile intihara meyilli bir psikolojiye zemin hazırlayan koşullar aynı bünyede sarmaş dolaş olabiliyor. bu tip insanlar nevrotik kişilikler olarak yaftalanıyorlar.

sıradan insan dengesizliklerinin varoluş sorgulamalarına sebebiyet vermesini engellemek gerekir. yaşamaya programlanmış olmamız bizim bir çeşit suçumuz değil. yarın köşeye sıkışıp kendimizi öldürmek isteyebiliriz. sosyal bir varlık olaran insanların oluşturduğu toplumun, kendi üyelerini çaresiz bırakması durumu, nevrotik kişiliklere kıyasla, en ufak bir masumiyete sahip değildir!