en sevdiğim yazarlardır kendileri.

konuştuğum herkesin şivesini beş dakikada kapan biri olarak konuşması tarzı gittikçe üstüme yerleşiyor.
sedat peker gibi konuşuyoooruuuuğm kardeşleriiğmm.*
videolar devam ederse o olup çıkacağım. *

aşkın kaldığı yıllar...

biz geldikte o yıllardan aşk oracıkta kaldı.

bizim liseden değildi. ilçemizin futbol takımında top koşturuyordu kendileri. ukala, havalı, bir o kadar sevecen...

sonra bir arkadaşımla evlendi.
yıllar yıllar sonra tabi.
aynı işyerinde merhabalaştığım, hal hatır sorduğum bir kızla.

âşk en saf, en temiz o yıllardaydı.
sonra biz büyüdük, o kirlendi...

şurda baya küfrettim arkadaşlar sizinde aklınızdan baya geçmiştir yazdım sayıyorum
o bugdaylar için çifçiler 1 yıldır bekliyor zeytinler için onlarca yıldır o ağaçlara bakıyor şu canlılara saygısı olmayan varlıklara gereken sert müdahele yapılır diye umut ediyorum.

hayat; silsile-î sûkut' u hayalden başka bir şey degildir..

sağlıklıyım, ailem sağlıklı, hayallerim var ve bunu gerçekleştirmek için var olan güce sahibim.
kendini arayış evresini geçip, kendini tanımış ve kendini seven bir insanım. iyi bir insan olmak için elimden geleni yapıyor ve bunu başardığıma inanıyorum. sevdiklerim hala hayatta..

o anki özgüvenle dünyaya hükmedebilirmişsin gibi gelir.

sosyal medyada, konvansiyonel medyada veya orada burada sürekli bir şey anlatıp kitleleri manipüle etmeye çalışanları hangi statüye koymamız gerektiğini.

(bkz: ultracrepidarian)

pişi zamanı!*

genellikle bizde şu şekildedir:
- dionysos, hemen bana gidip şeyi getir.
-neyi anne?
-şeyi işte var ya yeşil ııı
-yeşil olan ne anne?
-sana anlatana kadar kendim getiririm, bir anlayamadın. senden isteyende kabahat.
sonuç olarak azarlandığım diyalogtur.(bkz: tek suçum seni sevmek)

wtf? en sevdiğim yazarın profilinde 'kalbimiz seninle' mi yazıyor şimdi? bayağı üzüldüm şu an.

yaşanan şeyi sadece yoldaş'tan dinlediğimiz için bir şey demek istemiyorum 2 tarafı da objektif olarak dinleme şansımız olmadı sonuçta. sadece sözlükten uçurulmasına üzüldüm. aradaki sorun her neyse umarım düzelir ve aramıza döner.

büyük bir yanılgıdır. hani edebiyatımızda yakın anlamını göstererek uzak anlamı kullanılan bir sanat var: tevriye.
küçük prens de tıpkı tevriye mantığıyla yazılmış bir kitap.
eser çocuk kitabı gibi görünüyor ancak aslında yetişkin insanlar için yazılmış.

gitmek istedikçe daha da sabitlendim..
şaka gibi..

(bkz: herkesin hayatına kimse karışamaz)

hiç yalan söylemedim, hep yalan dinledim.

şuncacık çocuktum. ilk yalanlarımı babamın ağzından anneme söylerken dinledim. çoğu maddi şeylerdi. annem, ömrü boyunca hep yalan dinledi. annesinden dinledi. abisinden dinledi. kardeşinden dinledi. kocasından dinledi. bazen hala dinliyor. alışmıştı kulakları, bıkmadan dinliyordu. bile bile dinliyordu.

anneme hiç yalan söylemedim.

çocuktum, kiminin beyaz diye renklendireceği kiminin başka renklerden renkler beğeneceği yalanları babamdan dinlerdim. babam, çok güzel yalan söylerdi. alamam demezdi mesela hiç. alırım derdi...

misal; 7 sene, her akşam, sonunda ilk maaşlı işimle kendime alacağım bilgisayarı babamdan bekledim.babama çok kızdım. alamadı diye değil, yalan söyledi diye. işe gitmezdi bazı sabahlar. hastayım derdi. patronuna yalan söylerdi. öğlen bir anda iyileşir, ya akrabalarının işini yapmaya ya da kahveye giderdi. kızardım babama. kimseye hayır diyemezdi, hayır diyemediği için hep yalan söylerdi.

babama hiç yalan söylemedim...

daha bir sürü şey aslında. yerim de dar değil, elim tembel...

muhtemeldir ki yalanı iyi tanırım. öyle umuyorum yani. nasıl söylenir, nasıl söylenmez, nasıl yakalanır, nasıl hissettirir iyi bilirim. söyleyeni de söyleneni de iyi tanırım. bu yüzdendir ki hiç yalan söylemedim.

dürüstlük, en kuvvetli silahımdı benim. kalamayacağımı anladığım yerde kalırım demedim. sevmiyorken seviyorum demedim. param yokken var, varken yok demedim. istiyorken istemiyorum, istemiyorken istiyorum demedim. sonu çoğunda kötü bitti zamanında. ama ben en başında söyledim dedim. uyardım dedim. dürüst davranarak hata mı ettim diyerek karşımdakilere kendilerini suçlu hissettirdim. bazılarını kendi doğrularıma yöneltebilmek için manipüle ettim evet; ama yalan söylemedim.

hiç kimseye yalan söylemedim. yeri burası mıydı bilemedim. madem yalan söylemedim, neden yalan söylemediğimi yazmak istedim.

edit:anlatım bozukluğu

yunanca olan kelimenin iki anlamı vardır. bunlar:
bilgin ve bilgedir.
şunu da belirtmek gerekir ki, antik dönem yunanlıları için iki anlam farklı değildir: bilgin olmak aynı zamanda iyi ve doğru yaşamayı bilmektir. bilge olmak, mutlak biçimde bilgili olmaktır.

pal sokağı çocuklarında nemeçek hastalığının son aşamalarını yaşarken tüm ailesi dostları onunla beraberken doktoru gelip 'son zamanları, ağrı kesicilerini verin, gerekli hazırlıkları yapın.' der. gerekli hazırlıklar ne midir? mezar yeri, kefen parasıdır. hani bunu duyan babası oğlunun son nefesinde onun yanında olmaktansa o son işini yetiştirmek için dişini tırnağına takar ya. bundan sonrası için o son işin parasına mecburdur çünkü. işte 'vazgeçme' bu andır. doğrusu, yanlışı yoktur. mecburi bir seçimdir, gözden bir damla yaş düşüren.

yıllardır süregelen, dile pelesenk olmuş, kolay kolay da geçmeyecek o kadar saçma sapan, sorulması ayıp olan, saygısız ve boş sorular var ki. bir kere kimsenin hayatına özeline saygı yok. meraklı, sırf konuşmak için konuşan, dedikodu yapıp moral bozmak isteyenler ile birlikte aynı toplumda yaşıyoruz. dahası var mı?