yazarların psikolojik durumları

şu kasa dolaşıyorum ortalıkta

ilaçları tamamen biraktigimdan beri çok da iyi sayılmam. ilaçlar kevgire dönmüş ruhuma yara bandı oluyordu. ama şimdi onlarda olmayınca boslukta gibiyim.
iyi sayılmam.
çok aşağılarda da sayılmam. evet o kadar da değilim sanırım.

mutlu olmaktan geçtim artık da en azından uzulmesem keşke diye dua ediyorum. doktor demişti ki yıllar yılı içine o kadar tıka basa doldurmussun ki bardak kırılsa oturup ağlayacak durumdasın. maalesef öyle. bir yakınım öldüğünde tek bir gözyaşım akmaz ama yer gun saatlerce boş boşuna aglayabilirim.

sanırım bu hiç de iyi sayılmaz. az önce çok kötü sayılmam demiştim ya, sanırım çok kotuymusum.

suya yazı yazarken sayfa değiştirmeye çalıyormuşum gibi.

tam olarak bu frekansta.

(bkz: psikolojik dumur)

bana kendimi "paslı teneke" gibi hissettiren biri var.

türkiye'deki petrol fiyatları bir günü diğerini tutmuyor..

fiziksel ağrılarım var ve bu psikolojimi iyi etkilemiyor.

hayatımda ilk defa bu kadar güçlü hissediyorum ve kendime güveniyorum. o kadar alışmıştım ki kendimi sorgulamaya, artık yapıyorum ve ardını düşünmüyorum bile.

okb

psikolojim bu aralar gelgit yaşıyor. gereksiz insanlara tahammülüm çok azaldı.

ikilemler içindeyim.
hem sevincim var hem kederim.

üzerimdeki ölü toprağını, geçmişimde iyi ki yaptım dediklerimi tekrar yapmaya çalışıp hatırlayarak atma gayretinde bir mücadeleye sahne olan bir ruh hali.

gel gitliyim çünkü reglim ama dokunulamaz egomla da bir şeyleri çözüme kavuşturup kendimizi az çok mutlu ediyoruz. eskisi gibi ağlamıyorum ama çok fena içime atıyorum bu ara. umarım geçer. aslında değmeyecek insan evlatları için bir saniye bile kendinizi üzmemeyi alışkanlık haline getirmelisiniz. bunu başardığımızda her durumdan en az hasarı alırız. pişmanlıklarımız bizim en iyi derslerimizdir, onları kabul edip onları ders çıkarmak için kullanıp geride bırakabilmeyi bilmeliyiz. bi tık dert köşem oldu bu başlık. o zaman şunu da diyeyim, kendime aşığım ve her şeyi aşarım.

özledim hemde çok... *

şu kafamın içi tertemiz değil yani rahat değil. bi kurt var ya da adını koyamadığım bir şey. şu sınav geçsin şu da olsun bu da olsun derken kim bilir kaç zaman geçecek.
sınav geçer, üniversite ee meslek sahibi olma stresi ordan yuva kurma ordan ıncık mıncık bi dünya hurda. oysa hayattayım ve bir kez olacak bu durum.
böyle yaşamak istemiyorum. hayatta bazen zorunluluktan allah yaşatıyor diye yaşıyorum, sormuyor kimse sen yaşamak istiyor musun böyle? bizim bu durumlar ne olcak, mezara girince mi düzelecek, sanmıyorum düzelmez orda da sorgu sınav...
allah 'ım neden böyle desem imtihan diyecek, sabır göstermelisin diyecek, bir kez yaşadığım bu hayatı sabır taşı olarak geçireceğim büyük ihtimalle. aslında özgürlük diye bir şey yok anca adı var. hayatı şöyle kafası güzel yaşasak ne olurdu sanki? acaba bu, bulunduğumuz durumlardan mı ya da benden kaynaklı. farklı bir yaşantım olsaydı farklı olur muydu? hayırlısı buymuş, can sağlığı olsun diye diye ne can kaldı ne de ben...
çok değişik bir hayat. hayat, menfaate dayalı. allah bile iyi olursan şu kötü olursan şu olur demiş. biz insanlık için demiş de biz iyi miyiz böyle iyi olur muyuz oluruz belki de. ben sabırsızım ondan galiba.
seviyorum şükürler olsun ama hep mi noksanlık yaşayacağız bi de gönlümüz tarafından. aklım kırılmıyor kalbim kırılıyor ya. ne olurdu sabah gülüşünle uyansam şu hayata inat. hayat bana inat böyle mi yapıyor ya da olacak olan bu deyip kenara mı çekileyim?
yaşamak güzel ama böyle yaşamak güzel değil. buna da şükür diyim içimi rahatlatmaya çalışayım ama bu kafa öyle kolay inanmıyor ne yapcaz?
yine de şükür, sağlığım yerinde, ailem yanımda teşekkür ederim bu var.
can ve gönlün akılla uyum sağladığı sağlıktan olsun. ohhh dediğim de kafam pürüzsüz olmadı dileğiyle.
iyi, huzurlu, sağlıklı kalınız...