tercih edilmiş yalnızlık

zorla mı itildim yoksa ben mi tercih ediyorum hala anlamadım. sosyal becerılerımın zatıf oldugunu hep biliyorum çünkü çoğu davranışa anlam veremıyorum. anlam veremedıgım içinde takılmıyorum. birileri hayatıma giriyor birileri çıkıyor her sonda ben yine tek başıma kalıyorum. tek kötülüğü yalnızlıga alısınca herkes fazla gelıyor sana zamanla

devlet bahçeli yalnızlığıdır.

etrafımda kendime örnek alacak rol model yokken, yol gösterci mentor yokken, insan ilişkilerinin (partner) "tüketmek" "haz almak" "tatmin olmak", sosyal ilişkilerin "çıkar" "dedikodu" "insan kullanma" "maddiyat" olduğu bir yerde tercih edilmiş yalnızlık, sessizlik ve zamanın kısalığı, tek bir hayatın oluşu... benim için tercih sebebi.

belli bir yaştan itibaren dünyanın kendi kapımın önünden ibaret olmadığını, üstelik sağlıklı olanın doğru bilgiyle olduğunu, doğru bilginin göreceli olduğunu, içine doğduğum kültürün devamı için gerekli birikim... gerçeğe yakın bilginin bilim, felsefe, sanat, sosyoloji, psikoloji, tarih, edebiyat... olduğunu anladıktan sonra hayatı acısıyla tatlısıyla kendi köşemden kabul edip ve bir sanatçı-eser-yaşam gibi karşıladğımda tercih sebebi.

izlenceler, okumalar, gezmeler, tercih ettiğim insanlar... sahte olan çoğu şeyden daha güzel.

her şeyin hızla ve telaşta tüketildiğini görüyorum. telaş taşımamaya çalışıyorum.

"kimselerin vakti yok durup ince şeyleri anlamaya" diyor ya gülten akın... tam olarak bu.

başta tercih, zamanla kurtulunamayan hale gelecek olandır. insan ne psikolojik olarak ne de yaşam olarak yalnız yaşamaya müsait bir canlı değildir kim ne derse desin. hayatta çiftlerin birbiri yerine üstlenmesi gereken görevler hep vardı hep var olmaya devam edecektir. bu yüzden eşinizi bulun ve üstünüze düşen görevi yapmaya çalışın. her şeyi değil.

yalnızlığıben seçiyorum. çünkü orada kimse yok, sadece ben varım. koşuda nefesim, suda kalbim, madrid sokaklarında gölgem bana eşlik eder.
gece yolda, denizde bir tekne de yıldızların altında… yalnızlık bende eksik değil; fazlalıklardan kurtulmuş bir bütünlük sevgili yazarlar.

yalnızlık tanrıya mahsus derler, ben kendi adıma söylüyorum bu ne meret bir şeydir ki sürekli kafamda kuruyorum, her gün turan ve kızıl elmayı kuruyorum, renk paletim diyorum sakura pembesi, can veriyorum bir vefasız sevgili uğruna, bir de yerlerde sürükleniyorum.

ben buna inanmıyorum. ne kadar tercih etmiş olsan da bir yerde patlıyorsun ve çıkmak istiyorsun bu lanet durumdan.

kafana uyan insanları bulamayınca bir süre sonra tercih edilmiş oluyor.

çok alışınca öbür türlüsü zor geliyor.

bir kere alışınca bırakması çok zor hele birde maddi durum iyi ise aman tadından yenmez.

(bkz: gariban avuntuları)

insandan insana değişir ama benim için tercih ettiğim yalnızlık değil ama uyumsuz olduğum insanlardan uzak olmak. özellikle üniversitede çok hissettim bunu. insanların içine giremediğimi, sıkıldığımı hissettim. kendimle zaman geçirmeyi sevsem de hatta buna ihtiyaç duysam da yalnızlığı tercih etmezdim.

istediğin anda görüşebileceğin arkadaşın varsa huzurludur ama sen yalnız olmayı tercih ettiğin için insanlar da seninle ilişkilerini kesmeyi tercih ettiyse, kazın ayağı pek de öyle değil karşim.

yalnız kalabilmek bir meziyettir. bazı insanlar için çok da keyiflidir ama yalnızlık, ömür boyu sürdürebilir bir şey değildir.