tercih edilmiş yalnızlık

yalnızlık tanrıya mahsus derler, ben kendi adıma söylüyorum bu ne meret bir şeydir ki sürekli kafamda kuruyorum, her gün turan ve kızıl elmayı kuruyorum, renk paletim diyorum sakura pembesi, can veriyorum bir vefasız sevgili uğruna, bir de yerlerde sürükleniyorum.

ben buna inanmıyorum. ne kadar tercih etmiş olsan da bir yerde patlıyorsun ve çıkmak istiyorsun bu lanet durumdan.

kafana uyan insanları bulamayınca bir süre sonra tercih edilmiş oluyor.

çok alışınca öbür türlüsü zor geliyor.

bir kere alışınca bırakması çok zor hele birde maddi durum iyi ise aman tadından yenmez.

(bkz: gariban avuntuları)

insandan insana değişir ama benim için tercih ettiğim yalnızlık değil ama uyumsuz olduğum insanlardan uzak olmak. özellikle üniversitede çok hissettim bunu. insanların içine giremediğimi, sıkıldığımı hissettim. kendimle zaman geçirmeyi sevsem de hatta buna ihtiyaç duysam da yalnızlığı tercih etmezdim.

istediğin anda görüşebileceğin arkadaşın varsa huzurludur ama sen yalnız olmayı tercih ettiğin için insanlar da seninle ilişkilerini kesmeyi tercih ettiyse, kazın ayağı pek de öyle değil karşim.

yalnız kalabilmek bir meziyettir. bazı insanlar için çok da keyiflidir ama yalnızlık, ömür boyu sürdürebilir bir şey değildir.