rock

yavaş yavaş eriyen müzik türü.

rock müzikse diğerleri ne dememe sebep olur kendileri.

protest ve deneysel türleri içinde barındırabilmiş bir müzik türüdür. bu yüzden güncel müzik modalarına göre değerlendirmemek lazım. elbette bu tarz müziğin moda olduğu zamanlar da oldu ama her dönem popüler olandan başka, işin özünü daha çok veren örnekler bulabiliriz. rock müzik tüm bunların bir çatısı gibidir.

alternatifi harika olan müzik türüdür.

rock n roll yosun tutmaz.

yapılması zor olan müziktir, rock'a hevesim ortalama on sene evvel linkin park - in the end ile başlamıştır.

ön düdüt: bütün yazıyı kendim yazdım. bir yerden alıntı değil. dakikalarca kendim uğraştım.

başka bir düdüt: yazının %95'ini telefondan yazdım. biraz sonra bilgisayardan hatalarımı düzelteceğim. gözümden kaçan bir şey olursa mazur görün.

bir zamanlar çok moda olmuş fakat şimdilerde saçma salak müzikler moda olduğundan dinlenilmeyen müzik türü.

rock müziği kimin icat ettiği bilinmiyor. ama ilk patlamayı elvis presley yapmıştır.

sonra 60'lara gelindiğinde the beatles ortaya çıktı. müzik artık gerçekten bir şeyler anlatmaya başlamış, daha bir derli toplu olmuştu.

60'ların ortalarında amerika'da the doors, birleşik krallık'ta the rolling stones kuruldu ve her ne kadar the beatles kadar ünlü olmasalar da dünya müzik tarihine damga vurdular.

70'ler, metal müziğin babaları denilen iki grubun kurulduğu zamandır. (bkz: motörhead) ve (bkz: black sabbath). bu gruplar rock'n roll'u daha bir sertleştirdiler.

ufak bir not düşeyim, heavy metal grubu iron maiden da bu zamanlarda kuruldu. ama o zamanlar hem çok bilinmiyorlardı, hem de müzikleri tabiri caizse hamdı. sonrasını siz de biliyorsunuz. adamlar efsane oldular. 50 sene sonra bile hatırlanacak kadar iyi müzik yaptılar ve hala da yapıyorlar.

bunun yanında ac/dc ve queen gibi rock müziği şekillendiren gruplar da kurulmuştur 70'lerde.

80'lere gelindiğinde motörhead ve black sabbath gruplarına takıntılı gençler ilk metal gruplarını kurdular. en ünlüleri tabii ki de metallica idi. sonra buradan kovulan dave mustaine gitti megadeth'i kurdu. bunların haricinde sayılamayacak kadar çok metal grubu kuruldu ve dağıldı.

metal müzik en iyi zamanlarını yaşarken amerika'da bir yıldız parladı. guns n' roses. rock'n roll bayrağını ağabeylerinden alıp çok daha ileriye götürdüler.

bu gruba biraz daha değinmek istiyorum, çünkü müzik 80'lerde çok başka bir yere evrildi ve bunda guns'ın çok etkisi var.

ilk albümleri appetite for destruction içinde rock'n roll marşı denebilecek bir sürü şarkı bulunduran bir albümdür.
sweet child o mine
you will be mine
welcome to the jungle

daha ilk albümleriyle şöhret oldular ve bunu tek başlarına, daha 20'li yaşlarında başardılar.

90'lara gelindiğinde rock müzik dağılmaya başladı. metallica daha çok satmak için müziğini yumuşattı ve diğer metal grupları da onları takip etti. yalnız burada yanlış anlaşılma olmasın, ben grubun yerinde olsam ben de yumuşatırdım müziğimi. ünlü kalmaya devam etmeyi seçerdim sadece tek tip eski usul sert metal yapmakla.

her neyse, 90'lara grunge modası damga vurdu.
(bkz: nirvana)
(bkz: soundgarden) gibi gruplar milenyuma kadar ünlerini korudu.

bu arada guns'ın use your illuision albümleri çıktı.
(bkz: november rain)
(bkz: don't cry)
(bkz: civil war)
(bkz: coma) ve daha nice güzel şarkıya imza attılar.

daha sonrasını zaten biliyorsunuz. dünyada 2010'lara kadar pop, daha sonra da rap moda oldu.

aslında milenyumda da avenged sevenfold gibi çok sağlam gruplar da çıktı ama dediğim gibi, diğer müzik türlerinin altında ezildiler.

bir not daha düşeyim, 2000'ler rock için tuhaf zamanlardı. ünleri bir anda sönünce ne yapacaklarını şaşırdılar.

metallica hala sert müzik yapabiliyoruz dercesine death magnetic'i çıkardılar.

guns n' roses tuhaf bir albüm çıkardı. chinese democracy
eski kadrodan sadece axl vardı. ne slash, ne duff, ne ızzy, ne de steven. bu yüzden biraz önyargılıydım albüme ama this i love ve sorry gibi balladları içerdiği için biraz olsun önyargılarımı kırdım.

megadeth bir iki albüm çıkardı. patlama yapmadı haliyle ama bence güzel albümlerdi. tabii ki megadeth de bu zamanlarda üye değişimi yaşadı. chris broderick gitti kiko loureiro geldi.

en çok üzüldüğüm şey, bu efsaneleşen gruplar tek tek dağılıyor.
motörhead lemmy'nin ölümüyle dağıldı.

ac/dc malcolm'ün ölümüyle ve brian'ın geçirdiği rahatsızlık nedeniyle neredeyse dağılıyordu.

iron maiden üyeleri sağlıklarına dikkat ettiklerinden bu yaşlarında bile taş gibiler ama ne yazık ki kimse ölümsüz değil. adamlar neredeyse torunlarının çocuklarını görecek yaştalar.

yaşama sebebidir, yaşam enerjisidir. modern dünyanın müziğidir 2010 sonrasında taklitten öteye başarı kaydedemese de klasikleriyle bin asıra bedel muazzam bir arşiv oluşturmuş, saygın ve kendini müziğe adayan star dediğimiz büyük sanatçılara çatı olmuş müzik türüdür. rock iyi ki var. ve rock will never die.

almanca etek anlamına gelen kelime.

katılımı düşük yoğunluklu konserlerden daha kalabalık katılımın olduğu kitleye ulaşan rock, müzik dışında kültür olarak da yaygınlaştı. arka arkaya çıkan albümler plak şirketlerinin de dikkatini çekti. özellikle başını blue jean'in çektiği dergilerin bu müziğin sevilmesinde büyük payı oldu.

bitti mi? insanların yobazlaştığı bir dünyada bitmesi pek tabii normal.

sade bir müzik değil, bir yaşama biçimidir.

1950'li yıllarda amerika'da ortaya çıkan ve rock'n roll olarak anılan müzik türüdür.
elektro gitar, bas gitar ve davul ön plandadır.

kaya demektir

sanıldığının aksine isyankar değil gençlerin gazını ve öfkesini alan bir müzik türüdür

2000'lerde turkiye'de rap'le kiyaslanan, genelde dinsiz ve marjinal kesimin dinledigi, siyah ve sahsima gore kotu olan gorece dark ve icerisinde daha da dark olan kisimlara da ayrilan muzik turudur.

hakkinda espri de yapilabilir. mesela,

muzisyen rasim ozan kutahyali'ya ne denir? rock. hani rok ya normalde, oyle.

yine ayni sekilde rockcularin en cok tukettigi sebze nedir? rocka. roka var ya, oyle.

kirac dusmani ceza'nin beatlerini yapan karisi roka, rockci olsa mahlasi ne olurdu? rockabeats. evet.

rock müzik demek bir yerde, isyan ve başkaldırı demek.
tekdüzeleşmeyi ve popüleriteyi reddetmek, statükoya kafa tutmak demek.

şarkı sözleri yeri gelir politik ideolojilerle ilintilidir, yeri gelir kolektif bilinci fitillendirir.
elbette tüm olay bundan ibaret değil. içinde mutlaka duygu vardır, bitmeyen tutku da vardır.

jimi hendrix, janis joplin, freddie mercury, kurt cobain, axl rose, mick jagger, ronnie james dio, jon bon jovi, roger waters, john lennon, david byron, mark knopfler ve yüzlercesi.

yıllar geçer her şey değişir ama bu efsaneleri dinlerken bize geçen o salt enerji değişmez.

şarkılarını bir kere yaşayıp ruhunu alan bilir ki; rock müzik asla ölmez.

barok müzikle ilgisi harf benzerliğinin ötesinde olsa gerek diye düşündüren müziktir.

ruhuyla insanı alan son müzik türü dür diye bir büyük laf etmiş gibi olayım sonra kaçayım.

bir gençlik yanılgısı idi rock müziğin özgünlüğü ve samimiliği. her sanatçı ve hatta her eser ayrı ayrı değerlendirilmeli tabiki ama zamanında bir seri üretim hali, bir endüstri ve bir pazar meydana getirmişti rock müzik. enstrüman pazarı, giyim kuşam modası, yazılı ve görsel yayınlar, organizasyonlar vs. büyük bir prodüktivite idi, bitti.
(bkz: the pixies)
(bkz: radiohead)
güzel iki devdir. dinlenir