öfke kontrolü

hayatını öfke dolu insanlar arasında geçirip, başkalarının öfkelerini kontrol altına almaya çalışmak, tekrardan öfke kontrolünü kaybetmene sebeb olabilir mi? (olur tabi) toplumdan dışlanmış kendini sevmeyen, yaşama sevincini yitirmiş insanlarla birlikte yaşayıp, tek amacınızın onlara bir şeylerin doğru olduğunu anlatmaya çalışmak ve onlar öfkelendiğin de sizin öfkenizi kontrol altına almanız mümkün mü? yaşamayı kontrol altına almaya çalışmak kadar zor mu öfkeyi kontrol etmek..

sinirlerine hakim olabilme söylemesi gerekenleri söyleyip ancak sinirlenmeden kendini ifade edebilme yetisi,başarması zor olsa da karşıdakini sinir etmek etmek için de oldukça etkili bir yöntemdir.

normal sözlük'ün erkek avcıları yukarı yumulun bir dolar hastası geldi.

of müthiş.

bela. sözlük erkekleri hemen gelin. yeni şey geldi.

başardımm, gülüp geçiyorum artık alttan alttan. bu sefer karşımdaki öfkesini kontrol etmekte zorlanıyor, buna da bi çözüm bulmak gerek.

bende olmayandır, artık bunun için pişmanlıkta duymuyorum.
milletin kalbini çatır çatır kırıyorum, kırarım.

neymiş efendim derin derin nefes alıp verirsen, nefes egzersizleri yaparsan öfkeyi kontrol edebilir hale gelirmişsin...* "kendimi değersiz, yetersiz, ezik, kırgın, çaresiz, umutsuz, huzursuz, korku, kaygı ve utanç dolu hissediyorum." demek zordur da güçlü ve haklı hissettiren öfkeyle tüm bu duyguları kamufle etmek kolaydır...öfkenin altında gizli olan bu duygularla yüzleşme cesareti gösterilemedikçe, öfkeyi kontrol etmek mümkün değildir maalesef.

deniyorum. sonuç yok

medeniyetin gerekliliğiyse medeni falan değilim.

demir kullanın işe yarıyor.

öfkeni zapt etmeyi öğrenme çabası.
şiddete başvurmamak, sakin kalmak, öfkeni insanlaştırmak, hayvanî ve ilkel bir hale bürünmemeye çalışmak olarak ifade edilebilir.

işte o bende yok ne yazık ki... kopunca kopuyorum

öfkem çok nadirdir ama keskindir. beklerim beklerim en sonunda patlarım onda da bağırış çağırış olur ve bu beni kötü etkiler, sesimle beraber tüm vücudum titrer, nabzım yükselir, şekerim düşmüş gibi halsizleşirim ve neredeyse tüm gün onun sinirini üstümden atamam.
bunun için psikologla görüştüm ve bana bazı taktikler verdi işte nefes kontrolü, ellerini yumruk yapıp sıkmak, içinden ona kadar saymak ya da ortamı terk etmek gibi çeşitli yollar gösterdi. dün görüşmüştüm allahın işine bak ki dün gece de tatsız bir olay yaşadım. uyardığım halde yapmaması gereken davranışı yapmaya devam eden bir kişi ve arkadaşıyla ağız dalaşına girdim. ses tonumu hiç yükseltmedim, aşırı sinirlendiğim anlarda derin nefes alıp bi kaç saniye sustum konuşmaya öyle devam ettim. en son tartışma bitip onlar söylene söylene giderken arkalarından kapıyı çarptım, tamam belki bu da bir tepki ama kendimi en fazla bu kadar kontrol edebildim.
geçtim oturdum yerime dakikalarca yumruklarımı sıkıp bıraktım, parmaklarım sızlıyordu hatta dirseklerime kadar acı hissettim. nefes alıp verip belki bine kadar saymışımdır. bu hareketleri 10-15 dakika aralıksız yaptım ve öfkemin yavaşca söndüğünü, kuzu gibi sakinleştiğimi gördüm. saatlerce üzerimden atamadığım sinirim dakikalar içinde ortadan yok oldu.

bunun neyini kontrol edeceksin ki hamido? ne güzel bir his işte.
bi de kamiller bunun için psikologlara bir dünya para ödüyorlar.

bazen tek yumrukta 3 kişiyi yere sererek sağlanmalıdır.

ofke kontrolsuzlugu cogu zaman bagirip cagirma, siddet, kriz gecirme, esya parcalama gibi olaylarla anilir ama sakin/normal duran insanlarda da olabilir. kisi siddeti disa degil de ice yoneltir. bas agrisi, anksiyete, uykusuzluk, deri ve sindirim hastaliklari, yorgunluk olur boyle durumlarda. yani sessiz duran insanlari sakin sanip da uzerine gitmeyin, ebeciginizi s..kiverir bir anda buyuk bir patlamayla.

sahsimda olmayandir

bu aralar herkes sinirli. herkesde silah var. insanların bu zamanda biraz daha fazla öfkelerine hakim olmaları lazım.

(bkz: anger management)

www.imdb.com/title/tt0305224/

kendinden emin bir şekilde kollarını geriye bağlayıp bana ayak üstü sözlü sınav yaptı. çocuğu yaşındaydım, kadındım, güler yüzlüydüm ve memleketlisiydim. onu öveceğimi ve tebrik edeceğimi -belki hayranlık duyacağımı- benim bilmediğim ve yapamadığım bir şeyi başardığına dair kat'i bir inancı vardı.

nerede görsem tanıyacağım bu kabuk, altı doldurulamaz ve anlamsız özgüven karşısında artık eskisinden daha idmanlıydım. bi ara gerilir gibi oldum, kendimi dizginledim. "tatlım, bu adam sence şu an seninle bir iletişim halinde mi sence?" değerli olmak, görülmek ve takdir edilmek için bir basamağa ihtiyacı vardı; yukarıda biraz önce saymış olduğum sıfatlarım kendi gerçekliğinde beni ona ideal bir basamak haline getiriyordu.

bomboş sözleri karşısında sakinleştim, gerekli cevabını verdim ve eğitimime devam ettim.

hala içimde ona karşı bi kızgınlık olmasının ve neden bu entryi yazma ihtiyacı hissettiğimi sorguluyorum şu anda. hayatımda hiçbir anlam ifade etmeyen bu adam neden benim sinirlerime etkide bulunabiliyordu?
tetiklenmek çocuklar, çok idsel biri. çocukça, omuz silkiyor şu an. 7 yaşındaki nevarbiliyormusunla taht kavgası yapıyoruz.

şşt. tamam.

konuyla ilgili çok şey yazarım da bedava yazmak içimden gelmiyor.