bugün dergimizi şerefflendiren yazarlarımız:
insanlığın yok oluşuna şahit olan şehir: kudüs ile mahallenizin_dişli_dişçisi ve eksik bir şey yazısı ile irem nur dağlıoğlu. bir solukta okunacak güzel yazılarına buradaki öne çıkan yazılardan ulaşabilirsiniz.

kategori sınırlaması olmadan her türden yazılarınızı, denemelerinizi, dışavurumlarınızı ve iç dökmelerinizi de [email protected] adresine gönderebilirsiniz. iyi okumalar diliyoruz.

allahin yardimi ile yapilabilecek eylemdir

samimiyet ile laubalilik arasını ayıramayan, ergen akıllı, züğürt gönüllü olmanın neticesi.
sözlüğün yaş sınırı olsa keşke.
ya da bebeler başka yerde oynasa.
bu gün çok tatlı bir yazar bundan çıktı kafa iznine.
çarpasım geliyor böylelerine, her başlığa bel altı yazanlara.
bi akıllı olun.

yeni bir insan daha tanımaya gücüm yok, yeni bir kitap okumak daha iyi fikir.yanılma şansımız olmaz en azından.

zülfü livaneli
serenad

zamana ve duruma göre değişen durum.

bir gün kendinizi hiç bir yere ait hissetmediğinizde 'baba ocağı, ana kucağı' burnunuzda tütebilir. hele ki artık istesenizde ait hissedemeyecek durumdaysanız vah halinize.

duygu çalkantısı yaşamamak adına devam etmiyorum. sevdiklerinizin, özellikle ailenizin kıymetini bilin lütfen. sevgiler.

abartmayınız alt tarafı 6 satır css ekleyerek yaptığımdır.

şarkının en hoşuma giden ve gülümseten bölümü :

paşa resim yapardı
sabancı'ya satardı.

dünya, her gün aynı yüzle ortaya çıkıyorsa, bunun nedeni tembelliktir sanırım., , ama bugün, değişmek istiyor sanki.

jean paul sartre | bulantı

değişim isteğini yüreğinde hissedenlere, serüvenlerin büyüsüne inanlara armağan olsun bu sözler.

ben insan değil miyim?

kütüphane memuru olmak isterdim. tam karakterime uygun bir iş. üniversite bittiği dönemde kpss ye girip lise mezunu olarak memuriyete geçen pek çok arkadaşım olmuştu. ben devletin bize verdiği eğitimin ailemizin bize verdiği emeğin hakkını vermemek yanlistir, başkasının layık olduğu yere geçmek kul hakkına girer diye denememistim. sonra bir baktım ki bizim branş açıköğretim mezunu öğretmen kaynıyor. yaptığım işi çok seviyor olsam da bugün fırsatım olsa geçiş yapabilecek cesaretim olsa yine de kütüphane memuru olmak isteyebilirim.

fikret kızılok-bu kalp seni unutur mu.

tanımları çok bilgilendirici, insanın okudukça okuyası geliyor. böyle bilgili insanlarla karşılaşınca çok mutlu oluyorum. kalemine sağlık, sözlükte daim olsun.

yıllardır aynı keyifle.

her kış geldiğinde ben kış insanıyım, her bahar geldiğinde de ben bahar insanıyım diyorum.
ama sanırım küçük bir farkla bahar insanıyım.

açık havada hafif hafif esen rüzgar ve rüzgar sayesinde ağaçların yapraklarından gelen o hışırtı, yerde mini mini küme papatyalar..
ölen bitkilerin yeniden doğuşu, ağaç yapraklarının çiçek açması..
elinde sıcak içeceğin, sırtında da şalınla dakikalarca hiçbir şey yapmadan sadece etrafa bakarak bile vakit geçirebilirsin.

en sevdiğim çiçek sanırım papatya, baharın habercisi.
sade, gösterişsiz ama sevimli.
fakat ne kadar toplamak istesem de bir iki taneden fazlasını koparmaya kıyamıyorum. allah'tan kuzenlerim toplamış vicdanım sızlamadan mini bir bukete sahip oldum.

oh papatya, yüzümün haline bak

bir hayvana merhamet eden insan (cinsiyeti ne olursa olsun fark etmez) takdir edilmesi gereken insan gibi insandır.... merhametli olmanın nesi kötü acaba?

geçtiğimiz günlerde izlediğim ve çok sevdiğim filmdir. filmde, sabık papa benedictus ile güncel papa franciscus'un geçmişteki ilişkileri ele alınmıştır. benedictus, muhafazakâr bir papadır, franciscus ise benedictus'a karşı papalık seçimini 2005 senesinde kaybetmiş reformist bir papadır. ikisinin din ve papalık müessesi hakkında düştüğü ihtilafı görmemizi sağlayan film, benedictus'un kendine halef olarak franciscus'u seçme sürecini de işliyor. adeta kapalı bir kutu olan papalık, bu film sayesinde seyirciye tanıtılıyor da diyebiliriz. elbette ki filmin propagandist bir çabası olduğuna dair izleniminiz oluyor ve papalık melek değil ama bu propaganda var ile yok arası diyebiliriz. çünkü papalığın içindeki sıkıntılar da gösteriliyor. film oscar ödülü alamamıştır. anthony hopkins ve jonathan pryce başrol oyuncularıdır. ikisinin de oyunculuğunu beğendim ancak elbette ki anthony baba yine benim gözümde en iyisidir. filmde en hoşuma giden yer ise en sonda iki papanın 2014 dünya kupası finalini izleme sahnesiydi. sonuç olarak güzel ve beğendiğim filmdir. bir şeyler öğrenebileceğiniz bir film olmakla beraber gayet akıcıdır da. şahsım tarafından tavsiye edilir.

aldatan eski sevgilim, sevgilim olduğunu bile bile geri dönmeye çalışmıştı. herkesi kendileri gibi karaktersiz sanmaları da aldatmaktan bile daha iğrenç bi olay

yürüyen cinsellikle tanışın.

latince bir deyiştir. her şey değişir ama hiçbir şey yok olmaz anlamına gelmektedir. duygularımızı ifade ettiğini düşünmekteyim bu deyişin. kaybettiğimiz birine, duyulan sonsuz sevgi gibi.