muz cumhuriyetine hoş geldiniz dedirten durum.

ulan sokakta röportaj yapan vatandaşı göz altına alan bir zihniyet var.

papua yeni gine'de medeniyet nedir bilmeyen çamurlu kabilesinde bile daha özgür olurduk be.

maç bahane gibi geldi bana.

karma eğitim görmüşseniz ve ortadoğu'nun vasat ülkesinde değilseniz normaldir gayet.

kimisi için mütemadiyen psihedelia'dır. ne zaman duyulsa avaz avaz eşlik edip, nilgün belgün gibi masaların üstüne çıkarak oynama isteği uyandırır. sesi ilk defa 1982'de, ailecek seyredilen eurovision yarışmasında küçücük kulaklarıma çalındığından beri vazgeçilmezdir.


zamansız dip: mono i agapi'dir.*

hayatımdan çıkan insanların bana bıraktığı anıları çok özlüyorum. şu anda bulunduğum yerden ve tanıştığım insanlardan o kadar nefret ediyorum ki bu nefret beni akıl sağlığımı korumak için geçmişte yaşamaya itiyor. gidenler beni unutmuştur belki ama ben pek çoğunu günaşırı anıyor ve hatırlıyorum. en çok da o'nu özlüyor ve unutamıyorum. bazen kendime ne olacaksa olsun dünyaya bir kere geleceksin yaz gitsin diyorum ama bunun sonucunda gelebilecek olan bir üzüntüyü kaldıramayacağımı biliyorum. terazide mutluluğun getirisi çok büyük ama üzüntünün ağırlığı katbekat fazla, göze alamıyorum.

kibir, bencillik, belirsizlik, işsizlik ve covid-19.

kiracı ev sahibine ait olan ampülleri çalmış gibi olmuş. arkadaş evi tuttuğunda aldığı ampülü çıkarken götürür doğal olarak.

rızkımı veren hudadır kula minnet eylemem

evim dışındaki her yer.

haklıyken bile insanın içi vicdan azabı yüzünden daralır da daralır. berbat bir histir.

normal şartlarda olmayan, olmaması gerekendir. din, kişiye özel bir inanç sistemidir. isteyen, istediğine inanır, istemeyen de inanmaz. fakat dinlere inanan insanların önemli bir çoğunluğu, kendisinin dinen doğru bildiği/sandığı şeyleri, diğer insanlara dayatıyorlar. bu da inanmayan kesimlerden "din karşıtlığı" olarak adlandırılan ama çok da haklı olan bir tepki doğuruyor. kimin neye inandığı, nasıl inandığı, ne yaptığı (başkasına zarar vermediği ya da baskı yapmadığı sürece) beni ilgilendirmez. ister namaz kıl, ister yoga yap. ama bana "dinimizde şu günah, bu haram" deme. beni kendi ahlak anlayışında, kendi doğrularına sığdırmaya, sıkıştırmaya çalışma. sen kendinde bu hakkı görürsen, yarın da başkası sana çıkar "dinde bu haramsa öbürü neden helal, o kadar dindarsan bunu yapma, şunu deme" falan der.

bir noktaya daha değinmek istiyorum: yaklaşık bir ay kadar önce, sosyal medyaya bir video düştü. istanbul'da meyhanelerin olduğu bir sokakta, sarıklı sakallı insanlar, içki içen müşterilere kibar kibar içkinin haram olduğunu, dine dönmeleri gerektiğini falan söylüyorlardı. biz bir cuma namazı çıkışında "din yalan, allah yok" minvalinde bir şey söylesek; hem dövüle dövüle öldürülürüz hem de ülkenin dindar kesimi bunu kırk sene diline dolar. ama kendileri yapınca ve tepki alınca şu cümleler kuruluyor: "siz din düşmanısınız. bizim dinimize saldırıyorsunuz. islamofobi bu..."

uzun lafın kısası; çuvaldızın bana saplanmasına razıyım, yeter ki arada iğnenin ucunu da kendinize dokundurun.

" uğrunda dertlere düştügüm sevgili
bir başkasına tutulmuş o da dertli.
derdimin dermanı kendi derdinde
hekim hasta olunca kime gitmeli.

ey kör!bu yer, bu gök, bu yıldızlar,boştur boş!
bırak onu bunu da gönlünü hoş tut hoş!
şu durmadan kurulup dağılan evrende
bir nefestir alacağın, o da boştur boş!


geçmis günü beyhude yere yâd etme,
bir gelmemis an için de feryat etme ,
geçmis gelecek masal bunlar hep
eglenmene bak ömrünü berbat etme.

niceleri geldi, neler istediler,
sonunda dünyayi birakip gittiler.
sen hiç gitmeyecek gibisin degil mi?
o gidenler de hep senin gibiydiler.

yel eser, umutlar savrulur gider;
sensiz, bensiz kalır bağlar bahçeler;
altın gümüş nen varsa harcamaya bak!
ölür gidersin, düşmanın gelir yer.

zamanında başkent beyrut ortadoğunun parisi diye lanse edilirdi. aslında çok güzel bir ülke gece hayatı yaşam tarzı biraz da olsa bize benziyor ne yazık ki ülke son zamanlarda çok karıştı. geçtiğimiz aylarda ki patlama ise çok kötüydü. neredeyse halkın yarısı hristiyandır kızılay değil kızılhaç sağlık yardım kuruluşudur. ülkenin en meşhur şeyleri arasında sedir ağaçları vardır ayrıca bayraklarında da bu temsil etmişlerdir.

mutlu musun diye sorulunca ben;

akciğer hacim ve kapasitelerini ölçmeye yarayan cihaza verilen isimdir.
önemli bir nokta olan rezidüel hacim ve bunun içinde bulunduğu akciğer kapasiteleri spirometre ile ölçülemez bu durumda helyum dilüsyon yöntemi kullanılır.

masturbasyon. süt bal tarçındır.

edit: yok bastırbasyon. doğrusu mastürbasyon olacak.

romanlarında hiç durmadan psikolojik tahliller yapan, küçük bir anı bile tahlil ede ede bitiremeyen ve buna rağmen okuyanı tutan usta yazardır.

altıncı hissim biraz kuvvetli olduğu için okey ve 101 oynarken çekeceğim taşları tahmin edebiliyorum bazen. bir de kendime katlanabilyorum.