ekşide bol miktarda bulunur.

bir salın artık gençleri nerede vakit geçirmekten mutlu oluyorlarsa orada vakit geçirsinler. siz gençken emo gibi geziyordunuz ortalıkta, tripkolik dinleyip kollarınızı jiletliyordunuz bir halt sanmayın kendinizi.

toksik insanlar

aldatma nedeniyle boşanma davasında nafaka, daha az kusurlu bulunan eşe verilir. şartlar oluşursa erkek de nafaka talep edebilir.

karlos gibi seven birini isteyen yarenler için gelsin
yanarım

discord.gg/pb62nmuN

discorda bekleriz efenim. satrançseverler buraya!.

buyrun benim.* yemeğin tuzu gayet yerinde olsa bile benim için yetersizdir. her zaman daha fazla tuz atarım. genelde tuzu elimden alırlar, vermezler bana. öyle hiç tadı çıkmıyor. bol bol tuz.*

(bkz: anam)

o gün öğlene doğru annem aradı. babamın merdivenden düştüğünü, hastanede olduklarını ve ameliyat yapılacağını söyledi. bulunduğum yerden 1 saatlik mesafede olan hastaneye gittim.

küçük bir ilçenin devlet hastanesiydi. babamın emekli olduktan sonra kafa dinlemek amacıyla bir köyden aldığı ve kazayı geçirdiği bahçeye en yakın hastane olduğu için buraya getirmişler. akşama doğru ameliyat bitti. babam hasta odasına alındı. omurgası kırılmış.

telaşe azalınca, babamı hastaneye getirirlerken yardımcı olan iki köylüyü köylerine götürme görevini üstlendim. bu olaylar bilecik ilinin civarında oluyor. yaklaşık 1 buçuk saat sonra köye varabildik.

dönüşte farklı bir yolu kullandım. gece yarısı yaklaşmıştı. söğüt ilçesinden geçerken sokaklarda hareketlilik vardı. bayraklı insanlar mehter marşları söylüyorlardı sanırım. yorulmuş, hayatın olağan akışından kopmuş ve çalışmayan zihnim ile ne olduğunu anlamlandıramadım. çok da merak etmedim. aklıma osmanlı’nın kuruluş yıl dönümü olabileceği geldi. sonuçta söğüt’ten geçiyordum ve ilkokulda öğrenmiş olduğum bilgiyi hiç unutmadım. osmanlı söğüt ve domaniç’te kurulmuştur.

hastaneye geldim. binasıyla ve iç mekanıyla eski bir hastaneydi. zaman makinesiyle doksanlı yıllara dönülmüş hissi veriyordu. biraz komünist işi. sadece hastane değil hastalar da o yıllardan kalmış gibiydiler. hasta odasının bulunduğu kata çıktım. katın girişini bekleme bölümü yapmışlar, bir de tüplü televizyon koymuşlar. kalabalıktı.

tekerlekli sandalyeliler ve bastonlarına yüklenenler. kolları, bacakları, kafaları bandajlı kadın ve erkekler. iç organlarından çıkan tüpleri ellerinde gezdirenler. serum askılıklarıyla yekvücut olmuş olanlar. yatalaklar ve bazı uzuvlarından yoksun kalmış olanlar. beyaz ve mavi önlük giymiş bezgin görünümlü çalışanlar. bir sonraki günü göremeyecek olanlar ve belki de zaten yaşamayanlar. hayalet olduğuna yemin edebileceğiniz nefes alan ruhlar. hepsi gözünü televizyona dikmişti. görmeyenler kulak kabartmıştı. ismi tijen olan sarı saçlı kadın darbe bildirisi okuyor, kendi yarınlarının belirsizliğini yaşayanlara ülkenin belirsizliği de ekleniyordu. bu ruhlar evrende bir anlam, onları hayata bağlayacak bir gerçeklik arıyor gibilerdi. ve absürdizm burada doğuyor olabilirdi.

anestezi etkisi altında olmamış olsa, kırık omurgası üzerinde televizyon karşısında olacak olan babamın odasına girdim. selalar okunuyordu. bir süre sonra ilaçlar etki etmeyi bıraktı. henüz gerçeklik algısı tam oluşmayan babam selaları anlamlandıramadı. gece gece ne selası bu diye sordu. ağzımdan çıkanlar çok ani gelişen, düşüncesiz bir şaka yapma refleksiydi. “selan okunuyor baba”. içinin ürpertisi gözlerine yansıdı. şimdi sağlıklı, şakamı hatırlamıyor.

tercihlere karşı saygılıyım. herkes kendi hayatını, kaderini yaşar. sadece bu insanların çoğunluğu ilerde evlenip bir kız çocuğu sahibi olduklarında ve kızları “ baba-anne ben mervelerde kalcam bu akşam” dediklerinde izin vermezler. işte bu içsel ikiyüzlülüğe saygım yoktur.

gelmesin dediğim kampanyadır. geldikten sonra forum sitesinden ne farkı kalır yazar olmanın.

yorum yazmaktan çok , beni kim eksiledi olayına dönecek ordan vatan hainliğine kadar gider.

swh.

diyette bile başardığımdır,
artık kilo almanın vermenin kitabını yazacak kıvama geldiğim halde, yediğim herşeyin psikolojik etkilerine kadar bildiğim halde, beslenme şeklimi tamamen değiştiremiyorum, hala canım çayın yanında kurabiye, kek yemek istiyor...
sadece kilo vermek için diyet yapıyorum, zaten kilo versem de asla ince görünmüyorum, bunu nasıl beceriyorum bilmiyorum ama, ya kilo alıyorum, yada diyette olduğum için vermeye çalışıyorum,
evdekiler sürekli tatlı da yiyor, kızartma da yiyor, pilav hamur işi fiks yerler zaten herşeyle, herkes aynı duruyor, ne şişmanlıyorlar, ne zayıflıyorlar, o tartı salona geliyor bazen herkes çıkıyor tek tek, (ben hariç) hepsi aynı kilosunda, hele pandemide gece 12 de 3 te sofra kuruluyor, ben limonlu su, kahve sigara, aç aç, hep aç, zar zor 70-75 arası kilo bandımı, 65-70 arasına çektim, boyum 1,70 ama 60 kilo olmayı çok isterdim, şu an yine diyetteyim 70 kiloya dayanınca el mecbur, başlıyorum yine aynı telaşeye, diyet alışverişi, sebze yemekleri filan, ömrümü yedi bu kilo işleri benim ömrümü...

ne kadar çabalasam da bir kaç adımdan öteye gidemediğim durum.sanki ağır çekimde gibiyim.eskiye göre azalsa da dönem dönem yoklayan rüya.

adamlık ve güç göstergesi değildir. sıradan bir durumdur.

kitlesinin çok da okumayı sevmediğini/okuma alışkanlığının olmadığını kafa sözlük formatı ve kurallarını okumamaklıklarından anlayabileceğimiz yutubır.

o bilmez belki ama ben ona kadıköy filozofu diyordum dediğim yazardır. kafa izninin uzun sürmemesini dilerim. onu saçma sorularımla daha çook rahatsız edeceğim.

bir muhteşem nilgün marmara şiiri.

...

bu mantıkla bakıldığında uzaya gitmem gerekiyor sanırım zira neredeyse hiçbir siyasetçiyi ve yöneticiyi sevmiyorum*.

zam değildir o, zamcık'tır.