yazarların en dindar özelliği

bazen gayri ihtiyari allah diyorum.

cumaya gitmiyorum.

inanmamama rağmen çok fazla allah diyorum

spagetti canavarının köftesinin sayısı

dürüst olmaya, kul hakkı yememeye çalışıyorum, adil olmaya çalışıyorum. gerçi bunlar vicdanli bir insan olmanın getirisi ama toplumumuz dindarlık deyince bu tür şeyleri anlar.

çocukluk anılarımdan kalmış olan bir iki teravi namazı var..

kurtarır sanırım..

2022 yılına kadar tembel bir müslümandım islamı olduğu gibi kabul ederdim ama ibadetleri yapmazdım. 2022 yılında danışanı olduğum psikolog bana kötü davranıp sorunlarımı ele almaktan kaçınınca. seansı boş şeylerle doldurunca bunu da kendisine söyleyince bana gelme deyince psikolojik sıkıntılarımın artması üzerine islama yöneldim az da olsa göğsüm rahatlamıştı sonra sorunumun çözümüne odaklanıp allaha tevekkül edince çözüldü çok şükür. o gün bugündür islamı araştırıyor ibadet sayımı elimden geldiğince arttırmaya çalışıyorum ve bu konuda kendime serge aurier’i örnek alıyorum.

şükür makinesi gibiyim.

çok şükür.

çocukken dini bütün mütedeyyin bir çocuktum. namazı dosdoğru kılar, secde eder, oruç tutardım. bu çocukluk evresinden önce, aklım daha taze iken, salondaki nuh'un tufanı tablosu vardı. nuh aleyhisselam ve cümle hayvan familyası ve ben nuh u tanrı zannederdim. sonra büyüklerin aksi istikamette secde ettiğini görünce göğe sarıldım. ay ve güneşe tanrı dedim... yanılmıştım, o hiçbir şeye benzemiyormuş. başlı başına bir ibrahim dönemi ve ben ibrahim olmuştum. bu çocukluğun ilk evresi. okula başladım. ve dindarlık dönemi başladı. namaz, oruç, kitap, ilmihal, camii, imam hatip, medrese, iran, mısır derken zirvede bıraktım... arkeoloji ve antropoloji kafamı karıştırdı, tarih ha keza, 27 yaşına kadar dinci, radikal bir dinci iken, allah'u teâlâ affetsin, 33 yaşında, cennet yaşı diyorlar, ilk biramı içtim. ateizm felsefesini ruhum kabul etmedi, deizm felsefesini kulağıma küpe yaptım, kına gecesinde ellerini üstte koyup dudak döken teyzeler gibi olan agnostizm de sarmadı.

geçtiğimiz senelerde bir akrabam ile içerken; şunu dedim: valla sırat köprüsü gibi bu iman işi, allah bizi siraten müstakim (dosdoğru yol) üzere tutsun, tutmaz ise durum sakat.

allah'a inanıyorum,
2 3 yaşlarında dut ağacının altında tanışmıştım.

edit: 3 sene önce halilullah ibrahim gibi şüphe doluyum demişim, elhamdülillah aynı hal üzereyim.

dün sabah çok yavaş yürüyen merdivenle karanlıktan aydınlığa çıkarken düşündüm ki ben ölürsem bana allah rahmet eylesin denilsin isterim. ışıklar içinde uyumak istemem. bunun çok fazla sebebi var fakat 3 tanesini yazayım:
1-malum partiyi çağrıştırıyor
2-ışık altında uyumak konforsuzdur
3-böcek falan varsa görürüm korkarım
bir de zaten allah rahmet eylesin mümkünse ben eyleyemedim pek
bi de allahla bir kavgam yok ki benim kavgam hep onu yaratanlarladır

(bkz: 404 not found)