deliderviş
nickaltının neden bu kadar boş olduğunu merak ettiğim yazar ağabey. sesin tam da tahmin ettiğim gibi hocam. derinden, pes ama etkileyici.
devamını gör...
yazarların gününü özetleyen kelime
tanım sonuna nokta koyar mısınız?
benim günümü bu özetliyor.
benim günümü bu özetliyor.
devamını gör...
sözlük radyosunun yayına başlaması
oha ya çok heyecanlı. sözlük diye girdik konu nerlere nerlere geldi. daha nerrlere nerlere gelsin inşallah*
uyumadan 5 dakika girdiğim sözlükten radyo sebebiyle çıkamamış, uyuyamamış bulunmaktayım. hayırlısı.
uyumadan 5 dakika girdiğim sözlükten radyo sebebiyle çıkamamış, uyuyamamış bulunmaktayım. hayırlısı.
devamını gör...
berlin duvarı
yapılışı ve yıkılışı ayrı olay olmuş 'utanç duvarı'. ikinci dünya savaşı'ndan sonra doğu ve batı olmak üzere ikiye ayrılan almanya'da, doğu almanya meclisi tarafından doğu alman vatandaşların batı almanya'ya kaçışını engellemek amacıyla 1961'de ördürülmüş; 9 kasım 1989'da batı almanya'ya geçişlerin serbest bırakıldığının açıklanmasının ardından ise yıkılmıştır.
28 sene bir milleti ikiye ayırmış, halen devam etmekte olan ekonomik ve sosyolojik dengesizliklere sebep olmuştur.
28 sene bir milleti ikiye ayırmış, halen devam etmekte olan ekonomik ve sosyolojik dengesizliklere sebep olmuştur.
devamını gör...
madem evlenmeyecektik beni neden favladın sorusu
sözlük butonlarına olduğundan çok daha fazla anlam yükleyip, gerçeklerle yüzleşince acı içinde feryat eden yazar beyanı.
zalım kızlar favlayıp kafa karıştırmayın işte üzülüyor çocuklar.
zalım kızlar favlayıp kafa karıştırmayın işte üzülüyor çocuklar.
devamını gör...
sözlükte çıkacak ilk kavga
birincisini bilemem ama ikincisi taşlar ve sopalarla olacaktır.
devamını gör...
the song of sparrows
özgün adı avaze gonjeshk-ha olan majid majidi filmi. iran sinemasi ile aram çok olmasa da sevdiğim filmlerinden birisidir. bambaşka bir havası var basit de bir konusu var aslında ama insana güzel gelen bir yana sahip, hoş.
devamını gör...
acaba sadece bana mı oluyor diye düşünülen şeyler
sözlükte tek başına takılma hissi. bakıyorum bazen yazarlar birbirlerine destek veren başlıklar açıyor, ekibimiz iş başında yazıyor, nickaltılar tıklım tıklım. yahu diyorum bir tek ben mi yazıyorum, okuyorum ve çıkıyorum.
devamını gör...
eksi butonunun gelmesi ile yaşanabilecekler
sözlüğün sözlük olmaktan çıkmasıyla sonuçlanacak olaylar bütünü.
- siyasi görüşü nedeniyle zıt gidilen yazarların, alakasız konulardaki yazdıklarına, yazarına gıcık olduğundan eksi vermeler,
- eksi karma kasmak uğruna sabah akşam saçmalamalar, eksi alacağını bildiği yorumları yazmalar, başlıkları açmalar ve zaman zaman aynı başlığı özellikle hortlatmalar,
- uzun yazı yazanları, yazının içeriği çok iyi olsa bile eksilemeler
vesaire...
ne sanıyorsunuz ki? bu seçeneği herkesin amaca uygun kullanacağını mı? getirmeyin şu seçeneği, kaçırmayın şuranın huzurunu diyoruz ama yok... bugün sayılı trollerden, olmadık başlıklardan şikayetçi olanlar, eksi geldiğinde daha beter şikayetçi olacak, emin olun.
ha bu arada, sırf "bu tanıma kimse eksi vermemiş. ben vereyim bari" diye "nazar değmesin" diye eksileyeni bile duydum. yerinizde olsam bu seçeneği bir kez daha ama bu kez çok iyi düşünürdüm.
not: bana kalsa artıyı da kaldırırım.
- siyasi görüşü nedeniyle zıt gidilen yazarların, alakasız konulardaki yazdıklarına, yazarına gıcık olduğundan eksi vermeler,
- eksi karma kasmak uğruna sabah akşam saçmalamalar, eksi alacağını bildiği yorumları yazmalar, başlıkları açmalar ve zaman zaman aynı başlığı özellikle hortlatmalar,
- uzun yazı yazanları, yazının içeriği çok iyi olsa bile eksilemeler
vesaire...
ne sanıyorsunuz ki? bu seçeneği herkesin amaca uygun kullanacağını mı? getirmeyin şu seçeneği, kaçırmayın şuranın huzurunu diyoruz ama yok... bugün sayılı trollerden, olmadık başlıklardan şikayetçi olanlar, eksi geldiğinde daha beter şikayetçi olacak, emin olun.
ha bu arada, sırf "bu tanıma kimse eksi vermemiş. ben vereyim bari" diye "nazar değmesin" diye eksileyeni bile duydum. yerinizde olsam bu seçeneği bir kez daha ama bu kez çok iyi düşünürdüm.
not: bana kalsa artıyı da kaldırırım.
devamını gör...
salo ya da sodom'un 120 günü
hakikat esintileri taşıyan bir film. belki her şeyin hakikat esintisi dediğim husustan pay aldığından ötürü böyledir bu durum. lakin filmin insanlara anlattığı ve onlarda uyandırdığı hisler, dürtüler paha biçilemez de. açıkçası filmi izlediğim süreç boyunca güldüğüm, kahkaha attığım da oldu. fakat insan şöyle diyebilir bu duruma: "böyle bir filme nasıl gülebilir, kahkaha atabilirsin?" - "neden güldün?" - "ağlamaktan, korkmaktan başka nasıl gülebilecek bir şey buldun?"
açıkça bilmiyorum diyebilirim bu soruların cevabına. şahsım adına konuşacak olursam, bu filmde kendimde bir şey gördüm. filmin içeriğinden bahsetmiyorum elbette, bir şey öğrendim demek istiyorum kendimle ilgili. ben olanca hassaslığımı gözler önüne sererken aslında edebiyat tutkusu içinde yanıp tutuşan bir bireyin yaptıklarına benzer davranıyormuşum. yani sanırım. belki diyeceklerim gücendirici olabilir ama kendimde görmeyi umduğum derinliği bu filmde apaçık görebilme fırsatı buldum. belki film varoluşa hitap ediyordur da. ki bence öyle... yahut gülmemin hatta kahkaha atmamın sebeplerinden birisi insan denilen yaratığın özünde ne kadar da vahşi, ne kadar da acımasız olduğudur. hatırlıyorum da final sahnesinde oturduğum yerden dikelmiştim. ağzım açık bir şekilde ekrana bakıyordum. "bu da mı?" gibi bir yorumum oldu o esnada.
dünya bir trajedi mekanı. "hayatın dehşetine karşı verilebilecek tek zekice taktik ona karşı küstahça gülmektir." diyen kierkegaard'a selam veriyorum. özünde bu gogolvari davranıştır belki de yaptığım.
film korkunç muydu? evet! yani kısmen olsa da korkunçtu. pek çok insan bakmak istemeyecektir ve anında filmi kapatacaktır. konuşulanlardan bazılarını aşağıda paylaşacağım az sonra. onu da lütfen okumayın eğer rahatsız olacaksanız. fakat bir anlam bulma umuduyla okuyacak olanlarınız varsa da kendilerini hazırlasın.
film güzel miydi? fena değildi. ama güzel miydi? hayır, sanıyorum. alt metinden bazı çıkarsamalar edinebilirsiniz ve belki benim yaşadıklarımı yaşayabilirsiniz. yani özünde benim gibi bir insan -ki övünüyor gibi olmayayım, normal bir insan işte-sadece görmek istediğim hakikati, yani bilgiye karşı koyamadığım o doyumsuzluğu göz önüne alıyorum- benim gibi bir insan özünü görme şansını yakaladı. bu öz neydi? işte bunu kimsecikler cevaplandıramaz benlikleri için. sanıyorum hayattaki en zor işlerden biridir. belki sibirya'ya sürgüne gidersek fyodor mihayloviç dostoyevski gibi, anca öyle görme şerefine erişebiliriz kendimizi.
belki beni psikopat olarak nitelendirecek olacaktır filmi izledikten sonra. ki mutlaka olacaktır, böyle insanları tanıyorum. fakat onları sevgiyle kucaklıyorum. belki benim gibi bir bedbaht (çok affedersiniz) böyle bir çukura düşerekten kendi varoluşuna hakaret ediyor. "hanımlar! baylar!" diyerekten üslubumu pekiştireyim öyleyse. edebiyat yapmaya gelmediğimin pekala farkında olsam da hislerimi olanca açıklığıyla sizlere gösterebilme derdindeyim. af buyurunuz.
kısaca şunu diyebilirim sanırım, filmin sinematografisini beğenmedim. diyaloglar da pek oturaklı değildi. fakat alt metinden çok yararlandım.
son olarak bu filmi izlemenizi önerir miyim? belki film kültürünüz oturduktan sonra evet, ondan önce hayır. böylesine basit anlatılmış ve bir noktada da anlatılamamış bir gerçeği izlemenizi ilk etapta önermiyorum.
filmde dikkatimi çeken bir şey de bunca zalimliği sergilemekten geri durmayan adamların, kadınların friedrich nietzsche, charles baudelaire gibi insanlardan bahsedebilmeleri. entelektüel bir birikimlerinin olduğu izlenimi verilmiş olduğunu düşünmekteyim. aynı zamanda hakikati kendilerince keşfettiklerini. çünkü:
ağlamaktansa gülmeyi tercih ederler. şeytana uyuyoruz, günah işliyoruz ama bunda ağlanacak bir şey yok ki, gibi bir düşüncedeler. önemli olan mutlu olmak. "mutlu olun! gülün" diye bağırılır...
şimdi alıntılar.
--- alıntı ---
bölüm isimleri:
antinferno - girone delle manie - girone della merda - girone del sangue
"her şeyin aşırısı iyidir."
"yetişme çağını yaşarken, yalnızca aşkla yatıp aşkla kalkar kızlar. radyo dinleyip çaylarını içerler ve umursamazlar özgür olmanın anlamını. ve hiçbir zaman düşünmezler, burjuvazi tereddüt etmeden neden öldürür çocuklarını."
"değerli arkadaşlar birbirimizin kızlarıyla evlenerek, yazgılarımızı sonsuza dek bir kılıyoruz."
"yazgıları, zevkimize uşaklık etmekten ibaret olan güçsüz yaratıklar. dış dünyanın bahşettiği o özgürlük denen saçmalığı umarım burada bulmayı beklemiyorsunuzdur. herhangi bir yasal hakka sahip olmaktan uzaksınız. dünya üzerinde hiç kimse burada olduğunuzu bilmiyor. dünyanın ilgisinden o kadar uzaksınız ki, bu açıdan zaten ölüsünüz. işte yaşamlarınıza hükmedecek kurallar:
saat tam 6.00'da, tüm grup içinde hikaye anlatıcılarının olduğu ve bunların sırayla oturup belirlenen bir konu üzerine seri öyküler anlatacağı, adına alem odası denilen yerde toplanmak zorundadır.
arkadaşlarımız herhangi bir anında toplantıyı bölebilirler ve bunu mümkün olduğunca sık yapmayı severler. hikayelerin amacı da zaten hayal gücünü harekete geçirmektir. her çeşit müstehcenlik serbesttir. akşam yemeğinden sonra, beyler, genellikle baküs alemi olarak bilinen seks partisini yöneteceklerdir. alem gereğince salon ve diğer odalar şehvet ateşiyle tutuşmuş olacaktır. tüm katılımcılar ritüele uygun bir biçimde giyinmiş olarak koridorda hazır bulunacaklardır. takip eden süreçte, pozisyon değiştirerek, eş değiştirerek karışık halde ve ensest türde olmak üzere hayvanlar gibi çiftleşilecek, zina ve anal seks yapılacaktır. bu şekilde bunu her gün sürdüreceğiz. eğer bir erkek bir kadınla seks yaparken yakalanırsa bir uzvunu kaybedecek şekilde cezalandırılacaktır. en büyük saygısızlık olması bakımından, dini bir davranışta bulunan herhangi biri ölümle cezalandırılacaktır."
"bazıları yalnızca tutkuları onları zorladıklarında kötülük yapabilirler. bazıları daima mutsuzdur ve onların hayatlarının tamamı bir gece önce yaptıklarından ötürü her sabah yaşadıkları pişmanlıktır."
"görkemli olan ne varsa kökeni kanla yıkanmıştır. ve bununla birlikte, dostlarım, belleğim beni yanıltmıyorsa, evet, öyle. 'kan dökmeden, merhamet olmaz. kan dökmeksizin.' "
--- alıntı ---
hakikati kanla mı haykırıyor bu film yoksa? sanmıyorum. sadece kendinize bir şey katabilirsiniz belki benim gibi. ki önemli olan kendinize bir şey katmak da değil. önemli olan duyumsamaktır. varlığı ve vahşeti duyumsamak. bu da sezgiyle olacaktır elbette.
gördüklerim... hiçbir şeydi özünde. ama kendimi gördüm bir şekilde. akıl sarayımın zindanlarına gizlediğim kendimi gördüm. creepy? nope. o ben çoktan zindandan kaçmıştı belki de. benliğim ikiye bölünmüştür yahut. gülücükler.
açıkça bilmiyorum diyebilirim bu soruların cevabına. şahsım adına konuşacak olursam, bu filmde kendimde bir şey gördüm. filmin içeriğinden bahsetmiyorum elbette, bir şey öğrendim demek istiyorum kendimle ilgili. ben olanca hassaslığımı gözler önüne sererken aslında edebiyat tutkusu içinde yanıp tutuşan bir bireyin yaptıklarına benzer davranıyormuşum. yani sanırım. belki diyeceklerim gücendirici olabilir ama kendimde görmeyi umduğum derinliği bu filmde apaçık görebilme fırsatı buldum. belki film varoluşa hitap ediyordur da. ki bence öyle... yahut gülmemin hatta kahkaha atmamın sebeplerinden birisi insan denilen yaratığın özünde ne kadar da vahşi, ne kadar da acımasız olduğudur. hatırlıyorum da final sahnesinde oturduğum yerden dikelmiştim. ağzım açık bir şekilde ekrana bakıyordum. "bu da mı?" gibi bir yorumum oldu o esnada.
dünya bir trajedi mekanı. "hayatın dehşetine karşı verilebilecek tek zekice taktik ona karşı küstahça gülmektir." diyen kierkegaard'a selam veriyorum. özünde bu gogolvari davranıştır belki de yaptığım.
film korkunç muydu? evet! yani kısmen olsa da korkunçtu. pek çok insan bakmak istemeyecektir ve anında filmi kapatacaktır. konuşulanlardan bazılarını aşağıda paylaşacağım az sonra. onu da lütfen okumayın eğer rahatsız olacaksanız. fakat bir anlam bulma umuduyla okuyacak olanlarınız varsa da kendilerini hazırlasın.
film güzel miydi? fena değildi. ama güzel miydi? hayır, sanıyorum. alt metinden bazı çıkarsamalar edinebilirsiniz ve belki benim yaşadıklarımı yaşayabilirsiniz. yani özünde benim gibi bir insan -ki övünüyor gibi olmayayım, normal bir insan işte-sadece görmek istediğim hakikati, yani bilgiye karşı koyamadığım o doyumsuzluğu göz önüne alıyorum- benim gibi bir insan özünü görme şansını yakaladı. bu öz neydi? işte bunu kimsecikler cevaplandıramaz benlikleri için. sanıyorum hayattaki en zor işlerden biridir. belki sibirya'ya sürgüne gidersek fyodor mihayloviç dostoyevski gibi, anca öyle görme şerefine erişebiliriz kendimizi.
belki beni psikopat olarak nitelendirecek olacaktır filmi izledikten sonra. ki mutlaka olacaktır, böyle insanları tanıyorum. fakat onları sevgiyle kucaklıyorum. belki benim gibi bir bedbaht (çok affedersiniz) böyle bir çukura düşerekten kendi varoluşuna hakaret ediyor. "hanımlar! baylar!" diyerekten üslubumu pekiştireyim öyleyse. edebiyat yapmaya gelmediğimin pekala farkında olsam da hislerimi olanca açıklığıyla sizlere gösterebilme derdindeyim. af buyurunuz.
kısaca şunu diyebilirim sanırım, filmin sinematografisini beğenmedim. diyaloglar da pek oturaklı değildi. fakat alt metinden çok yararlandım.
son olarak bu filmi izlemenizi önerir miyim? belki film kültürünüz oturduktan sonra evet, ondan önce hayır. böylesine basit anlatılmış ve bir noktada da anlatılamamış bir gerçeği izlemenizi ilk etapta önermiyorum.
filmde dikkatimi çeken bir şey de bunca zalimliği sergilemekten geri durmayan adamların, kadınların friedrich nietzsche, charles baudelaire gibi insanlardan bahsedebilmeleri. entelektüel bir birikimlerinin olduğu izlenimi verilmiş olduğunu düşünmekteyim. aynı zamanda hakikati kendilerince keşfettiklerini. çünkü:
ağlamaktansa gülmeyi tercih ederler. şeytana uyuyoruz, günah işliyoruz ama bunda ağlanacak bir şey yok ki, gibi bir düşüncedeler. önemli olan mutlu olmak. "mutlu olun! gülün" diye bağırılır...
şimdi alıntılar.
--- alıntı ---
bölüm isimleri:
antinferno - girone delle manie - girone della merda - girone del sangue
"her şeyin aşırısı iyidir."
"yetişme çağını yaşarken, yalnızca aşkla yatıp aşkla kalkar kızlar. radyo dinleyip çaylarını içerler ve umursamazlar özgür olmanın anlamını. ve hiçbir zaman düşünmezler, burjuvazi tereddüt etmeden neden öldürür çocuklarını."
"değerli arkadaşlar birbirimizin kızlarıyla evlenerek, yazgılarımızı sonsuza dek bir kılıyoruz."
"yazgıları, zevkimize uşaklık etmekten ibaret olan güçsüz yaratıklar. dış dünyanın bahşettiği o özgürlük denen saçmalığı umarım burada bulmayı beklemiyorsunuzdur. herhangi bir yasal hakka sahip olmaktan uzaksınız. dünya üzerinde hiç kimse burada olduğunuzu bilmiyor. dünyanın ilgisinden o kadar uzaksınız ki, bu açıdan zaten ölüsünüz. işte yaşamlarınıza hükmedecek kurallar:
saat tam 6.00'da, tüm grup içinde hikaye anlatıcılarının olduğu ve bunların sırayla oturup belirlenen bir konu üzerine seri öyküler anlatacağı, adına alem odası denilen yerde toplanmak zorundadır.
arkadaşlarımız herhangi bir anında toplantıyı bölebilirler ve bunu mümkün olduğunca sık yapmayı severler. hikayelerin amacı da zaten hayal gücünü harekete geçirmektir. her çeşit müstehcenlik serbesttir. akşam yemeğinden sonra, beyler, genellikle baküs alemi olarak bilinen seks partisini yöneteceklerdir. alem gereğince salon ve diğer odalar şehvet ateşiyle tutuşmuş olacaktır. tüm katılımcılar ritüele uygun bir biçimde giyinmiş olarak koridorda hazır bulunacaklardır. takip eden süreçte, pozisyon değiştirerek, eş değiştirerek karışık halde ve ensest türde olmak üzere hayvanlar gibi çiftleşilecek, zina ve anal seks yapılacaktır. bu şekilde bunu her gün sürdüreceğiz. eğer bir erkek bir kadınla seks yaparken yakalanırsa bir uzvunu kaybedecek şekilde cezalandırılacaktır. en büyük saygısızlık olması bakımından, dini bir davranışta bulunan herhangi biri ölümle cezalandırılacaktır."
"bazıları yalnızca tutkuları onları zorladıklarında kötülük yapabilirler. bazıları daima mutsuzdur ve onların hayatlarının tamamı bir gece önce yaptıklarından ötürü her sabah yaşadıkları pişmanlıktır."
"görkemli olan ne varsa kökeni kanla yıkanmıştır. ve bununla birlikte, dostlarım, belleğim beni yanıltmıyorsa, evet, öyle. 'kan dökmeden, merhamet olmaz. kan dökmeksizin.' "
--- alıntı ---
hakikati kanla mı haykırıyor bu film yoksa? sanmıyorum. sadece kendinize bir şey katabilirsiniz belki benim gibi. ki önemli olan kendinize bir şey katmak da değil. önemli olan duyumsamaktır. varlığı ve vahşeti duyumsamak. bu da sezgiyle olacaktır elbette.
gördüklerim... hiçbir şeydi özünde. ama kendimi gördüm bir şekilde. akıl sarayımın zindanlarına gizlediğim kendimi gördüm. creepy? nope. o ben çoktan zindandan kaçmıştı belki de. benliğim ikiye bölünmüştür yahut. gülücükler.
devamını gör...
günaydın sözlük
günaydın sözlük.
ankara'da ıslak ve ılık bir gün var.
çöpçülerin henüz toplamadığı yapraklar ıslanmış.
küçük kuşlarda ıslanmış ama umurlarında değil,
yavru köpekler de ıslanmış,
bende ıslandım çok az.
şiir gibi bir sabah.
musmutlu bir gün olsun ve
kayahan söylesin, bir elmanın yarısı.
ankara'da ıslak ve ılık bir gün var.
çöpçülerin henüz toplamadığı yapraklar ıslanmış.
küçük kuşlarda ıslanmış ama umurlarında değil,
yavru köpekler de ıslanmış,
bende ıslandım çok az.
şiir gibi bir sabah.
musmutlu bir gün olsun ve
kayahan söylesin, bir elmanın yarısı.
devamını gör...
pulpa
dişi besleyen bağ dokusu. dişin kronunda pulpa odası, kökünde pulpa kanalı bulunur.
devamını gör...
madımak otel dışındaki halkımız yangından zarar görmemiştir
tipik sağcı riyakarlığı. aradan geçen neredeyse 30 yıl, hiç mi bir şey değişmez kardeşim.
devamını gör...
victor hugo'nun mösyö daelli'ye mektubu
“sefiller kitabının tüm halklar için yazılmış olduğunu söylerken haklıydınız beyefendi. herkes tarafından okunacak mı bilmiyorum ama ben herkes için yazdım. ingiltere’ye olduğu kadar ispanya’ya, italya’ya olduğu kadar fransa’ya, almanya’ya olduğu kadar irlanda’ya, köleleri olan cumhuriyetlere olduğu kadar, serfleri olan imparatorluklara da hitap etmektedir. toplumsal meseleler sınırları aşar. insan türünün yaraları, dünyayı kaplayan o geniş yaralar, dünya haritası üzerine çizilmiş mavi ya da kırmızı çizgilerde son bulmuyor. insanın cahil ve umutsuz olduğu her yerde, kadının kendini ekmek parası için sattığı her yerde, çocuğun bir şeyler öğrenebileceği bir kitabın ve ısınabileceği bir ateşin eksikliğini çektiği her yerde, sefiller kapıyı çalar ve şöyle der: açın kapıyı, sizin için geldim.
içinde yaşadığımız medeniyetin bu çok karanlık ânında, sefilin adı insandır; her iklimde can çekişmekte, her dilde inlemeye devam etmektedir.”
içinde yaşadığımız medeniyetin bu çok karanlık ânında, sefilin adı insandır; her iklimde can çekişmekte, her dilde inlemeye devam etmektedir.”
devamını gör...
bir kitaptan vurucu bir söz
onlar hayatla kedi yavrularının ipek yumaklarla oynadıkları gibi oynuyorlar. ipeklerin bir gün ellerine, ayaklarına dolaşabileceğini akıllarına hiç getirmiyorlardı.
sinekli bakkal - halide edip adıvar
sinekli bakkal - halide edip adıvar
devamını gör...
şiir sevmeyen insan
arkadaş bazen öyle bir genelleme hastalığına tutuluyorsunuz ki, benim gibi hümanist bir insan bile kafayı alnınızın çatına koymak istiyor. bu tarz mevzularda cidden çok başarılısınız. kim bu şiir sevmeyen insan? hangi şiir akımını sevmiyor? bütün şiirlerimi sevmiyor? niye sevmiyor? bunların hiç birine cevap yok. kuşlar, böcekler, kelebekler biraz da edebiyat parçalayıp çekmişsiniz milleti dar ağacına. hepiniz şiir perisininiz mübarek, pardon şiir azraili! neyse şu düştüğünüz saçma sapan genelleme hastalığı kısmıyla girizgâhı yapmış bulundum, şimdi bu konudaki fikirlerimi yazayım;
bazı şairlere ve şiirlere tabiri caizse kıl olurum. özellikle üretim aşamasındaki kokuşmuşluk beni rahatsız eder. düşünsenize adam/kadın bir şiir yazabilmek adına başka bir insanın ruhuna çizikler atıyor, onu duygusal anlamda yaralıyor. bundan besleniyor. karanlık tarafa geçmiş, sözde bir iki dize yazabilmek adına, başka hayatların üzerinden silindir gibi geçiyor. yer altı şiiri yazacağım ya da dramatik takılacağım derken onlarca eti ve ruhu parçalayıp, geçip gidiyor. sonra bir sürü sivri zeka bu insanlara methiyeler düzüyor. dümdüz ettikleri hayatları umursamadan. bu tarz şairler ve bu şekilde oluşan şiirler insan sömürüsünün ürünü olmakla birlikte insanlar bu şiirlere, insani duyguların dışa vurumu olarak bakıyor. tabi şiir önemli, ortaya çıkan o muhteşem dizeler mühim. ama o şiirin neyin üzerinde yükseldiğinin önemi yok. hah işte ben bu tarz vıcık vıcık şiirlerden ve şairlerinden haz etmiyorum. hatta tabiri caizse onlara ifrit oluyorum.
ama gelgelelim bir hasan hüseyin korkmazgil okuduğum da, bambaşka yerlere gidiyorum. düğmelerimi ilikleyip saygı duruşuna geçmek istiyorum. czeslaw milosz okuduğumda bazen ayağa kalkıp ellerim patlayana kadar alkışlamak istiyorum. sonra denise levertov'un vietnamla ilgili yazdığı şiiri okuduğumda, gidip yanına, ''helal olsun sana be kadın!'' diye bağırmak istiyorum. lubomir levçev'in kurşun askerini okuduğumda lan oğlum deyip, efkarlanıp, iki tek atıyorum. sonra markos cırımokos düşüyor aklıma, gazi şiiri vurup geçiyor yüreğimi, adamsın! deyip yoluma devam ediyorum. wislawa szymborska'yı okuyunca da sen ne cesur kadınsın be ablacım, senin bitiş ve başlangıcına kurban olsun şu şairimsi ruh hırsızları deyip kapanışı yapıyorum. elbette bu liste uzar gider. toplumcu şairlere bayılıyorum ben, şiir yazmak için kendi insanlığının bile ırzına geçen deyyuslardan haz etmiyorum. mevzu yanlış, başlık yanlış, söylenenler yanlış ve tutarsız. haydi şimdi buyurun bakalım, ben şiir seviyor muyum? sevmiyor muyum?
bazı şairlere ve şiirlere tabiri caizse kıl olurum. özellikle üretim aşamasındaki kokuşmuşluk beni rahatsız eder. düşünsenize adam/kadın bir şiir yazabilmek adına başka bir insanın ruhuna çizikler atıyor, onu duygusal anlamda yaralıyor. bundan besleniyor. karanlık tarafa geçmiş, sözde bir iki dize yazabilmek adına, başka hayatların üzerinden silindir gibi geçiyor. yer altı şiiri yazacağım ya da dramatik takılacağım derken onlarca eti ve ruhu parçalayıp, geçip gidiyor. sonra bir sürü sivri zeka bu insanlara methiyeler düzüyor. dümdüz ettikleri hayatları umursamadan. bu tarz şairler ve bu şekilde oluşan şiirler insan sömürüsünün ürünü olmakla birlikte insanlar bu şiirlere, insani duyguların dışa vurumu olarak bakıyor. tabi şiir önemli, ortaya çıkan o muhteşem dizeler mühim. ama o şiirin neyin üzerinde yükseldiğinin önemi yok. hah işte ben bu tarz vıcık vıcık şiirlerden ve şairlerinden haz etmiyorum. hatta tabiri caizse onlara ifrit oluyorum.
ama gelgelelim bir hasan hüseyin korkmazgil okuduğum da, bambaşka yerlere gidiyorum. düğmelerimi ilikleyip saygı duruşuna geçmek istiyorum. czeslaw milosz okuduğumda bazen ayağa kalkıp ellerim patlayana kadar alkışlamak istiyorum. sonra denise levertov'un vietnamla ilgili yazdığı şiiri okuduğumda, gidip yanına, ''helal olsun sana be kadın!'' diye bağırmak istiyorum. lubomir levçev'in kurşun askerini okuduğumda lan oğlum deyip, efkarlanıp, iki tek atıyorum. sonra markos cırımokos düşüyor aklıma, gazi şiiri vurup geçiyor yüreğimi, adamsın! deyip yoluma devam ediyorum. wislawa szymborska'yı okuyunca da sen ne cesur kadınsın be ablacım, senin bitiş ve başlangıcına kurban olsun şu şairimsi ruh hırsızları deyip kapanışı yapıyorum. elbette bu liste uzar gider. toplumcu şairlere bayılıyorum ben, şiir yazmak için kendi insanlığının bile ırzına geçen deyyuslardan haz etmiyorum. mevzu yanlış, başlık yanlış, söylenenler yanlış ve tutarsız. haydi şimdi buyurun bakalım, ben şiir seviyor muyum? sevmiyor muyum?
devamını gör...
yaz mevsimini sevmemek
kat kat giyinebilirsin ama kat kat soyunamazsın
devamını gör...
yeni tanıştığı insana dertlerini anlatan insan
yoran insandır. kardeşim hayatın boyunca çözemediğin sorununu ben mi çözeceğim dedirtir.
devamını gör...
