yazarları en son ağlatan hadise

düşündüm, hatırlamadım. çok uzun süre olmuş olması iyi

az önce okuduğum haber (bkz: alperen ekinci) 3 yaşında çocuğun yaşadıklarına mı üzüldüm yoksa yaşayamadıklarına mı gerçekten bilmiyorum.

hatırlamıyorum bile.
ağlamayalı baya uzun zaman oldu.

şu memlekette kalbim taşlaştı. hiçbir şeye ağlamaz oldum.

karayip korsanları serisinin son filmidir.

farkındayım, çok saçma bir hayatım var.

anısı olan bir şarkıya denk gelmiştim. hafif gözlerim dolar gibi oldu ama ağlamadım. sonra izlediğim bir çizgi filmde sevdiğim bir karakter ölür gibi oldu. ağlamaya başladım.

t: yazarlarin duygu durum karmaşası sonucu olaylara verdiği tepki.

hadisesiz de ağlayabilme özelliğim var.

öylesine, can sıkıntısından ağladım.

henüz bir kaç aylık bir bebeği geçen hafta kucağıma alıp elini öpüp kokladığımda.

daha dün gece içime attığım dertler için ağladım

dört ay önceydi herhalde. çok uykusuz kaldım ve sinirlerim bozuldu. uyumak istiyorum diye ağlamıştım.

(bkz: kayınvalidesine şiddet uygulayan gelin)
bu olay sayesinde saniyeler önce gerçekleştirdiğim eylem.

eski sevgilisi için beni terk eden sevgilim

sabah sabah, kalp krizi geçirip hastaneye kaldırılan adamın köpeğine ağladım çok... kaç gündür bekliyordu hastanenin kapısında. ölmüş sahibi bir de. içim çıktı ağlamaktan.

buradan

geçen hafta uyuyamadığım için sinirden ağladım zırıl zırıl. uyuyamamak çok sinir bozucu.

hatırlamadığım olay.yıllar olmuştur heralde.

yapmadığım şeylerle itham ediliyorum tam şu anda. kendimi öldürmeme ramak kaldı.

kandil günü mezarlığa gitmiştik dedem anneannem ve dayımın mezarına. tam yanında ilk okul arkadaşımın annesini gördüm. annemle konuştular annem senin kim var mezarda diye sordu kadın "oğlan var benim, babaannesi dedesi hepsi aynı mezarda yatıyorlar" dedi. ama oğlan var derken sesi kısıldı ben bir başladım ağlamaya. kendi vefat eden yakınlarım aklıma bile gelmedi kadının o halini gördükten sonra. ölen oğlu da 10 sene falan oluyor öleli ama doğruktan 1 hafta sonra ölmüştü. bi sorunla doğdu sadece 1 hafta yaşadı. ondan sonra bu ablanın bir oğlu daha oldu şu an 5 yaşında bi oğlu daha var ama o 10 yıl önce giden bebegin acısını hala yaşıyor derinden. allah düşmanıma vermesin evlat acısı. ben bile "oğlum yatıyor mezarda" lafını unutamıyorum günlerce kendime gelemedim. yaşayan nasıl yaşıyor bu acıyı. allah yardımcısı olsun bu acıyı yaşayanların... bir sürü gerçek sorun var arkadaşlar insanlar neler yaşıyor, aşk meşk acı falan değil. olgunlaştıkça anlıyor insan gerçek hayatı, gerçek acıları...

mahkemeden çıktığımda verdiğim ifade ile geçmiş olaylar aklıma gelmişti bi banka çöküp sigara içiyordum yanımda kimse yoktu karşılayan da kafamda maria puder'in hasta bir köpek kadar yalnızım sözü geldi aklıma sonrası kopuş düşüncelerden geri döndüğüm zaman sigaranın külü elime düşmüş gözlerim yaşarmış anlık acıyla küfür ederken buldum kendimi.

kendimi çok yalnız hissettiğim ve buna rağmen güçlü olmak zorundayım her zaman... ben anlaşılamayan ruhlardanım.