üniversitede yaşanmış en büyük pişmanlık

sevgilim için erasmus'a gitmekten vazgeçmek. şimdi ikisi de yok hayatımda.. belki farklı bir hayat yaşayacaktım,

hiç tanımam etmem aynı dersi aldığımız bir kız sorular sordu cevapladım sonra ben de ona bir soru sordum hiç yürümedim asılmadım whatsapp ders grubu muhabbeti açıldı numarasını verdi ki gruba ekleyeyim sonra gitti sevgilisine şikayet etti sevgilisi beni sıkıştırdı kız da uzaktan gülerek izledi sonra ben ikisini uyardım bitti gitti ama içimden diyorum keşke cevaplamasaydım ya da buna ek olarak hayatımızda yardım isteyene yardım eli uzatsam acaba başım belaya girer mi diye hep düşünürüm bu olaydan ötürü

üniversite okumak.

tıp yazmamak.

birgün derste bolşevik devrimi üzerine bir roman okuyorum, çar ailesinin katledilişinden tut, parti içi entrikalara kadar dantel gibi ilmek ilmek işlenmiş. acayip sardı.

aniden omuzumun üstünden bir kadın başı belirdi. lan meğersem hoca beni gözlüyor, şrraaakkkkk diye kapadım kitabı az kalsın eli araya gidiyordu.

kadın ısrar ediyor kitabın adı ney diye! lan nasıl söyleyeyim aşırı ülkücüyüm beni tefe koyar oynarlar!

dedim etme eyleme dedi yooooo edecem eyleyecem! kitabı göğsüme bastırmışım göstermiyorum kimseye, adım çıkarsa rezil olurum!

kadın, baktı ki fiziki güçle benden kitabı alamayacak, dersle ilgilenmeyeceksen dışarı çık dedi, canıma minnet, çat diye topuklarımı vurdum baş selamı verdim sanki genelkurmay başkanının emir subayıyım!

yalnız sınıftan çıkarken sanırım camlar açık olduğundan cereyan yaptı, kapı küüüüüüüüüt diye bir çarptı, fakülte zangır zangır temellerinden titredi.

o an var ya ıııınğhhhh diye acıyla inledim, hoca demiş o gerizekalıya söyleyin bir daha benim dersime gelmesin diye, 2 dönem kedinin ciğere baktığı gibi baktım kadına, ama beni görünce perişan ayrıldığı exini görür gibi oluyor, çok belli gözleri küfür kıyamet!

allahtan yaz okulunda kadına araba çarptı da derse başkası girdi, hoffffff!

eve çıkmak. insanın hayalinde başka bir şey oluyor eve çıkmak. hani eve çıkacak karı kız ortamı olacak gibi.
evde bulaşıklar dolu, yemek hazır değil. tek artısı dışarı çıkınca çarşıdasın.
hep tecrübe oluyor bunlar işte. şimdi diyorlar ya . eve çıkarız . çıkmayın.
desen bile anlamı olmuyor insan illa kendisi deneyimleyecek.

biz şimdi neyiz ? cumlesini duymak

kavga çıkarsa arkamda birkaç tane sırtlan olsun diye ülkü ocaklarına yanlamak için aşırı ülkücü rollenmelerine girmemek. çok pişmanım lan. hep ağzımı burnumu kırdılar.

yok lan, yok. üniversite okumadım ben. aü hukuk kazanmıştım zamanında ama gitmedim. eğitim benlik değil. lisede bıraktım o işi. liseyi de ite kaka anca bitirdim zaten. hiçbir pişmanlığım da yok ayrıca.