yazarların yastığa kafasını koyduğunda düşündükleri

faizleri düşünüyorum. artsa da daha da zengin olsam. shshshhs

düşünemiyorum öyleyse uyuyorum. direkt sızıyorum hiç öyle koyun saymak yarını planlamak yok. nasıl yoruluyorsam.

bu aralar prime konum, araba...

tipleme

bir tiyatrocu için kilit bir noktadır,doğaçlamanın tuzu biberidir ama bazen öyle bir yerde kitlenip kalırsın ki…
günlerdir zihnimde tipleme düşünüyorum,ne yapsam,nasıl bir şey olsa diye

onlarca şey geçer akıldan. genellikle günlük olaylar pişmanlıklar.

ne demiş ünlü düşünür ted mosby gece ikiden sonra verdiğin kararlar yanlış kararlardır. o yüzden git uyu canım kendim kapat gözlerini kapat zihnini hadiiiii

acaba balıklar ağlayınca su mu bulanır yoksa tuzu mu artar

düşünmeye pek vaktim olmuyor, hemen uykuya dalıyorum.

işte bu konularda çok mağdurum. kuzenim yoldaş kod adlı canavar hisli herif, kimseye güvenemiyormuş da.. senden başka herkesi kimse özenle yalayamazmış da.. bıla bıla.

4 senedir özel mesajlarınızı okuyorum. ruhum emildi artık.

kimseye de çaktırmadan ifa ettim sözlükteki görevimi. profeyşınıl yaklaşımım iko'yu bile etkiledi. bir gün olsun sitenin ağır toplarına, solcularına ve feminiklerine açık etmedim ama tanık olduklarım da kan dondurucu cinsten oldu.

şu dakika bile seks dönüyor sözlükte, görüyor dmleri okuyorum.

çok ağır geliyor artık bana bu süreç. insanlıktan çıktığımı hissediyorum. masumiyetimi kaybettifdsfs

buraya daha önce de birkaç defa aynı kişi için yazmıştım. yine onun için geldim.

bence insan eski sevgilisini vesaire atlatıyor, geçiyor da eski dostunu atlatamıyor ya..
ya da ben mi çok farklı bir yere koymuştum bilmiyorum. yine aynı düşünceler ve acaba şöyle/böyle olur muydu ihtimalleri bünyeme zuhur etti.

senelerdir kutlayamamıştım doğum gününü, bu sene yazdım. aslında gram hak etmiyor da bendeki yerinin değerinden dolayı yazdım. “balık hafızalı dediğim günler için özür dilerim, teşekkür ederim kardeşim” dedi.

kardeşim kelimesine oturup ağlardım müsait olsam. değilim diye ağlayamadım, neyse. çok çok yakın olduğun biriyle artık mesafeli olmak durumunu ben halledemiyorum sanırım. normal zamanda doğum gününü upuzun bir paragrafla yermeli gömmeli ve esprili bir şekilde kutlardım. o da bana sataşırdı ve anlaşırdık.

doğum günümde de rövanşı olurdu. bu sefer o bana giydirirdi ben ona sataşırdım. bambaşka bir iletişimimiz vardı. dışardan bakan biri bizi büyük ihtimalle birazdan birbirimizi boğazlayacağız olarak görürdü. halbuki sevgi dilimiz böyleydi. bir ona alınmaz bir ona kırılmazdım. gerçek anlamda abim gibiydi..

maalesef ki onu tekrar hayatıma yerleştirebileceğim hiçbir konum yok, hayatımın her evresine her dönemine ve çevremdeki tüm insanlara dahil olmuşken öyle bir çıktı ki, geri koyamam.. gerçi dediği gibi onun da bana bulabileceği bir sıfat yok. ama nedense eskisi gibi olmanın özlemini çekiyorum.

3.5 senenin ardından ufak bir iletişime geçtiğimizde onun uğraşmaya benim de eskiye dönmeye yüzüm olmadığından hiçbir şey değişmedi.

onun deyimiyle benim vefa sınavımdan geçememişti. o sınav olmasaydı hiç, nasıl olurduk acaba diye düşünmek beni üzüyor..
yine de elzem sana ihtiyacım var kardeşim dese iki elim kanda olsa koşarım. bendeki yeri bâki. ama umarım hiçbir zaman böyle bir şey demesine gerek kalmaz. hep mutlu olsun. ben hiçbir mutluluğuna şahit olamayacak olsam da mutlu olsun. sevdiğim insanlar benden uzakta da olsa iyi olsun. bilmesem bile olsun.

genellikle direkt uyuyabilen bir yapım var. hatta öyle ki uyuyamayan insanları anlayamıyorum. bir insan nasıl uykuya dalamaz, ne kadar tuhaf diye düşünürüm. içsel muhakemelerim de genellikle sabah uyandığımda gerçekleşir. ansızın ve çok saçma sapan bir şeyde alakasızca bir durumu hatırlayabilirim. aslında hafızam o kadar mükemmel değil ama nasıl oluyorsa şaşırabiliyorum.

ne zaman kansere dönüşecek.