yapılmış en aptalca dalgınlık

kumanda elimdeyken kumandayı bulmaya çalışıyordum.
el freni çekiliyken arabayı kaldırmaya çalışmıştım başlarda.

tam 3 defa yapılmış olup rezil olmama sebep olmuş dalgınlıklardır.

arkadaşlar bilen bilir, babamın eski bilgisayarını kullanmaktayım ve kendisini defalarca bozdum. defalarca sayemde tamir gören bu emektsr bilgisayar ufak tefek pürüzleri haricinde yaklaşık 1 aydır bozulmadan çalışmakta. ufak pürüzler hariç.

günlerden bir gün sabahın köründe yine iş yerime gelmiş, french press'e kahveyi basmış, işlerim yoğunlaşana kadar bilgisayarda vakit geçirmek istemiştim. bilgisayar ağır ağır açıldı, opera tarayıcıda hazırda bekleyen sekmelerimde dolanmak isterken bir de farkettim ki internet yok. nasıl ya? hemen fişi çekip taktım, ağ paylaşım merkezini açtım, birşeylere tıkladım -naptım bilmiyorum- modeme bir tokat dahi attım. internet çalışmıyordu.

eeeh, başlarım ama sana! deyip hemen müşteri hizmetlerini aradım. gayet kibar ve güzel sesli bir beyefendi bana yardımcı oldu. sinirim yatışmış oldu böylece. o güzel sesiyle "hangi ışıklar yanıyor yarasa hanım?" gibisinden sıklıkla sorular soruyordu, adımı zikrettikçe kendimden geçiyordum. adamla epeyce çaba gösterdik ancak internetim gelmedi. tam arıza kaydı oluşturacaktı ki, o ayrıntıyı farkettim, kendimden utandım ve "internet geldi kemal bey, arıza kaydına gerek yok." diyerek kapattım telefonu.

günlerden bir gün yine sabah iş yerime geldim ve yine aynı rutin. bilgisayarı açtım, aaa internet yok! yine aynı senaryo, aradım müşteri hizmetlerini çabalıyor kibar sesli hanımefendi interneti düzeltmek için. yine arıza kaydı oluşturacakken yaptığım hatayı farkedip kapatıyorum telefonu. yazının sonunda anlayacaksınız ne halt yediğimi.

etti üç. bundan tam bir hafta evvel, sabah kahvemi içerken internetimin çalışmadığını farkettim. bakın asla yaşadığım diğer iki aptallık aklıma dahi gelmedi. müşteri hizmetlerini aradım hemen. can bey yardımcı oldu sağolsun.

"hangi ışıklar yanıyor yarasa hanım?"
"ikinci yanmıyor, kare gibi olan. dünya simgesi yanıp sönüyor- bir dakika can bey çok özür dilerim iş telefonu çalıyor.." evet utanmadan can beyi bekletip iş telefonumu açıyorum, can bey estağfurullah diyor, telefonu kapatıp can beye geri dönüyorum.
"kontrollerinizi sağlıyorum yarasa hanım. biraz zaman alacak. sizler nasılsınız?" diyor. ufaktan resmi bir sohbet ediyoruz. yok anacım. can bey ne yapsa gelmiyor internet.

tam arıza kaydı oluşturacakken.. o epik soruyu soruyorum: "can bey bugün ayın kaçı?"
"ayın 8'i." diyor. bilgisayarın kenarındaki tarihe bakıyorum.
25.08.2008
evet, doğru bildiniz. diğer ikisinde de eski bilgisayarımın tarih ayarlarının gitmesi yüzünden internet çalışmıyor. ben hep bunu arıza kaydı oluşturacakken farkediyorum ve çaktırmadan kapatıyorum telefonu ama gel gelelim can bey nasıl bir salak olduğumu anlıyor.

"tarih ayarlarınız sıfırlandıysa internete bağlanamazsınız yarasa hanım." diyor. rezalet. utanç. iğrenç. bir değil, iki değil, etti üç.

tarihi bir daha söylüyor ve tarihi saati düzeltip özür dileyerek telefonu kapatıyorum.

size ne kadar salak olduğumu daha evvel söylemiş miydim?

aileyle gidilen bir uzun yol seyahatinde, arabadan trafiğin aktığı taraftan hiç yola bakmadan inip karşı geçmeye çalışmak, o esnada da viyk viyk diye ani fren yapan arabaları ve ay çocuk eziliyor bağırışlarını üstüne alınmamak.
bir de içimden geçiriyorum, hangi salak çocuk acaba diye.
*.*

o kadar çok var ki hangi birini seçip yazayım şuraya bilemedim. nihayetinde hepsi benim bebeklerim.

benmari usulü çikolata eritmek çok tehlikeliymiş, cünkü ben cikolatayı pastaya döker dökmez o tavayı yaladım. evet dilimden coss sesi çıktı ve sanki bi yapışma oldu anlık. olmamış da olabilir bilmiyorum ama kızgın tavayı yaladım yani bir damla çiko ziyan olmasın diye.

elimde biontech aşısı varken ve tam da uygularken hastaya "sinovac aşısı yapıyorum"demiştim.*
neyse ki yorgunluktan ve ezber cümlelerle konuşmaktan böyle söylediğime ikna oldu.

tam dolmuştan inerken şoförün beni fark etmeyerek harekete geçmesini dalgınlıktan idrak edemediğim için indiğim gibi yere kapaklanmam.

okul çantamı unutmak.
ya da başımda boneyle bone aramak.

kadıköy'de arabayı unutup, eve taksiyle dönmek. ertesi sabah, arabam çalınmış diye hengame kopartmak. kamera görüntülerinden, evelsi gün sabah çıkış sonrası sırra kadem basıldığını farkedip, geriye doğru düşünüp ayıkmak.

unutkanlığın allah belasını versin. yıldım.

sene 2018, final sınavlarım başladı ve ben sınavımın olacağı gün bi hayli geç uyandım, arkadaşımı aradım o da benden farksız, 30 dakika gibi kısa bi süre kalmış sınavın başlamasına, kaldı ki okula giden otobüsle zaten 40 dakika falan sürüyor okul... ben kara kara düşünürken arkadaşım tekrar aradı beni, "babam arabanın anahtarını verdi, çık kapıya seni almaya geliyorum, sınava yetiştik sıkıntı yok..." diyerek yangın yeri olan böğrüme soğuk su döküverdi.

sınava yetiştik, sınav umduğumuzdan çok daha iyi geçti, sınavdan çıkar çıkmaz gidelim güzel bir yemek yiyelim moduna girdik, durakta otobüsü beklerken bir şey unuttuk diyoruz ikimiz de ama ne olduğunu bulamıyoruz bir türlü, otobüse bindik, arkadaşım arabasının anahtarını sallıyor elinde ve "ulan bir şey unuttuk ama ne?!" diyerek düşünüyor, yemek yerken bile aklımızda bir şey unuttuğumuz vardı düşünün artık...

ne zaman arabayı unuttuğumuzu fark ettiğimizi de söyleyeyim, akşama doğru babası arayıp "araba lazım doğa, gelebilir misin bu tarafa?" diye sorunca.

oppo kulaklığın üstüne yattım geçenlerde. baya sabaha kadar uyumuşum öyle. sabah yastığın altına elimi sokunca bi ürperti geldi öyle anladım. neyse ki bir şey olmamış.

geçen hafta eşyalarımı eve göndermek için kargo şubesine gittim. görevli "şurada mı yaşıyorsunuz?" diye sorunca ben de "evet." dedim. aradan birkaç dakika geçti, "sizde mi orada yaşadınız? bayağı iyi biliyorsunuz." dedim.. adam ne dese beğenirsiniz? "bergen hanım, sistemde ikamet adresinizi görüntüleyebiliyorum." yerin dibine girdim... o birkaç dakikayı ömrümden silmek istiyorum... kendimi hiç bu kadar aptal hissetmemiştim.. içimden "allah'ım beni yok etttt!" diye bağırdım...

ben eve girerken biri merdivenlerden inip dışarı çıkıyordu. ben de kendi kendime söyleniyordum, bu binaya da komşular gelen geçeni alıyor gelen gideni belli değil.neyse eve gittim kavhaltı sofrasına oturdum, annem kardeşin nerede ekmek almaya mı gitti gördün mü diyor..

sözlükte birçok kişinin başına gelmiştir sanırım. yanlış kişiye gönderilen mesaj.hele sonu aşkitom, canikom, sevgilim gibi sıfatlarla bitiyorsa....

odun olduğu belli olan biriyle belki değildir diyip devam etmek. odunsa odundur. yavşaksa yavşaktır. zaten içindeki sana bağırıyor kızım bu odun, bu yavşak, bu yalancı, bu iki yüzlü diye. sorun şurada işte herkeste kusur olduğu için sen de hangi kusuru tolere edeceğini bilemiyorsun. ay daraldım.

arkadaşımla telefonda konuşurken başka birinin telefon numarasını istedi ,telefon kulağımda bı 25-30 dk telefon aradım evin içinde

lisede emre adındaki sıra arkadaşıma yanında ped olup olmadığını sormak. onun biraz duraksayıp "var." demesi de tuzu biberi olmuştur.

otobüse binip kartı basmadan geçmek. *

benim için nereye koydum diye sağa sola bakındığım telefonumu elimde tutuyor olmamdır.

başlıktaki dalgınlık kelimesini dargınlık diye okuyup tanım yapmaya geldim..