tam da şu an yazarların hissettiği şey

sıkıldım.

sürekli bir şeyleri idare etmekten ve arada kalmaktan yorulmuş durumdayım. hatta bu başlı başına bıkkınlık. mutlu olmaya bu kadar hevesli olmama rağmen negatif enerjilerin sürekli kapı aralığından bakmasından bıktım artık.

umutlu hissediyorum ,biraz daha pratikle ingilizce konuşma olayını çözeceğim galiba..

adana'nın 3 günlük bunaltıcı havası, yağmur sıcağı olarak neticelendi ve yağmur yağmaya başladı. yağmurlu hava aklıma şarap ve hüzün getirdiğinden mütevellit, şöyle bir şey bırakmak istiyorum buraya:

buradan
tam da böyle.

eğreti.

siyah tişörtümü giydim ve ne alakaysa kendimi ukrayna devlet başkanı zelenski gibi hissettim bir an.

afrikalılar oruç tutuyor mudur?

11 ay tutuyorlar zaten...

bastırmaya çalıştığım heyecan.

hiçbi şey yapasım yok böyle o kadar hiçbi şey yapasım yok ki az önce içeri bi büyük kara sinek girdi sanki köyde yaşıyoruz anasını satim ortalık epey sessiz olduğu için sesi kafamı dikiyo sabrımı sonuna kadar zorlayacak bu mal onu anladık ama nolurdu sessizliğimin asaletinden ders çıkartsaydın köpek seni evime davet etmedim ve hareketsizliğim bu işgaline onay verdiğim anlamına mı geliyo okuyunca insanolunbiraz yazdı zannettiniz di mi hayır ben karpatların shakespeare'iyim evet abarttım ama kekini kabartamadım sinek de gitti zaten.

birine çok sevdiği bir şeyi emanet ettiğin zaman daha sonra onu da kullanabilirsin.

uykuya direnmeye çalışıyorum sürekli uyuma hissi bi git başımdan ya

birşeyler yapmam lazım herşeye geç kalmamak için ama ben şuan sadece okyanusun dibine gömülmek istiyorum.

dışarıda o kadar güzel bir hava var ki yüzümü güneşe dönmenin, her şeye rağmen gülümsenin tam zamanı.

birçok insan aynılaşmaya ne yatkın. bir ara herkes saçını baķıra kızıla boyadı. pandemi döneminde herkes kahkül denedi. renkli saçlar göze çarptı. şimdi de erkeklerin birçoğu yanlar ve ense üç numara üstler dalgalı geziyor. gençleri anlıyorum. o zamanlarda moda takip ediliyor. ama yetişkinler yapınca bir yaşlılık bunalımı ve genç gösterme algısı olarak görüyorum. her tarz herkese gitmiyor. bazen özensiz olmak daha iyi duruyor. üstte kalan saç telleri düz ise perma yaptıran heveslileri de gördüm. vay be diyebildim. ben hepsini karıştıracağım herhalde. erkek saç kesimi ve bakır saç birleşimi. bakalım bu da bir akım olacak mı. çok geride kalıyorum.

başlığı okurken farklı hissediyordum yazarken değişti hissim. şimdi ben hangisine güveneceğim?

uykusuzluk.

boşluk, tamamen. ama şuana ait değil uzun süredir içimde olan bir boşluk bu, aslına bakarsanız ne zaman başladı bilemiyorum ama ne zaman dolduğunu hissettiğimi biliyorum. o kadar bomboştum ki yaklaşık 1 sene önce, bu boşluk asla dolmak bilmiyordu ve ben onu doldurmak için yaptığım her hamlede o boşluk daha da büyüyüp beni yutuyordu sanki, bu boşluğun beraberinde getirdiği değersizlik, amaçsızlık gibi duygular da vardı tabii ki. neyse, bunun bir sonunun olmadığını fark edince buna benim dur diyebileceğimi düşündüm. sonlanacaktı her şey, kusursuzca.. her şeyin üstüme geldiği bir anda karar verip hemencecik yapmıştım planımı, anlamlandıramıyordum neden daha önce böylesine kesin bir sonuç alabileceğim şekilde son vermemiştim ki.. neyse... uyandığımda içimdeki boşluk yoktu, gitmişti. elimle yokladım kalbimi, hayır boş değildi. yataktan doğruldum serumumu da sürükleye sürükleye tuvalete doğru gitmeye başladım, annemi gördüm koltukta uyuyakalmıştı, içim öyle bir cız etti ki. ama yine de o boşluğu hissetmedim, tuvalette aynaya baktım, kuru dudaklarıma soluk gözlerime. 3 gündür sadece damardan besleniyordum, suratımdaki tüm kemikler çıkmış benle alay ediyorlardı.
işte o an anladım,
boşluk.. yutmuştu beni.
tümüyle. boşluğa, hiçliğe dönüşmüştüm
o günden bugüne beni bu boşuktan çıkarmaya çalışan tek bir insan oldu.
ve çıktım sandım, zaten onun da içinde bulunduğu boşluğu kendiminkine katıp iyice kocaman bir hiçlik yarattığımı fark edemeden..
ve şimdi, ne birisi beni bu boşluktan çıkarabilir benden başka ne de ben boşluktan çıkmayı isterim, çünkü bu kocaman boşluk benim evim oldu.

lahmacun çekti canım

donuyorum