toplu taşıma araçlarında kitap okumak

ne normaldir, ne de güzeldir.
farklı görünme çabasıdır hepsi bu.

farklı görünme çabası olduğuna katılmıyorum. yeterince yoğun akan hayatımızda bomboş oturmaktansa sevdiğimiz bir şeye ayırdığımız kısa bir zamandır sadece. fazlası değil.

seyahat ederken sürekli yaptığım eylemdir. eğer ses ve hareketten fazla etkilenmiyorsanız çok keyifli oluyor. uzun yollarda sıkılmadan süre geçirmenizi sağlıyor.

başım döndüğü için gerçekleştiremediğim hareket.
yahu telefon ekranına bile eğilemiyorum ben otobüste.

entelektüel gözükmeye çalışan insan tipi.

özlediğim şeydir.
bir ara ofisim metro durağına yakındı, ne güzel okuyordum sabah akşam.
yıllardır toplu taşımayı sadece "aman trafiğe girmeyeyim" diye kullanıyorum onda da hazırlıksız oluyorum gün içerisinde.
bir ara, pazar günümü ayırayım bostanlı-üçkuyular vapuruna.
git gel 10 sefer yapayım, ohh.

göz sağlığı için yapılmaması gereken bir eylem.

ağır bir kitabı okuyamam ama bir karikatür kitabı, seyahati keyifli kılabilir.

kendi açımdan pek mümkün değil. sabahları çok dolu oluyor her yer tıklım tıklım. genelde durak isimlerini okumakla geçiyor zaman.

sevdiğim fakat çok nadir imkân bulabildiğim bir aktivite. oturabilsek neyse de oturmak bile lüks oldu, zira dolmuş/otobüs başta olmak üzere bu şehrin toplu taşıma araçlarında iğne atsak yere düşmez.

metro gibi uygar ulaşım araçlarında pek bir keyifli eylemdir. yüzlerce kitabımı öyle bitirmişimdir. mümkünse, şiir, öykü, roman olması tercih edilmeli. belki deneme de tercih edilebilir. ancak ağır felsefi, bilimsel yapıtlar için çok verim alınamaz kanımca.

araçlarda kitap okuyanlara hep hayran olmuşumdur. çünkü ben telefona bile 2 dakika bakayım midem tutuyor. bence araç hareket halindeyken kitap okuyabilenler bide ters istikamete bakan koltuklarda oturabilenler seçilmiş insanlar.

enfes bir şeydir. bunca zaman neden ertelediğimi sorgulamıyor değilim. sabah 1 saat akşam 1 saat yolda geçen o süreyi de verimli kullanmış oluyorum..

liseye başladım başlayalı serviste, otobüste çok okumuşluğum vardır. hatta şoför abilerle bu şekilde tanışmışlığım bile var. güzel anlardı doğrusu. yaşlıların bana bakıp gülümsediğini bile tanıklık ettim. bazen son derste okumaya başlayıp kitabın sonunu merak edip durakta bile okuyup da otobüs kaçırdığım oldu. kitap aşığı olanlardandım. güzel zamanlardı...

aracı siz kullanmıyorsanız okuyabilirsiniz.

insanın insanda fenası, aynileşmesi ancak bu kadar güzel anlatilabilirdi...
yüreğine sağlık çamlıbel...

bir sarı yaprak gibi düştü gönlüm yoluna,
buğulu gözlerimden geçmediğin gün olmaz:
benim kadar titremez hiç bir yiğit oğluna,
hiç bir ana kızına bu kadar düşkün olmaz.

bin fersahtan duyarım kimle gülüştüğünü,
alnından öz kardeşim öpse ben irkilirim.
değil yalnız ardına kimlerin düştüğünü,
kimlerin rüyasına girdiğini bilirim.

gözlerimi gün gibi kamaştıran yüzünü
daha candan görürüm senden uzaklaşınca.
sararırsın dönüşte görünce öksüzünü:
bir gelinlik kız olur aşkım senin yaşınca.

elimi beş yerinden dağladı beş parmağın,
bağrımda da yanmadık bir yer bırakmadan git.
bir yarın göçtüğünü,çöktüğünü bir dağın
görmemek istiyorsan ardına bakmadan git!

benim kitap okuyabilmem için bir masa, bir sandalye ve sessizlik gereklidir. otobüste, dolmuşta, metroda vb. okuyamam. dikkat dağıtacak çok şey var. ayrıca ‘‘toplu taşımada kitap okumak’’ adeta bir basmakalıp haline geldi. bir şeylerin ölçütü gibi algılanıyor. toplu taşımada bana denk gelirseniz bilin ki ben kitabımı evde okumuş yola öyle çıkmışımdır. kim bilir belki de kitap almaya gidiyorumdur. :) :)

toplu taşıma araçlarında nefes alamıyoruz, oramızı buramızı kollayıp, çantaya sahip çıkıp, bir de dengeyi kaybetmemek için uğraşırken kitap okumak epey romantik olmuş.

psikolojik olarak hayatta kalabilmenin tek yolu.

uzun yolda en keyif verici aktivite.