yazarların yastığa kafasını koyduğunda düşündükleri

geçmişteki pişmanlıklar ve hayal kırıklıkları.

oho oo spesifik olarak tek bir şey düşünmüyoruz ki olm, yapay zeka, beyaz gömlek, finans, din kültürü ve ahlak bilgisi, leğen, tanıdığımız beybiler, ülkenin kuzey doğusu, çingeneler, gençliğimiz... her şey var.

düşünmüyorum. düşünürsem uyuyamam.

genel olarak her şeyi düşünüyorum o anlarda.
bu gece her şeyden ziyade birkaç konu üzerinde kafa patlatacağım gerçi.

başarabilirsin milk, inanıyorum.

bu sıralar varlık şirketine olan borçlarımı düşünüyorum. hesap yapıyorum. hesaplarima göre yılın sonunda borcum kalmayacak. sonrasında da balıkesir'den yazlık alma planım iyi geliyor.

30 milyon dolarım olsa neler yapardım?*

niye her şey böyle oldu, neden ben yine aynı yerdeyim, ne zaman düzelecek…

ne için varım?sorusu yankılanıyor zihnimde.
kim için varım? nereye kadar varım?
ben gerçekten var mıyım?

kafam öylesine yoğun ve öylesine yorgun ki zihnimin her bir odacığı 16şar saat mesai yapıyor gibi. bu ara ciddi anlamda bunalıyorum. yapmam gereken hiçbir şeyi yapasım gelmiyor. iyice ot gibi yaşamaya evrildim.

her gün mikro ve makro şeklinde tartışmalara, yersiz kavgalara ve huzursuzluklara şahit olmaktan sıkıldım. bunları yaşamak istemiyorum artık, yemin ederim sıkıldım. gereksiz gürültü, sürekli gerginlik, asık suratlar ve mecburi iletişimden bunaldım.

bugün su içerken ağlayasım geldi, sebebini bilmiyorum. gözlerim falan doldu ne alakaysa. neyse onu atlattım, müşteriye sipariş bilgilendirme mesajı yazarken yine gözlerim doldu.

gözlerim değil de ben doldum sanırım. kimse fark etmiyor da ben bitiyorum. birilerine yetmeye çalışırken, birilerini teselli ederken, mevzu uzamasın diye şakaya vurup gülerken, nelere dikkat etmem gerektiğini dinlerken ben bitiyorum.

sürekli bir şeyleri tolere etmekten yıldım. benim vârlığımın kime neye faydası var gerçekten? neyim ben?
ağlama duvarı mıyım yoksa stres topu muyum?
büyüdüm mü yoksa hâlâ ufacık mıyım?
neşeli miyim mutsuz mu?

sanırım yaşamak sadece ölüme sağ salim ulaşmak demek.

kısacası her şey, en ufak detaylar bile.

neyim? ne oldum? ne olacağım? napacağım? nasıl yapacağım? başardım mı? boşuna mı uğraşıyorum? acaba doğrusunu mu yapıyorum gibisinden yüzlerce sorular.

hani normalde düşünceler uyutmaz denir ya, bende tam tersi, artık ince düşüncelerden çoğu zaman zihnim yorgun düşüyor ve sızma şeklinde uyuyakalıyorum.

çoğunlukla daha derine inmemek için tampon görevi gören bir konuda düşünürüm ama bunu ben yapmıyorum, beynim kendisi koruma amaçlı yapıyor erteleme için. işi gücü erteleme zaten.

acaba nick vermeden bir yazara seslen başlığında bana hiç seslenen oldu mu sorusu.

sabaha kadar dön dur, düşünecek şey kalmadı hocam...

genelde gezme tozma planlarımı düşünüyorum.*

son iki aydır borçsuz harçsız uyuyorum. mışıl mışıl. öyle olunca olumsuz şeyler aklına gelmiyor. dün gece at alıp yarışlara sokmayı düşündüm ama sonra kim uğraşacak dedim vazgeçtim.

şurada açıklandı; #3974935

hiçkimse kimseyi gerçek anlamda tanıyamaz düşüncesi. bu konuda birazcık fazla mesai yapmaya kalktığınızda korkunç bir farkındalık yaşayacaksınız.

evet, bilinilebilen bir durum.
ama benim bahsettiğim cidden, gerçekten kimsenin kimseyi tanımıyor oluşu.

kendimden pay biçiyorum mesela; çevremdeki insanların tanıdığı, benim yansıttığım, ailemin bildiği ve kendi içimdeki ben bambaşka.
kimsenin bir şey bildiği yok.

kimse kendini tam anlamıyla dökmez, anlatmaz. kimse kimseyi tanıyamaz.
korkunç, değil mi?

bu bilinmezlik biraz ürkütüyor ama olması da gereken bir şey, garip.

öyle işte.

fazla içkili olduğumdan ki bunu bilerek yapıyorum. uyuyamıyorum yoksa. zaten ben günde 4 ila 5 saat max uyuyabilen biriyim.

şıp diye sızıyorum. sabah toplantım var mesela saat onda. şu an yedinci biradayım.

biraz daha içicem. bakarsın, fevri kararlar alırım hepten saçmalarım.

yaptıklarımdan pişman olamıyorum ben. sısıısısıs

işi gücü napıcaz. yaş da geldi geçiyor. daha az korkak daha çok cesur olursam bir şeyler değişir mi yoksa bu sorular mı asıl değişime engel olan. sigaranın tadı da bok gibiydi. niye içiyorum. her şeyi çok iyi biliyorum tam olmam gereken yerdeyim. hayatla teması kesince zaman durdu. bilmenin de fark etmenin de önemi yok. yarın yeni bir gün. bakacağız.

düşünmemek için uyumam gerektiğini düşünüyorum.

her gece, sabahın 7.30 unda uyanılır mı a&q diye düşünüyorum. sonra uyuyorum ve 7.30 da uyanıyorum. #emeq #iş #eattherich

yastığa yaklaşırken bile uyuyabildiğim için hiçbir şey düşünemiyorum.