yürümekten keyif alınan yollar

yanında konuşmaktan keyif aldığım birisi varsa çölde olsa o yoldan keyif alıyorsun.

yürümekten keyif alan biri olarak iskenderun'da modern evlerden deniz kenarına kadar olan o yolu yürümeyi severdim çünkü yolun büyük bir kısmı tren yolunun yanında geçer ve uzun palmiye ağaçlarının altında ilham veren bir yoldu.
şu an durumunu bilmiyorum çünkü hem deprem araya girdi hem de uzun zaman oldu. güzel şehir iskenderun'a selam olsun.

yılmaz erdoğan'ın aksine "yol değil, varmak güzel" diyorum. yolun kime vardığı önemli. varsın çerin çöpün içinden yürü sonunda bir güzellik olsun yeter.

(bkz: denize çıkan sokaklar)

antalya'da kaleiçinden limana inilen sokakları ve ankara'da kurtuluş-kızılay arasını yürümek çok keyifli.

ortaköy - beşiktaş arası ağaçlı yol
izmir - karşıyaka sahil
kordonboyu
kıbrıs şehitleri caddesi

her yoldur.
önemli olan hangi saatler olduğu;
güneşin olmadığı saatler her yolda yürürüm
tabi güzel bi playlistte olacak.
edit: terkedemediğim bi alışkanlıktır yalnız yürümek.

iskenderun'dayken modern evlerden merkeze doğru yürürken tren raylarının yanında şehre kadar duvar örülmüştü orada yürümek keyif veriyordu.

1 - ağaçlı yol! (tartışmasız)
semtten stada, büyük bir kalabalıkla... kafalar hafif çakır keyif, bağıra çağıra...
2- güzelbahçe sahil
deniz bir tarafında, elinde biran. usul usul güneşin batışı sana eşlik ediyor. sonra acıkıyorsun, hop taze kalamarı alıp mekanda yaptırıp bütün bütün lüplüp.
3- vathi (samos)
yine deniz yanında ama bu sefer kalabalık yok. park eden araba saçmalığı yok. saçma kaldırım taşları yok.
bir yandan mis gibi deniz kokuyor, bir yandan diğer tarafındaki tavernalardan gelen şarkılar...
yorulmasan 5 saat yürünür, öyle güzel.
4- urla.
bir tarafta sandallar ve yosun kokusu, diğer taraftan gelen anason kokusu. sonra ara yollar ve meşhur kahvaltıcının önünden devam edip sahil boyu tıngır tıngır yürüyüş. buranın ekstrası mısır kokusu, 50 metrede 1 varlar.

üsküdar kadıköy hattı dile gelse de konuşsa.

12a misali gider gelirdim kafama estikçe.

tunalı’dan sıhhiye köprüsü’ne doğru ığıl ığıl yürümeyi severim. buuuu valiliğin o yannı bir büfe vardı, ne zaman geçsem büfeden bardakta mısır alırdım. köprüyü yıkmışlar, büfeyi kaldırmışlar.

göztepe-inciraltı rotasını da severdim, kent ormanı’na şöyle bir dalıp çıkmayı, balık ekmek yemeyi ve özdilek’e sövmeyi…

edirne’de evden* çarşıya doğru yürümeye, bir porsiyon ciğer gömmeye ve/veya birkaç bira içmeye bayılırdım. canım edirne, çok özledim seni.

köprücük kemiğinden kulağın arkasına uzanan o yol...

operatör cemil topuzlu caddesi (bağdat caddesi sahil yolu), tütüncü mehmet efendi caddesi (göztepe istasyon caddesi), bağdat caddesi, moda tramvay yolu, adaların tur yolları, moda ve caddebostan'ın sakin caddeleri. kısaca, kadıköy bostancı arası sahil şeridi.

ankara için ise bahçelievler 1. cadde ve silahtar caddesi (gazi mahallesi'nin ana caddesi).

ilgi çekici bir kadının kalbine giden yol…*

bahariye-moda-kadıköy, moda - fenerbahçe - bostancı, adalar (özellikle kınalıada), harem'den üsküdar, tarihi ada, balat, beykoz, şile, antalya'da çıralı sahili, şelale'den eski lara yolu, çeşme'de alaçatı yarımada, ılıca plajı, kordon yürüyüşü.

cebeci'den kurtuluş istikametine yürümeyi seviyorum. aslında kızılay'a kadar da yürürüm ama kurtuluş'tan kızılay'a yürümeyi sevmiyorum. tenha yollarda yürümek keyifli değil. kurtuluş parkı kenarından kolej'e kadar ki mesafede pek kimse olmuyor. o yüzden kurtuluş'tan sonrasını metroyla gidiyorum.

üniversitedeki ilk senelmde, ki 1999-2000 eğitim öğretim yılı oluyor bu, demirtepe'deki yurdumdan necatibey caddesi'ne inerek oradan sıhhiye'deki fakülteme [dtcf] yürümeyi çok severdim. 2020'de ankara'tan tamamen ayrıldık. nostalji yapmak için 2020'de bile yürümüşümdür o yolu.

sonra dikimevi, kurtuluş ve kolej civarlarından evler tuttuk, gene öğrenciyken. oralardan kızılay'a yürümeyi de severdim. en son kolej'den ev aldık hatta. ankara'dan ayrılsak da o evimizi satmadık, kiraya verdik. bakarsın bir zaman gene döneriz...

izmir'de de buca'daki evimizden şirinyer'e yürümeyi severim. her kış izmir'deyiz senelerdir ve her sene o yürüyüşleri yaparım. 1-2 ay sonra gene yapmaya başlarım yani.

şu anda bulunduğum davutlar'daki yazlığımızda da sahil yolundan yürümeyi seviyorum en çok. yürüyüş yolu zaten. buradan güzelçamlı'nın merkezine yürürüm senede birkaç kez. gidiş-dönüş 2.5 saat falan sürüyor. ben bir de güzelçamlı'nın içinde de geziyorum. 3 saatten fazla yürümüş oluyorum yani totalde.

eşlik eden kişiyle geçen muhabbete bağlı olarak tunalı’dan kızılay’a yürümeyi severim veya hamamönünden kızılay istikameti de olumlu. evet ankara’da bir şekilde bütün yollar kızılay’a çıkıyor.*

bir yanında çam ağaçlarının diğer yanında da denizin olduğu tüm yollar aşırı keyif vermekte bünyeme.

(bkz: cebeci'den kızılay'a yürümek)