yazarların yastığa kafasını koyduğunda düşündükleri

uyumadan önce, sittin sene yapamayacağım veya ulaşamayacağım şeylerin hayalini kurarım.ulaşırım ve yaparım.bundan o anda zevk almaya bakarım.öyle inandırırım kendimi yani.

başım yastıktayken veya uyanıkken ya da her anımda platonik aşkımı izimi düşünürüm...

bütün gün kafamda dönen şeyler daha fazla ve farklı açılardan ağrılı bir şekilde hücum eder.

bundan dolayı kişinin hoşnut olduğu kişi ya da kişiler, kurum ya da kurumlar ile iki hoş lakirti etmesi güzel olur.
mutlu uyku= mutlu yarın.

şuan kafam yastıkta ve tek düşündüğüm şey; "lipton tek dem nasıl bu kadar iyi olabildi?"

arkadaşlar felsefe melsefe geçin bunları. denemek maksadıyla aldım ve hiç umudum yoktu. hakikaten güzel. reklam değil lan bana neden reklam versinler şekerim?

lipton tek dem, deneyin bak. gerçekten çok iyi iş çıkartmışlar. sallama çaylar gibi değil.

düşünmemek için zaten sürekli yayın izliyorum.
yoksa buraya dağ bir yığardım her bir düşündüğüm şeyi.
ben düşünmeyeyim, hissetmeyeyim diye kendimi uyuşturuyorum bir şeyler izleyerek, okuyarak, oyun oynayarak.
hadi bakalım hayırlısı sonumuz ne olacak..

benzin ne kadar oldu diye düşünüyorum sürekli.

110.000 tl borç nasıl biter diye düşünüyorum mesela.
sabahlar olmasın.

uyumak. zira yastığa çeyrek kala uyurum ben.
yatak yorgan atık üçlemesi benim için eşittir uyku.

7 yıl önce yaptığım saçmalıklar.

mart ayında havaların neden bu kadar soğuk olduğunu düşünüyorum.

yarın ne giysem ve ne yesem.

ne kadar para harcadım acaba?

kardeşim sokağa çıkarken ali ağaoğlu gibi çıkıp, eve dönerken eller cepte yerdeki küçük taşlara şut çekiyoruz, köpeklere n'aptın gülüm? diyoruz.

bu nasıl ekomomi?

keşke uyurken ölsem.acısız, mis.

vakit olmuyor düşünmeye, uykunun gelmesi 2 dk. sürüyor.

off ne düşünmüyorum ki. yarını, işte yapılacakları, artık yeni işimin nasıl gideceğini; beni ne kadar sevdiğini, ne zaman düzeleceğimizi, buluşurken ne giycegimi; ailemi, gelecek günlerin sorumluluklarını, yapmam gerekenleri, konuşmam gerekenleri, susmam gerekenleri. mutsuzluklarimi, hayallerimi. hayallerle gözlerimi kapatıp uykuya dalıyorum.

(bkz: milka'nın nesi çıksa süper olurdu)
25 yıldır düşünüyorum.

önce çok şey düşünürdüm ama şimdi hiçbir şey düşünmeden uyuyorum. dünyanın en rahat ve en mükemmel hissi.

franz kafka' nın bir türlü sonunu bağlayamamış olduğu şato eserini ben mi tamamlasam. taktım kafaya psikolojimi bozdu. devamını ben yazacağım kesin karar verdim. k. şatoya giremedi ben girdireceğim onu.

bu ara kendimi çok sorguluyorum ve garip hissediyorum. işe yaramaz biriymişim gibi geliyor. geleceğim olacak mı yoksa 1 dakika sonra ölecek miyim diye düşünüyorum. bu hayata adımı kazıyabilecek miyim yoksa tanıdığım herkes öldüğünde hiç var olmamışım gibi silinecek miyim? birileri beni hatırlayacak mı ben öldükten sonra da, adım iyi şekilde mi anılacak yoksa kötü mü ya da etrafımdakiler beni gerçekten seviyor mu yoksa her şey çıkar ilişkisi mi? acaba diyorum kötü biri miyim? çok mu kötüyüm? kendimi mi kandırıyorum? iyi biri olduğumu mu sanıyorum? kendi kötü algımdaki insanlar gibi biri miyim tanıdıklarıma göre? ya da iyi bir arkadaş mıyım benden memnunlar mı? sevgilimi hiç bıktırdım mı acaba hiç pişman oldu mu benimle olduğu için keşke dedi mi? üzülürüm diye belli etmediği oldu mu ya da onu sıktım mı? çok merak ettiğim için endişelendiğim için hiç sıkıldı mı.. annem benimle gerçekten gurur duyuyor mu? onu gururlandırabiliyor muyum? istediği gibi biri olabildim mi? kardeşimin gözünde nasıl bir ablayım, ona yetebiliyor muyum? kimseyi kırdım mı? birilerinin üzülmesine sebep olup fark etmeyecek kadar bencil miyim? hayatlarında hiç vâr olmamış olsaydım daha mı mutlu olurlardı?..

o yastığa kafamı koyuyorum efendim. hani bakıyorum saate. evet diyorum, yatma saatim geldi. tık alarm kurup gözlerimi kapatıyorum. güzel bir hayal, güzel bir kurgu. cık yetmiyor bir de çitlerden koyun atlatıyorum. ama uyuyamıyorum. tabii.

yani bu gidişat çok kötü gidişat efendim. what if’in psikolojisi, nanay.