sokak kedisi

hüsamettin vardı bir zamanlar, iri yarı, yakışıklı, tam bir kabadayı... her gün balkon camından atlar, nevalesini alır, sokağın efendisi gibi giderdi. evde onun saltanatı hüküm sürüyordu.

derken tarçın geldi. minicik ama cesur, yeni efendimiz. hüsamettin balkonda belirdiğinde, tarçın hiç tereddüt etmeden hırladı, minicik bedeniyle, ama yüreğiyle bu evde artık ben varım! dedi. hüsamettin bir an duraksadı, sonra ağır ağır geri çekildi… ve böylece bizim dev kabadayı, gururuyla birlikte terk etti sokağı.

kendi kendime konuşmama sebep olan uzaylılar.

sokakta gördüysem iki çift laf etmeden bırakmam kendilerini.

sokak çocuğundan farkı olmayam hayvanlardır.

gel dediğin zaman gelmeyen, git dediğin zaman gitmeyen.

daha çok kaldırım kenarı kedisi ama olsun.

uyuşamayız, yollarımız ayrı;
sen ciğercinin kedisi, ben sokak kedisi
senin yiyeceğin, kalaylı kapta;
benimki aslan ağzında;
sen aşk rüyası görürsün, ben kemik.
ama seninki de kolay değil, kardeşim;
kolay değil hani,
böyle kuyruk sallamak tanrının günü.*

iki adet esved… o ürkek bakışları severim.

bu da köprü kedisi

bu da araba kedisi

ben bu şiiri sokak kedilerine yazmışım sanırım:

eyy ​kedi, kedicik,
bilir misin seni hiç evime almadım ama,
seni evinde krallar gibi yaşatanlar var.

ve yine bilir misin,
mamanı kuş tüyü yataklarda yerken sen,
çöp kutusunda bir kemik parçası arayan,
kediler var.

ve yine bilir misin ki,
bizde de durumlar hiç farklı değil.