söylenecek çok şey varken susmayı tercih etmek

söylesem tesiri yok sussam gönül razı değil durumudur. iki arada bir derede kalır, dışına susar içine kusarsın.

sürekli olarak yaptığım eylem. neden? derdim ise koşulsuz şartsız, o anki durumunuz bilinmeden yargılanmak. o mükemmel insanı bulduğumda - bir gün- içimde çözemediğim ne varsa sabaha kadar anlatıcam.

üstad katy perry'nin dediği (ve akabinde bir internet şakasına dönüştüğü) gibi: "you walk out the door, and you see someone you know, and they ask you how you are, and you just have to say you’re fine when you’re not really fine, but you just can’t get into it, because they would never understand."

why are we still here? just to suffer? (ağlayan kedi yüzü)
neyse, sululuğu bir yana bırakıyorum.

anlatacak çok şeyiniz varken susuyorsanız, ihtimal o ki anlaşılacağınıza inancınız yoktur. haklı da olabilirsiniz, belki o anda çevrenizdekiler gerçekten anlamayacak, ama bu sizi anlayacak insanların var olduğuna inancınızı kırmasın. yanınızda yörenizde olmasalar da, oralarda bir yerdeler. aramaya inanın. aramaya devam edin.
kuru kalabalıkta sessizce acı çekmek yerine, kendi kalabalığınızı bulmaya çalışın.

" anlatmak istediğim çok şey , konuşmak istediğim tek kişi var "

yorulmuş insan davranışı. anlatacak halim olmadığında ya da anlattıklarımı anlamayacaklarından eminsem susmak en güzeli.
"söylesem tesiri yok sussam gönül razı değil" ama bazen gönül razı geliyor işte.

karşımdakinin birden kendi dertlerini anlatmaya başlamasından korktuğum için sürekli yaptığım eylemdir.

anlayacak insanın yokluğundandır.

karşındaki kişinin anlamayacağını fark ettiğin ve söylemek istediklerini içine atıp kendini kanser yaptığın durum maalesef

anlatacağınız insanın sizi umursamadığına eminseniz, susarsınız.

bazen anlatmak istediklerini karşındaki insana değmeyeceğini bildiğin için susarsın. çünkü o zaman yapılacak en iyi şey susmaktır. söz değerini bilene söylenir bana göre gerisi boş yere kendini yormak olur.

dilsiz kalmak

anlatsam uzun sürer. ben susayım sen anla..

(bkz: anlatmaya üşenmek)

çünkü karşıdaki kişinin anlama kapasitesi senin sözcüklerini anlamayacak kadar kıt olduğunda sadece susarsın.

sessizleşmek... hissettiğimiz duyguları kelimelere döktüğümüz an sözcüklerin yavanlaşmasından kaynaklanıyordur belki de. bakın tam olarak şimdi oldu bana, bu. zihnimden geçen şey ile okuduğunuz aynı değil. çünkü işaret ve semboller hisler kadar çarpıcı olmuyor. karşımızdakine geçene dek tesirini yitiriyor ve de biz de o tesirin azalma hissinden muzdarip oluyoruz. oysaki kelimelerim benim hayatım. içimdekini döktükçe huzura eren insanlardanım ben. bugün babamla beş dakikalık bir görüşme yaparken fark ettim bunu. eee neler yapıyorsun, dedi. hiç aynı şeyler, diye yanıtladım. oysa onunla konuştuğum son günden bu yana birçok heyecanım oldu, canımın acıdığı, moralimin bozulduğu ya da kahkahalar attığım birçok an. paylaşmak istemediğimden ya da ona uzak olduğumdan değildi üstelik. belki sadece anın tesirinde oluyor bazı şeyleri söylemek. ya da yıllar sonra ben de kelimeleri tasarruflu kullanan birine dönmüşümdür belki. belki de yalnızlığı yaşamaya alıştım kimbilir.

karşı tarafın anlamayacağına emin olduğum zaman yaptığım eylemdir ve ben çoğu zaman karşı tarafın anlamayacağını düşünürüm. aslında düşünürsek kimse bizi tam manasıyla anlayamaz, söylediklerimiz sadece onun süzgecinden geçtiği kadar var olur. bu sebeple belki de bazen anlaşılmayı bu kadar dert etmemek gerekiyordur.

incinmiş, kırılmış ve yorulmuştur. hayatından bezdirmişlerdir. kendi kabuğuna çekilmenin daha faydalı olacağına inanmıştır. yoksa insan göz göre göre kendini böyle bir işkenceye mahkum eder mi ? konuşmak fayda vermiyorsa susmaktan başka ne yapılabilir bilmiyorum ki... en azından ben öğrenemedim. haddini, duracağı yeri, sınırını, çizgilerini bilmeyen kişiler etrafını sarmışken kendi kabuğuna çekilmekten daha güzel ne olabilir ?

dinlenilmeye dinlenilmeye anlatmaya yabancılaşmıştır.

ağzı var dili yok

tercihini susmaktan yana kullanan insan. çok dramatik bir durum olmasa gerek.