ölmeyi istemek

bir dönem sıklıkla yaşadığım bir istekti. fakat kendime bir türlü bunu itiraf edemiyordum. zihnimde vardı. sürekli ama sürekli bu dönüyordu. oturduğum balkondan bir anda aşağıya bırakmak iatiyordum o an ki halim camlanıyordu gözümde ya da başka bir şekliyle ölüm anımı resmediyordu zihnim. kendimi bir anda cam kenarında buluyordum. nasıl geldim neden dışarıyı izliyorum kaç dakikadır burdayim hiç bir şey yok.pencereyi açamaz, balkona çıkamaz olmuştum. bir gün sabahın erken saatleri bir kavşağın bir ucundan, uzunca bir caddenin ortasından geçerken sağ şeritten gelen bir aracın bana doğru yaklaşmasını izliyordum. hiç ses yoktu ya da ben duymuyordum. araç giderek daha da büyüyordu. yürümeyi bırakmıştım. sadece durup bana nasıl çarpar diye düşünüyordum. o an bir ses işittim ince ne olduğunu anımsayamamıştım, o an bile. hizlıca yürümeye devam ettim sadece 2 adım sonra araç arkamdan geçti. gitti korna çaldı mı bana seslenen oldu mu bilmiyorum. duymamıştım. kendime gelmem epey bir zaman aldı yürüdüm yürüdüm varacağım yeri çoktan geçmiştim. o an kendime itiraf ettim . ölmeyi istiyordum.ama neden? neden ölmeyi istemiştim o an ne olmuştu ne düşünmüştüm? tüm bu cevapsız sorularla yürüdüm yürüdüm. kendime kızdım. uzunca bir müddet oradan bir daha geçemedim. kaçtım. kendimden de kaçtım. atlatmam uzun sürdü. şimdi hayattayım oysa. hala sorarım neden? neden her şeye sırtımı dönmek istedim ki? bir limandaydım. şimdi denize açıldım. ne iyi ettim. kendimi sevdim

baş edilemeyen acılar ve duygular karşısında insanoğlunun tek dileği olan eylem.

yaşarken ölmeye dayanamadığı için ölmeyi ister aslında.

"affet bu gece ölmek istedim
pembe bir mezarlık olmak istedim
seni cok özledim..."
(bkz: https://youtu.be/dQ7LJ9nYKU8)

bazı zamanlar* çok sık hayal ettiğim istek.
çocukluğumu, lise yıllarımı ve şimdiyi birleştirince bu istek yok oluyor. tutunduğum dalların çoğunun aslında hiç var olmaması, sorunların da bir gün sanki hiç var olmamış gibi yok olacağı hissini uyandırıyor.
ne diyelim, yaşadığımız sürece problemler yok, ölmediğimiz sürece daima bir umut var.

istesen de istemesen de öleceğinden, önemsizleşen istek.

ölüm zaten kaçınılmaz olan şey. ister iste ister isteme zaten birgün öleceksin. en kötü anda bile yaşamayı iste. zor ama iste. dualar ve dilekler hayatımızdaki tek zahmetsizlik.

annemle kavga ettikten sonra yapmak istediğim eylem.

intihar edemeyecek kadar korkak, vadenin dolmasını bekleyeneyecek kadar aceleci olmak.

o kadar mevzu yaşadım. felek üstümden geçti ama bir kere bile düşünmedim. bir kere dünyaya geldim, hakkını vermeden gitmem!

gençken ölmeyi istemek yaşlı iken de yaşamayı istemek. işte bütün mesele bu.