söylenecek çok şey varken susmayı tercih etmek

ben hiç bir şeye karışmıyorum demektir.

belli bir yaştan sonra edinilen erdem.

olgunluğun işareti’dir ya da yorgunluğun..

her 2 koşulda da karşınızdaki kişinin değişmeyeceğini görüyorsanız, açıklama yapmak sizi yormuşsa kendinize iyilik yapıp susmayı tercih edebilirsiniz.

aslında susmak uzun vade de en sinir eden tek şeydir.karşınızdaki sizden cevap alamadıkca, delirebilir.sadece sakin kalıp, saygı ile iletişimi kesmek bence kişisel anlamda en güzel tavır’dır.

kavga / agız dalaşı neyi sükunet kadar iyi çözebilir ki?

bence insanlar bunu fark etse, cinayet/suç oranları bariz azabilirdi.

klişe ama, söylesem tesiri yok sussam gönül razı değil işte…

cahille sohbeti kestim...

yerine göre, gereksiz açıklamadan kaçın.
söz hakkı sana geçtiyse de susma, unutma, insanların hepsi zeki değil, basit ve kısa cümleler ile işini hallet.
bazen de söylemek yerine yap, bu da iyi bir cevap.

doğru seçim. çünkü konuşarak hiçbir şeyi çözemeyiz. sadece sindiririz. ikna olmuş gibi yaparız.

hem yorgunluktan hem de söylenecek o çok şeyler olayları daha kötü yerlere taşıyabilir. umursamamayı öğrenmek gerek. canımızı sıkmaya gerek yok.

ben susarsam gerçekten konuşamayan, söyleyecek çok şeyi olan ama işitme engelli olana haksızlık etmez miyim ?

o yüzden susmuyorum.

karşı taraftaki kişinin anlama ihtimali olmamasından kaynaklanan durumdur.

uzun süredir böyle yaşıyorum, genellikle söyleyeceklerimi söylediğimde anlamayan insanlara denk geliyorum ve kendimi yormamayı tercih ediyorum

baktım kimse anlamak istemiyor, susmayı tercih ettim.

yaptığım şey. daha fazla tahammülüm yok. hep aynı döngüde ilerliyorsa ve çok fazla derdim varsa artık tıkanıyorum hangi birini nasıl açıklayayım.
bu yükler çok fazla.. ve anlamayan görmeyen herkese bana nasıl hissettirdiğini açıklamaya çalışamam..

güneşin olmadığını iddia eden bir cahile asla güneşin varlığını kanıtlayamazsın. susmak bazen tek iyi cevaptır. senin doğrun sana ve bu zerre umrumda değil, benimki de bana ve bu da seni zerre ilgilendirmez demektir.

bir yanılsamadır. söylenecek bir şey kalmamıştır halbuki. ya da söylenen sözler her şeyi daha da mahvedecektir.

yapılması gerekendir. bir kere konuşursun, karşındaki seni anlamıyorsa konuşmazsın artık. konuşmamalısın çünkü. insan ne kadar az konuşursa o kadar iyi.

şimdi düşünüyorum da, keşke daha az konuşsaydım, daha az anlatsaydım kendimi. insan değişken çünkü. ne ben geçen seneki kendimim, ne de aynı şeyleri hissediyorum. hep böyle olacak belki, ya da kalacağım şu anki halim daim olacak, ama olay bu değil. olay, karşındakinin gözünde olan değerin.

sen dert anlatırsın, seni güçsüz sanarlar. sen dediklerinin arkasında durursun, inatçı sanarlar. başkası için kendini paralamazsın, bencil olursun. cahile laf anlatmaya çalışırsın, bilgisiz olursun. ne cevap vereceksin ki bunlara? vermeyeceksin. kendi pisliğinde illaki boğulur çünkü bu insanlar. yaşadıkları kendilerine ağır geldiği için size aynısını yaşatmaya çalışırlar. aşağıda tek olmayı gururlarına yediremez, aşağı başkalarını da çekmeye çalışırlar. kendilerine kızamadıkları için başkasına kızarlar. ya da kendilerine çok kızmışlardır, artık bünyeleri bunu kaldırmaz, beyin de bu acıya karşı bir savunma mekanizması geliştirir: suçu başkalarına atmak. her şeyin sebebi başkalarıdır. ondan gelirler üstünüze, çünkü suçlusunuz o kişinin gözünde.

cevap vermezsen üstte kalırsın, ister karşındaki algılasın ister algılamasın, yoluna bakar, bedenen uzaklaşmazsın o kişiden belki, her gün görebilirsin de, ama ruhen aranızda kilometrelerle ölçülemeyecek mesafeler vardır. kişiyi de o mesafeler korur. seni suçlamasının seni etkilemediğini görünce demek ki suçlu o değilmiş der, ya da daha çok köpürür içinde. ancak ne olursa olsun karşısından tepki alamadığı için başka arayışlara girer.
yani benim nadide düşüncelerim böyle.

çünkü ne kadar şey söylersen söyle anlamayacaktır karşındaki. o yüzden çok da kendini yormaya gerek yok. bırak neye inanmak isterse ona inansın, daha da tadımı kaçırmasın.

söylersek susturacaklarını biliyoruz bu yüzden hiç bir farkı kalmıyor konuşma veya susmayı tercih ettiğimizde.

kimsenin hiç bir zaman anlamayacağı bir asalet göstergesidir ...

daha önce söylemiş ve sözleri değer görmemiş insanın sonunda büründüğü sessizlik