tarçın

geç pişen et yemeklerine koyulduğu zaman pişmeyi kolaylaştırıp enfes bir tat veren en sevdiğim baharatlardan.

venüs'e benzer.
ölçüsüne göre hem tatlıdır hem acı. yumuşaktır da aynı zamanda. karşıdaki insanın gözünün içine bakmasını sağlar.
kıyas gerekirse kimyon tarçına göre sert bir baharattır ama köftede buluşurlar mesela.

bazen istediğimizi anlamak için yanlış baharat kullanmamız gerekebilir.. bunun da adı hayattır, yaşananlardır. hayat, yanlış baharat kullana kullana doğru tada ulaştırır.

*

çok sevdiğim bir baharat türü.
nedense çevremdeki insanların birçoğu tarçın sevmezler, nasıl sevmediklerine anlam veremiyorum.

en sevdiğim ise bitki çaylarına attığım çubuk tarçınlar..
çubuk tarçını direkt kemirebilirim, o derece seviyorum.

bulaştığı herhangi bir şeyi tatlı niyetine yiyebileceğimi söylersem şaka yapmış olurum.

ardından karanfil gelir.

bunlar, bunları kim yapmış dedirtir. baharatın iyisi vardır, insanın güzeli vardır ama öyle insan vardır misal : bunu kim yapmış, nasıl yapmış sorularını sordurtur.

doğanın hamaratlıkları işte.

tarafsız gözle bakarsanız fazladan kaliteli şeyleri onaylarsınız, ama doğal ama insan yapımı olsunlar. subjektif, kşisel bir ukalalığa kapıldığınızda, güzel insan aptal ya da suğuk olabilir ya da yasemin, parfüm üstadı bir tarının elinden çıkma iken tarçın gereksiz ağır olabilir. şekerli yiyecek sevmiyorsanız tarçın tırttır. şerın taş size vermeyeceği için abartılmış bir kadındır..

bunun çubuğu sigarayı bırakmakta zorlananlara öneriliyor diye biliyorum. sigara gibi parmaklarının arasında tutuyorsun sonra çiğniyorsun filan. arakasından olmayan dumanı üfleyebilirsiniz.

her türlü smoothie içine konabilir. lezzet katar.

dune (kitap)'ta bahsedildiği üzere melanj'ın kokusu buna benzer. nitekim bu kelamı okuyan techpriest arkadaşınız 'oo bahar yiyoz' diyerek ali muhiddin hacı bekir'in muazzam tarçınlı akide şekerlerini yiye yiye şeker komasına gireyazar hale gelmiştir. bir şeyin reklamının iyi yapılması nelere sonuç veriyor canlı örneği olmuştur.

herşey kararında güzel arkadaşlar. suyunu çıkarmaya, poşetin ve şişenin dibini görmeye gerek yok. (olsa yerim lan yine... işte hayat ders almayınca güzel böyle - hey allahım)

bi türlü aramız düzelemedi.
kendisinden haz edemedim.

bazı kış çaylarının formüllerinde de gördüğümüz baharat.

leş gibi kokandır.

açık kahve tonunda rengi olan köpeklere koyulan yaygın isim.
bi gün parkta tarçınnnnnn diye seslendi kadın 3 tane golden retriever koştu. o şapşikler de her gel diyene gidiyor. şu köpeklere artık tarçın ismi koymaya bir ara vermek lazım galiba.

tıpkı lionel messi isminin doğduğu şehir rosario da artık çocuklara konulmasının yasaklaması gibi. kaosu hayal et.

dar- ı çin. çin ağacı anlamına gelen kelimenin günümüz türkçesindeki hali.

tarçın'ın arkadaşları gülçin nurçin ve yalçın'ı
ister misin tanımayı kakule'yi narçın'ı

salep için tattığım ve başka herhangi bir şey için gereksiz bulduğum detay.

salep dışında herhangi bir şeye yakıştıramıyorum.

salep ve elma kurabiye dışında bir yerde aranmaz. arayan uzaylıdır.

ağaç kabuğundan yapılan çok sevdiğim bir baharat.

bitki çayı, kahve, sütlaç, sahlep, boza, elmalı kurabiye, elmalı turta, cevizli kek, tarçınlı çörek gibi pek çok yiyecek ve içecekte severek tüketiyorum. o yüzden ilk defa cinnabon yediğimde yaşadığım orgazmik zevki tahmin edebilirsiniz. üstelik sağlığa çok faydalı. buradan

tarçın’la aynı evde yaşamak, kelimesiz bir anlaşmaya dahil olmak gibi. zamanla öğrendim.. her hareketinin bir cümlesi, her bakışının küçük bir anlamı var. mesela gözlerini yavaş yavaş kısarak bana baktığında durup kalıyorum. çünkü o an söylediği şey çok net, “buradayım ve seni seviyorum.” karşılık vermeyi unutursam, biraz daha uzun bakıyor. hatırlatıyor..

bazen içimde bir huzursuzluk varken yanıma geliyor. sessizce. dizlerime tırmanıp patileriyle hamur yoğurur gibi bastırmaya başlıyor. ne acıtıyor ne de rahatsız ediyor, tam tersine, sanki “fazla düşündün” der gibi.. kendini iyi hissetmediğinde değil, beni iyi hissettirmek istediğinde yapıyor bunu... kedilerin empati kurmadığını söyleyenlere hiç inanmıyorum bu yüzden.

şımarmak istediği günler var. hiçbir sebep yokken gelip yere uzanıyor, göbüşünü açıyor. o an bir davet bu. “şimdi beni sev” diyor. elimi çekince başını hafifçe kaldırıp bakıyor, bu bakışta sitem var. göbeğini sevmenin riskli bir iş olduğunu bilerek yine de elimi uzatıyorum. çünkü tarçın bazen kuralları askıya alıyor.

evin içinde eksilen şeyleri de ilk o fark ediyor. maması bitmişse, su kabı boşalmışsa kapının önünde durup miyavlıyor. rastgele bir ses değil bu, tonu değişik, ısrarcı. “bir şey unuttun” diyor. haklı da oluyor.

tabii evin kuralları onun kuralları. kendi koltuğu var mesela. oraya yanlışlıkla ben oturmuşsam, büyük bir drama gerek duymuyor. yanıma gelip hafifçe ısırıyor. can yakmayan, ama çok net bir uyarı bu. “kalk!” genelde kalkıyorum. tartışmaya girmiyoruz.

bazı günler bir sinek bütün evreni oluyor. dakikalarca onun peşinde hoplayıp zıplıyor, koltuktan perdeye, yerden masaya… sanki dünyadaki tüm ciddiyeti askıya almış gibi. başka günler ise durduk yere hızlanıyor. evde koşular, ani dönüşler, görünmez bir düşmanla oyunlar… o an anlıyorum: bugün oyun günü.

tarçın bana şunu öğretti: sevgi hep sakin değil. bazen hareketli, bazen ısırıkla, bazen sessiz bir bakışla geliyor. onu anlamak için çok şey bilmek gerekmiyor. sadece dikkat etmek yeterli. çünkü tarçın zaten her şeyi anlatıyor.