yazarların öğretmenleri ile yaşadığı unutulmaz anıları

ilkokul 5.sınıftayım ankara’ya taşınmıştık. öğretmeni ve sınıf arkadaşlarımı hiç sevmemiştim. öğretmenin favori 5 öğrencisi vardı onlardan başkasıyla ilgilenmiyordu. mesela sadece onları sinemaya götürmüştü. gitmeyen çocuklardaki o kötü hissi siz düşünün. bir keresinde de kompozisyon ödevinde çok güzel bir şey yazmıştım. başka öğretmenler çok beğenmişti gerçekten de. ama benimki bana sınıfta okutmamıştı bile. o 5.sınıf benim için ne travmalarla dolu anlatamam. ulan gül gedik benim ahım ömür boyu yakanı bırakmasın senin gece gece aklıma geldin yine.

bazi unutulmaz anilari sahsim da yasamistir.

misalen, 5. sinifta ogretmen tahtaya gel dedi, gittim, soru vardi cozemedim, matematik ogretmeniydi. kizdi bana.

ondan sonra da matematigi hic sevmedim, yani travma kaldi.

ama, bi espri yapinca bu uzucu animi unutucaksiniz, merak etmeyin.

ogretmen kizdi ya bana, kizdi, erkekti. ogretmen erkekti bana, ogretmen kiz'di bana. oyle. evet.

kulak memem bir ara yırtıktı ve henüz iyileşmemişti. naptığımı hatırlamıyorum ama sinirlenip kulağımı çekmişti. hem de yırtık kulağımı. çok acımıştı ve üzülmüştüm. hala hatırlıyorum ve o kadını sevemiyorum.

doğum günümde imzalı bir şekilde kitap hediye etmesi, hâlâ saklıyorum. *

birinci sınıfta okulda hiç konuşmuyorum diye ailemi arayıp bir engelim mi var diye sorması. canım benim.

dördüncü sınıftaydım bebek gibi bir ingilizce öğretmenim vardı. sadece 1 dönem dersimize girmişti ama benim için çok kıymetliydi.
çok güzeldi çok güzel bir kalbe sahipti. derste bize veda etmişti. ben gitmesini hiç istemiyordum. o bize veda ederken ben bir tık ağlamış olabilirim. iç çeke çeke . hıçkıra hıçkıra ağladığımı hatırlıyorum.
derste kısa süreli ağlamam durmuş olsa da kendimi tutamıyordum. teneffüs zili çaldı o gitti. ben sınıfta hâlâ ağlıyorum . öğretmenler odasının oraya götürdü beni. sımsıkı sarılmıştı bana hiç unutmuyorum. bir tane kağıda numarasını yazıp vermişti. kimseye değil, sadece sana veriyorum diye. ağlarsan bende çok üzülürüm falan demişti. gözyaşlarımı silip öpmüştü beni. sonra zil çalınca derse sınıfına git hadi artık ağlama diye tembihlemişti
sınıfta mektup yazmıştım ben. çok sevdiğimi, hiç unutmayacağımı vs gidip evinin kapısına bırakmıştım.
sonra bekledik, gelince fark edip alacak mı diye.
aldı,okudu,içeri girdi.
ertesi günü beni yanına çağırdı okuldan ne ara çıkıp koyduğumu falan sormuştu.
sonra fotoğraf çekildi benimle. ben seni arayacağım demişti. gittikten sonra aradı... görüşüyorduk...
sonra telefonlar bozuldu, çok aradım ama bir daha ulaşamadım.
şu an bunları yazarken bile gözlerim dolu dolu oldu...
sizi çok seviyorum zeynep öğretmenim. inanın sizi hiç unutmadım. keşke sımsıkı sarıldığınız anda kalabilseydik...
neredesiniz, napıyorsunuz bilmiyorum ama umarım iyisinizdir...
ve bir gün bir şekilde tekrardan size sarılabilmek ümidi ile.
bu satırları yazarken tekrar yaşadım o günleri.
gözlerimdem pıtır pıtır dökülüyor yaşlarım.
daha fazla devam edemeyeceğim...