ömür hanımla güz konuşmaları

ve güz geldi ömür hanım. dünya aydınlık sabahlarını yitiriyor usul usul. insanın içini karartan bulutların seferi var göğün maviliğinde. yağmur ha yağdı ha yağacak. in-
cecik bir çisenti yokluyor boşluğunu insan yüreğinin.
hüznün bütün koşulları hazır. nedenini bilmediğim bir keder akıyor damarlarımdan. kalbimin üstünde binlerce bıçak ağzı... ve yüzüm ömrümün atlası; düzlükleri bunaltı,
yükseklikleri korku, uçurumları yıkıntılarımla dolu bir engebeler atlası. yaşamak bir can sıkıntısı mıdır ömür
hanım?


her şeyi iyi yanından görmeyi kim öğretti bize? acıyı görmeyen insan, umutsuzluğu yaşamayan, iliklerine dek kederin işleyip yaralamadığı bir insan, mutluluktan, umuttan, sevinçten ne anlar? göğü görmeden, denizi görmeden maviyi anlamaya benzemez mi bu? bir güz düşünün ki ömür hanım, ilkyazı olmamış, yazı yaşanmamış, böyle bir güzün hüznü hüzün müdür? başlamanın bir
anlamı varsa bitişi göze almak, bitişin bir anlamı varsa başlangıcı olmak değil midir? yaşamı düz bir çizgide tutmak tükenmektir. yaşamak zorunda olduğumuz şunca yılı aykırı uçlar arasında gezdirip geçirmedikçe, alışkanlıkların sınırlarını aşmadıkça zaman zaman, yaşamak nasıl yenilik olur tükenmek değil de?


yağmur yağıyor ömür hanım...gökten değil, yüreğimin boşluğundan ömrümün ıssız toprağına... ve ben sonsuz
bir düzlükte bir küçücük, bir silik nokta gibi eriyip gidiyorum. seslensem kim duyar sesimi yalnızlıklar katından?


dönelim...dönmek yenilmektir biraz da, yarım kalmasıdır çıkışlarımızın, korkaklıktır, alışkanlıkların güvenli küflü kabuklarına sığınmaktır... olsun dönelim biz yine de. bilincinde olmadan üstlendiğimiz sorumluluklarımız var. evlere dönelim, sırtımızın kamburu evlere, cılızlığımızın
görkemli korunaklarına, yalnızlığımızın kalelerine dönelim.

ölçüsüz yaşamak bize göre değil ömür hanım.
büyürken geniş ufuklarımız olmadı bizim. küçücük avuçlarımızla sınırlarımızı genişletmek istedikçe yaşamın binlerce engeli yığıldı önümüze. hangi birini yenebilirdik
bunca olanaksızlık içinde. umutsuzluğu tanıdık, yenilgiyi öğrendik böylece.

yaşama sevinci adına bir tutamağım kalmadı ömür hanım.
bir garip boşlukta çiviliyim günlerdir gözbebeklerimden.
sahi nedir yaşamın anlamı? geriye dönüyorum sık sık yanıt aramak adına, yüreğimin silik izler bırakıp, ağır yükler aldığı zamanın derin denizlerine. bakıyorum umut
karamsarlığın, sevinç acının azıcık soluk almasından başka ne ki? yaşamsa gerçekle düşün umutsuz bir savaşı, her şeyi içine alan kocaman bir yanılsama... değil mi yoksa?


öyle büyük umutlarım olmadı benim, büyük düşlerim, özlemlerim, büyük beklentilerim olmadı. koşullarım beni oluşturdu ben acılarımı buldum. herkes gibi yaşasaydım
eğer, yaşamı onlar gibi görebilseydim çarşılar yeterdi avutmaya beni. bir gömlek, bir ayakkabı, bir elbise; biryemek lokantalarda; televizyon, halı, masa ve daha nice eşya yeterdi yalnızlığı örtmeye, kendimi göstermeye, varolmaya, dar çevre yitiklerinde önem kazanmaya...


oysa ben bir akşamüstü oturup turuncu bir yangının eteklerine, yüreği avuçlarımda atan bir can yoldaşıyla dünyayı ve kendimi tüketmek isterdim. öyle bir tüketmek ki, sonucu yepyeni bir "ben"e ulaştırırdı beni, kederli dalgınlığımdan her döndüğümde...bir ben ki tüm ilişkilerin perde arkasını görür de gülerdim sessizce yapay yakınlıklarına insanların. kim kimi ne kadar anlayabilir ömür hanım?


susmak yalnızlığın ana dilidir, ömür hanım, şiiridir, beni konuşmaya zorlama ne olur. sözün sularını tükettim ben, kaynağını kuruttum. geriye bir büyük sessizlik kaldı yü-
reğimde, kalabalıklar, kalabalıklar kadar büyük... yalnızım ömür hanım, geceler boyu akıp giden ırmaklar gibi karanlıklar içre, öyle yitik, öyle üzgün, yalnızım... sularım toprağa sızıyor bak. yüzümü geceler örtüyor. binlerce taş saklanıyor içimde. kim kimin derinliğini görebilir, hem hangi gözle?


kendilerinin olan tek sözcük yok dillerinde, öyle çok konuşuyorlar ki... bir söz insanın neresinden doğar dersiniz?
dilinden mi, yüreğinden mi, aklından mı? düşlerinden mi yoksa gerçeğinden mi? ve kaç kapıdan geçip yerini bulur bir başka insanda? yerini bulur mu gerçekten? sözü yasaklamalı ömür hanım yasaklamalı...kimsenin kimseyi
anlamadığı bir dünyada söz boşluğu dövmekten başka ne işe yarıyor ki? olanağı olsa da insanların yürekleri konuşabilseydi dilleri yerine, her şey daha yalansız, daha içten
olurdu. aklı silmeli diyorum insan ilişkilerinden. yanılıyor muyum? olsun. yanıldığımı biliyorum ya...



yeni bir şeyler söyle bana ne olur, yeni bir şeyler. kurşun aktı kulaklarıma hep aynı sözleri, aynı sesleri duymaktan. belirsizlik güzeldir, de örneğin, kesinlik çirkin. sessizlik sesten -hele de güncel ve kof- her zaman iyidir; düş gücü, iç zenginliği verir insana. dünyanın usul usul ağaran o puslu sabahları ve günün turuncu tülleriyle örtünen dingin
akşamları bu yüzden etkiler bizi, duygulandırır, de. anlık izlenimler sürekli görünümlerden her zaman daha güçlü,
kalıcı ömürlüdür... alışkanlıklar öldürür güzelliğimizi, bizi değişmek çirkinleştirir de.


kimse düşlerine yetişemez ve kimse geçemez gerçeğini bir adım bile; bu yüzden sıkıntı verir zaman, kısa kalır, sonsuz olur, insanın küçücük ömrünün karşısında. istemenin kuralı
yoktur, de, açıklaması sınırı suçu yoktur; istemek yaşamın kendiliğinden sonucudur, ne haklı ne haksız, ne yerinde ne yersiz...


biz hepimiz dikenli tellerle sarılıyız, her ilişkide bir parçamız kalır ve bölüne bölüne biteriz de. en büyük hünerimiz kendimize karşı olmak, aykırı yaşamaktır, acı kaynaklarımızı ellerimizle yaratarak... kıyılarımız duygularımızın boyunda, derinliğimiz aklımızın ölçüsündedir;
ufuklarımızsa sisler içinde... o kıyısız gökyüzü nasıl sığar küçücük gözlerimize, bir bardak suya, demirli bir pencereye... nasıl gizleriz ağız dil vermez bir geceye? ve nedir
ki gizi, daraldığımız her yerde bir genişlik duygusu verir içimize. çözemeyiz de, bu güdük bilinç, bu sığ yürek, bu ezbere yaşamla.


dünya bir testidir, de, ömür hanım, ömür bir su... sızar iğne ucu gözeneklerinden zamanın, bir içim serinlik bir yudum mutluluk için. ve bir gün ölümün balkonundan, dökülür toprağa el içi kadar bir su. yerde birkaç damla
nem, bir avuç ıslaklık...ölümü bilerek nasıl yaşar insan, geride dünyanın kalacağını bilerek nasıl ölür; bilmek bütün acıların anasıdır, de...


sars aklımın cılız ayaklarını, kuşat beni. değişik şeyler söyle ne olur, yeni bir şeyler söyle. yıldım ömrümün kalıplarından. beni duy ve anla.


yağmur dindi ömür hanım. gökyüzü masmavi gülümsedi yine. doğa aynı oyununu oynuyor bizimle. umudun ucunu gösteriyor usulca, iyimserliğin ışığını süzüyor mavi atlasından. ne aldanış! bulutların rengi mavi-beyaz mıdır,
kurşuni-külrengi mi yoksa?


gökyüzünü öpmek isterdim ömür hanım, gözlerimle değil dudaklarımla. yoruldum bulutları kirpiklerimde taşımaktan. delilik mi dedin? kim bilir...belki de yerde sürünmenin bir tepkisidir bu, ya da ne bileyim bilinçsiz bir
aykırı olmak duygusu. gökyüzü de olmak isteyebilirdim değil mi? kim ne diyebilir ki?


kimseler görmedi ömür hanım, bu dünyadan ben geçtim.
içimde umudun kırk kilitli sandıkları,
elimde bir avuç düş ölüsü yüreğim
-içinde senin ve benim ağırlığım-
benim
olmayan bir garip gülümsemeyle yüzümde,
incelik adına, ben geçtim...
yerini bulmamış bir içtenlik, yanılmış bir
saygı ve bir hüzün eğrisi olarak ilişkilerin gergefinde,
ördüm ömrümün dokusunu ilmek ilmek. beni cam kırıklarıyla anımsasın insanlar, savrulan bir yaprak hüznü
ve dağınıklığı ile...
yükümü yanlış bedestanlara çözdüm.


ezilmiş bir gül hüznü var yüreğimde. saatlerce dayak yemiş bir sanığın çözülmesi içindeyim. ürperiyorum. bir at kestanesi durmadan yaprak döküyor yalnızlığın sokaklarında, örtüyor ömrümün ilk yazını. içimde bir çocuk,
yalın ayak koşuyor yaşlılığa doğru, binlerce kez yenilmiş umut ölülerini çiğneyerek. sahi yaşlılık, derin bir iç çekiş, yanılmış bir çocukluk olmasın ömür hanım?



ankara, güz/1983

şükrü erbaş

dopdolu içini, asırlarca susmuş birinin döktüğü satırları, ne yazsa peş peşe şiir olan mısralarıyla ömür hanım...
devamını gör...

kullanıcı tarafından yüklenmiş görsel
devamını gör...

birim zamanda alınan yol miktarıdır. skaler büyüklüktür yani yönü yoktur. hız ile aynı şey değildir.
devamını gör...

tesadüfen bulduğum ve her dinleyişimde duygudan duyguya sürüklendiğim mike oldfield'ın mükemmel şarkısıdır.

standing on the edge of the crater
like the prophets once said
and the ashes are all cold now
no more bullets and the embers are dead
whispers in the air tell the tales of the brothers gone
desolation, devastation
what a mess we made, when it all went wrong
watching from the edge of the circus
for the games to begin
gladiators draw their swords
form their ranks for armageddon
ı'm nuclear, ı'm wild
ı'm breaking up inside
a heart of broken glass
defiled
deep inside
the abandoned child
standing on the edge of the underworld
looking at the abyss
and ı'm hoping for some miracle
to breakout to escape from all this
whispers in the air tell the tale
of a life that's gone
desolation, devastation
what a mess we made, when it all went wrong
ı'm nuclear, ı'm wild
ı'm breaking up inside
a heart of broken glass
defiled
deep inside
the abandoned child
ı'm nuclear, ı'm wild
ı'm breaking up inside
a heart of broken glass
defiled
deep inside
the abandoned child
deep inside
the abandoned child

devamını gör...

okulda deprem olurken şarkı açıp oynayan çılgın arkadaşlarım ben korkudan sıraya yapıştığım için bana çok gülüp çokça dalga geçmişlerdi. bir de onlara bağırıyordum azıcık komik mi ölüyoruz diye.* depremler gerçekten hassas noktam. ama bu olaya çok gülmüştüm. hala hatırladıkça güler dururum.*
devamını gör...

takipçisi olunca noluyor. instagram mı burası. biri açıklarsa sevinirim. iyigünner.
devamını gör...

2019 senesinde çanakkaleye abimin yanına gitmiştim. 22 nisan gecesi oradaydım. ertesi gün kilitbahir’e tabyaları ziyarete giderken eski kordonda bir sürü insan 23 nisanı kutluyordu. çok hüzünlü ama çok coşkulu bir andı. sonrasında tabyaları ziyaret edip tarihten, şehitlerden konuştuk. bize bu güzel vatanı bıraktığınız için teşekkür ederiz, bizim için savaştığınız için teşekkür ederiz. yadigarınıza sahip çıkmaya çalışıyoruz.
devamını gör...

cihan mürtezaoğlu’nun 12 mart’ta yayınlanacak olan 5 şarkılık albümünden ilk single parça.

şarkının sözleri hem çok manalı hem de çok hoşuma gitti. klibi de o nostajik havası yüzünden ayrıca hoş olmuş. *

birde babamın çocukken bizi götürdüğü lunapark özlemimi arttırdı. *


hem dinlemek hem izlemek için buyrunuz.





ayrıca şarkının sözleri.


insanın derdi dışından belli olmaz
kiminin gizli içinde belli olmaz

kimde iman kimde para belli olmaz
nerde irfan orda ara belli olmaz

kim seviyor birbirini belli olmaz
kirletiyor ellerini belli olmaz

hangi devran kime döner belli olmaz
belki kervan yolu da düzer belli olmaz

kim kazıyor kendine mezar belli olmaz
oynatıyor kalbine kumar belli olmaz

hangimiz karınca kadar belli olmaz
hangimiz karınca karar belli olmaz

devamını gör...

canınız cehenneme
devamını gör...

yaşlandıkça foto yayınlamaya hevesi kalmıyor insanın azizim.
devamını gör...

bu umut değil de ne?
devamını gör...

şimdi bir sihirsiz nefes gibisin.
artık sen de herkes gibisin.
devamını gör...

show amaçlıdır.zırhlı mercedesle gezip milyonları götüren güruh gene yolunda. seferi kabul ediliyorsunuz zaten canım neyin peşindesin. bazı insanlar var kimseye göstermeden ibadetini yapıyor ne güzel dimi. bunları toplumsal yaşama norm olarak getirmek saçma üstü saçma. bende tahin helvasına inanıyorum yemeyin ozaman.
devamını gör...

seks ve cinselliğin önünde hiçbir engelin duramayacağını gösteren olay.
devamını gör...

tüm özelliklerimi unuttum şimdi.
devamını gör...

adı ve işi konusunda hep tartışma olan kurtuluş savaşı kahramanı. bir rivayete göre adı imam'dır. bu ad maraş'ta yaygın herhalde, maraş katliamı belgelerini okurken de o ismi farkettim. başka bir rivayete göreyse imamlık yapar ve asıl adı ali'dir, ama asıl mesleğinin sütçülük olduğunda herkes hemfikir.

1919'da fransızlar çukurova'nın yanısıra antep, urfa ve maraş'ı işgal ettikleri zaman, buradaki yerli ermenilerden faydalanırlar. suriye'de kurdukları ermeni lejyonu bu bölgelerde güvenliği sağlamakta, müslümanlara (türk, arap, kürt ayırt etmeksizin) kötü davranmaktadır. tıpkı antep direnişinin simge ismi şehitkamil gibi sütçü imam olayında başrolün ermeniler olduğu kaydedilmiş.

31 ekim 1919'da ermeni asıllı birkaç fransız inzibat eri, uzunoluk hamamı'ndan çıkan üç çarşaflı kadına asılmaya başlar. kadınların çığlıkları ve tacizcilerin "çarşafları çıkarın, peçeyi açın" türü istekleriyle etrafta bir meraklı kitlesi birikir. bu arada çakmakçı sait diye bir vatandaş araya girmeye çalışırken vurulur. tam bu sırada da sütçü imam tabancayla tacizcilere kurşun yağdırır, bir tacizci ölürken bir diğeri yaralanır. imam efendi hızla bertiz yaylasına doğru kaçarken ermeniler intikam hareketlerine girişir, örneğin sütçü imam'ı saklayan bir akrabası işkencelerle öldürülür, ölen fransa jandarmasının cenazesinde de saldırılar artar.

bu sırada **cılığın kralını yapan fransız komutan, baloda dansa kaldırdığı bir ermeni kadının "türk bayrağının altında sana vermem ben" ayarı üzerine gece yarısı kaledeki bayrağı indirtir. fransızlar maraş kalesine kendi bayraklarını çekince halk elbette iyice bilenmiştir. ertesi gün ulucami imamı rıdvan efendi "başımızda bayrağımız olmadığı yerde cuma namazı farz değildir" gibi bir nutuk çekerek cemaati kaleye yönlendirir, bayrağı indirtir. giderek artan sokak savaşları ve kuvayı milliye'nin dağdan desteğe gelmesiyle 12 şubat 1920'de fransızlar ve ermeniler maraş'tan çekilir. kurtuluş savaşı'nda düşmandan kurtarılan ilk yer böylece kahramanmaraş olur. kurtuluştan sonra belediyede işe alınan, ramazan topunun sorumluluğu verilen sütçü imam, abdülmecit efendi halife atandığı zaman 101 pare top atışıyla görevlendirilir ve bu sırada bir kaza patlamasıyla ölür.

sütçü imam muhtemelen "çarşaflı kadınları" koruması sayesinde dincilerin en sevdiği, hatta "biz çarşaflı bacılarımızı korumak için savaşa katıldık ama kemalistler bizim çarşaflı bacılarımızı soydu" diye ajite ettiği bir figür. maraş katliamında da "sütçü imam ruhuyla kızılbaş kanı içmeye" türü sloganlar atılmış. 12 eylül darbesinden sonra yapılan, ben lisedeyken sürekli "kötü örnek" olarak dershane öğretmenlerinin gösterdiği maraş üniversitesine de adı verilmiştir.

kaynak

kaynak 2
devamını gör...

yirmi yaşında bir inek olduğunu, on beş civarında yayla dolaştığını düşün. on yılda bir ya görürsün ya görmezsin.
devamını gör...

(bkz: yuvayı dişi kuş yapar)
başlık açma nedenimse içimi dökmek. sevgili yazarlar* bu cümleyi erkekler çoğunlukla kadınlara yük bindirmek, kendi sorumsuzluklarını kadına yüklemek için kullanmaktadırlar. özellikle karadeniz bölgesinde görebileceğiniz bir şeydir bu durum. * boşanırsın kadın ilişkiyi yürütememiştir olur çoğunlukla. ne de olsa yuvayı yapan dişi kuştur. ilk bakışta romantik gibi dursa da yıllar sonra anlarsınızki aslında çoğu yük sizin omuzlarınızdadır artık.
(bkz: sözüm meclisten dışarı)
devamını gör...

ay yüzlü sevgili demiş hayyam rubayilerde.
devamını gör...

romanın kahramanlarını kendi zihninde canlandırıp hayal etmeyi seven, filmin okumakla aynı tadı vermeyeceğini bilen ağzının tadını bilen okurdur.
devamını gör...

normal sözlük'ü kullanarak 3. parti dahil tarayıcı çerezlerinin kullanımına izin vermektesiniz. Daha detaylı bilgi için çerez ve gizlilik politikamıza bakabilirsiniz.

online yazar listesini görmek için lütfen giriş yapın.
zaman tüneli köftehor rehberi portakal normal radyo kütüphane kulüpler renk modu online yazarlar puan tablosu yönetim kadrosu istatistikler iletişim