bacım bi saniye
devamını gör...

cahit sıtkı yüzünden yolu yarıladığımız fikrinin bilinçaltına işlenmesi sebebiyle ürküten yaştır.*
devamını gör...

ıg nobel, değersiz anlamına gelen ignoble kelimesinden türetilmiştir. nobel ödüllerinin parodisi olarak bilimsel mizah dergisi 'annals of ımprobable research' tarafından verilmektedir.

ıg nobel, saçma sayılabilecek anlamsız bilimsel çalışmalara verilmektedir. herhangi bir maddi ödül verilmemektedir sadece hayal gücünü onurlandırmak için verilir.

ıg nobel ödüllü bazı çalışmalar şunlardır:
-anita eerland, rolf zwaan ve tulio guadalupe tarafından yapılan “sola eğilmek eiffel kulesi’nin daha küçük görünmesine neden olur” isimli çalışması
-johan pettersson isveç’in anderslöv kasabasında “neden bazı evlerde yaşayan insanların saçlarının yeşile döndüğü” bilmecesini çözdüğü çalışma
-pierre ve marie curie üniversitesi’nden basil audoly ve sebastian nukirch aldığı “kuru spagetti çubuğunun neden ikiye değil de daha çok parçaya bölündüğü gizemini” açıklamaya yönelik çalışmaları.
-tıp dalında gloucester’dan brian witcombe “kılıç yutma sonucunda boğaz ağrısı olması” çalışması
-ağaçkakanların kafatasını inceleyerek günde 12 bin kez gagasını ağaca vurduğu halde neden başağrısı çekmediklerini araştıran ıvan schwab ve philip ra may ornitoloji dalında yaptığı çalışma
-bir grup fotoğrafında herkesin gözünün açık çıkmasını kesin olarak garantilemek için kaç fotoğraf çekilmelidir? sorusuna cevap bulan nic svenson ve piers barnes matematik dalında yaptığı çalışma.
-ingiliz akademisyenler catherine douglas ve peter rowlinson, 516 çiftlikte yürüttükleri araştırma sonucunda kendilerine isim takılan ve ismiyle hitap edilen ineklerin, isimsiz ineklere kıyasla daha çok süt verdiğini tespit ettiği çalışma
devamını gör...

farklı anlamlara gelen bir sözcüktür.

1) kebapçıların kullandığı, et, biber, yağ gibi malzemelerin geçirildiği alettir.

2) herhangi bir durumdan dolayı şişmiş, kabarık durumunda olan anlamında kullanılan sözcüktür.

3) örgü örerken kullanılan bir alettir.

4) bir kebap ismidir.
devamını gör...

türkü öncelikle,
türklere özgü nitelik barındırarak türki kökeninden gelir.
sözleri genellikle halk şiiri biçimindedir.
has olandır.
gerçek yaşantılar üzerine sözleri meydana getirilmiştir.
biçimleri,
şekilleri,
ölçüleriyle birbirinden ayrılır.
bilinsin isterim!devri yoktur.
donemi yoktur.
hissedilir.

buyrunuz mis gibi anonim türkü,

"ah bir ataş ver cigaramı yakayım
sen salın gel ben boyuna bakayım
uzun olur gemilerin direği
ah çatal olur efelerin yüreği
ah çatal olur efelerin yüreği
ah vur ataşı gavur sinan boyansın
arkadaşlar uykulardan uyansın
uzun olur gemilerin direği
ah çatal olur efelerin yüreği
ah çatal olur efelerin yüreği
ah çatal olur efelerin yüreği"

devrinizi bilemedim ama,
öze dönmeye yardımı olur.
devamını gör...

sadece aslanlar için yerim mevcuttur.

aslan sahiplendirmek isteyenleri beklerim.

diditü:

arkadaşlar yeni mağara aldım. dinazoru olan varsa artık küçük bir dinazorda sahiplenebilirim.

düdüt2:

arkadaşlar yeni balık kafesi aldım, yunusu, balinası olan varsa da yardımcı olabilirim.
devamını gör...

dune romanlarında geçmiş efsane sözlerdir.

''bazıları benim vicdanımın olmadığını söylüyor. ama onlar hem başkalarını hem de kendilerini kandırıyorlar. şu an kadar var olmuş tek vicdan benim. nasıl ki şarap, fıçısında kokusunu bırakırsa; ben de en kadim yaratılış günlerimin özüne sahibim, ki bu benim vicdanımın tohumunu oluşturur. beni kutsal yapan şey de bu. ben tanrıyım, çünkü ben kalıtımını gerçekten bilen tek kişiyim.''
devamını gör...

yaklaşık 20 gün öncesinde "kamu kurumlarında gereksiz israf ve lüks makam araçlarına izin vermeyeceğiz" diyen sayın cumhurbaşkanı, halkı açlıkla, sefaletle, pandemiyle mücadele eder ve neredeyse taş kaynatacak duruma gelmişken bile mercedes keyfinden geri kalmıyor.

"itibar yeğenim, itibarda tasarruf olmaz" değil mi ?

link : sol.org.tr/haber/cumhurbask...
devamını gör...

her sene afife jale anısına türk tiyatrosundaki bir kadına ödül verilir efem... afife jaleyi bu kadar önemli kılan nedir bunun üzerine konuşmak istedim.
jale 1902 kadıköy doğumludur. orta halli, kültürlü bir ailede dünyaya gelir. asıl ismi afife olmasına rağmen sahnede oynadığı jale isimli bir karekterden dolayı jale olarak bilinir.
sevgili dostlar; jale 1918 yılında ailesinin de isteği ile istanbul kız sanayi mektebinde eğitim almaya başlar.
müslüman toplumlarda kadınların sahneye çıkması yasaktır malumunuz, ama ilerde edeceği mücadelelerin ilk adımını böylelikle atar.
osmanlı güzellikler ev yada orjinal ismiyle dârü’l-bedâyi-i osmânî'yeye de değinmeden geçmeyelim. osmanlı imparatorluğunda kurulan ilk konservatuvardır. daha sonraları okul kimliğinden çıkarılmış ve tiyatro topluluğuna dönüşmüştür. günümüzde istanbul şehir tiyatrolarının tam karşılığıdır. tiyatronun gelişmesini büyük katkıları olmuştur.
bu topluluk sadece kadınlara yönelik oyunlarda oynaması için sınav açar ve bu sınavı jale ve behire,beyza, memduha katılarak kazanır. toplamda 4 kadın.
daha sonra ikisi zaten müslüman kadınlara sahnenin yasak olduğunu, asla sahneye çıkamayacaklarını düşünerek bırakırlar.
2 kadın ise yollarına devam eder. jale ve refika...
refika suflör olarak, jale ise stajyer oyuncu olarak kadroya alınır.
1920'ye kadar sadece provalarda yer alır.
müslümanlar için yasak olan sahne, gayrimüslimler kadınlar için serbestti. o sıralar kadıköy tiyatrosunda ermeni tiyatro oyuncusu eliza binemeciyan hüsyin suatın eseri yamalar isimli oyunda ''emel'' rolünde oynuyordu. aileden oyuncu olan eliza ailesi ile birlikte parise gitme kararı alınca emel rolünü oynayacak bir kadına ihtiyaç hasıl oldu. emel rolünü darülbedai jaleye verir.
il sahneye çıkması 18 yaşına denk gelen jale; daha sonraları verdiği bir röportajda o geceyi ''hayatımda mutlu olduğum ilk gece'' olarak tanımlayacaktır.
müslüman kadının sahneye çıkması yasaktır demiştik o gece polis tiyatroya gelir efem...ilk sefer uyarıda bulunmak için gelir polis...
hee tamam derler, sonra peş peşe ''tatlı sır'' ve ''odalık'' oyunlarında oynar... tutuklamak için gelen polisten kaçarak yırtar. sonra yakalanır tabe...
polisten kaçamazsın...
o sırada içişleri bakanlığı bir genelge daha yayınlayarak müslüman kadınların sahneye çıkamayacağını bir kez daha vurgular. jalenin karakolda yaşadığı kötü muamele ve bu genelge ile hem gururu hem inancı kırılır...
ailesi tarafından dışlanır, yalnızlaşır...tiyatroda sıkı uyarılar sebebiyle kapıları yüzüne kapatır...
bu sırada bir bestekar olan selahattin pınar ile bir konserde tanışır ve evlenir...
tiyatrodan uzak kaldığı bu dönemde baş ağrıları migrene dönüşür. ağrılar için aldığı morfin onu bağımlı hale getirir...
cumhriyetin ilanıyla birlite kadınların sahneye çıkmasında ki engel kalkar ve burhanettin tepsi kumpanyası ile anadoluyu şehr şehir gezer ve oyunlarda yer alır..
sağlığı bozulan jale, eşinden sağlık sorunları sebebi ile boşanır ve ömrünün son yıllarını bakırköy ruh ve sinir hastalıklarında geçirir....
henüz 39 yaşındayken hayata gözlerini yuman bu kadın, bana nedense satranç oyuncusu bobby fischer'ı anımsatıyor.
bobby fischer dünyaya karşı belgeselinde bobby şöyle diyordu '' ben sadece satranç oynamak istiyorum''
jale de sadece ''oyun oynamak'' istiyordu... bu insanların sırtına bu kadar yük bindirmek neden?
''
kullanıcı tarafından yüklenmiş görsel''
devamını gör...

"insan niçin yaşadığını bilmezse günü gününe yaşamakla kalıyor; günün geçmesini, gecenin gelmesini beklemekten başka zevki olmuyor. bugün nasıl yaşadım, sorusuna cevap vermeden uykuya dalıyor, ertesi gün gene aynı hayat."

oblomov
devamını gör...

bazı insanların* düşünme ve algılama kapasitelerini düşündüğümde içten içe söylediğim cümledir.
devamını gör...

bizans kaynaklarında türk diye geçer bulgarlar. aynı zamanda, georg ostrogorski, aleksandr vasilyev gibi bizans tarihciliginin en büyük isimlerini de türkçü zannetmek ne bileyim şimdi... vasiliev, harward'da bizans tarihi üzerine dersler vermiştir ki, bulgarların türk olup olmadığı bizans tarihçileri arasında tartışılmıyor bile. hiçbir şey bilmiyorsanız, 9. yüzyıla kadar bulgar komutanların isimlerine bakabilirsiniz, hepsi türk ismi.

edit, ayrica #997953
devamını gör...

teşbihte hata olmaz derler fakat olmuş. düşmeyin efendim pavyona.
ulusta rüzgarlı caddesinin pisliğini biraz olsun görmüş biri olarak, tavsiye etmem.
tabi devran tersten dönsün diyorsanız ona bir şey diyemem.
siz bahçeli, beşevler oralardaki barlarda entel entel takılın.
t: yoktur öyle bir bağımlılık.
devamını gör...

oldu alüminyum, doları da ecevit'in dna'sı mezarından yükseltiyor hımm hımm.
devamını gör...

genel tanım olarak görgüsüzlük; toplum içerisinde nasıl davranacağını bilmemek, görgü sahibi olmamak şeklindedir.

(bkz: id) adı verilen benlikleri ile hareket eden bu insanları kendini yetiştirememiş insanlar kategorisine rahatça alabilir.

son karşılaştığım örnek, oturduğumuz apartmandan geliyor. benden biraz büyükçe bir komşumuz evi ne kadara aldığımızı sordu ve daha ben cevap veremeden kendisinin sitede dört dairesi olduğunu, yakınca bir konumda da iki dairesi daha olduğunu söyledi.

görgüsüzlük ve görgüsüzler her yerde.
devamını gör...

19 yaşında bir kez yapmıştım, sonra bir daha yanaşmadım. ha sorsalar kimseyle tanışmadım hiç derim, unutmak istiyorum çünkü. yok gibi davranıyorum. hiç yaşanmamış gibi. hiç kimsenin anniciği ile tanışmamış gibi.

küçücük bir odanın içinde tüm çakallar toplanmıştı, hiç unutmam. annesi, teyzesi, onun yüzü eriyor gibi görünen acayip kızı, birkaç erkek ve acaba onlar kimdi ya diye düşündüren başka insanlar. 46 kilo zamanlarım, nasıl narin nasıl zarifim. safım bi de. bu aile yapısı hakkında bilgim yok. göçmen çocuğuyum. biz de aşık olursan aile falan uğraşmaz gider kendin evlenirsin. hatta bizim taraf benim mallık seviyemi bildiği için gitme dediler, onlar seni yerler, haberin olmaz. dedim siz karışamazsınız, istediğimi yaparım.

yemin ediyorum 19 yaşımı verseler bana saçını başını acimadan yolarım.

aldılar beni aralarına, nasıl güzel maşallah dediler, en sevdiğimiz gelinimiz diye üstüne basa basa söylediler. en sevdiğimiz gelinimiz. en güzel gelinimiz. en zayıf gelinimiz. en güzel gözlü gelinimiz. yüzümde böyle kocaman gülücükler iltifatları alıyorum. nasıl mesudum.

eve geldim, ne oldu dediler, dedim bana böyle böyle dediler. o zaman öğrendim bizim ailenin yetişkin çakallarından, odanın içinde olan diğer gelin adayından nefret ettikleri için bana o kadar güzel şeyler söylemişler. o söylenen şeylerin aslında benimle ya da onların bana karşı hissettikleri ile alakası yokmuş.

sonra o kıskanırdıkları gelin beni birkaç kez öldürmeye çalışınca anladım ben ailem haklı. o ruh hastası beni her gördüğü yerde uzun dakikalar laf sokup yerin dibine sokup sokup çıkarınca bu işlerin bana göre olmadığını iyice anladım. çünkü ben böyle sabahtan akşama entrika falan uğraşamam firdevs hanım gibi. bihter olsaydım dizinin ilk bölümünde kafama sıkardım.

buradan o aileye sevgi ve saygılarımı iletiyorum. beni her şeyden soğuttular. pislikler.

y a s ı k.
devamını gör...

yalın'ın bu yaz için yaptığı cornetto şarkısını dinlemem sonunda dedim yani canım yalın linkini bırakıyorum siz de mutlu olun (link: https://
)
devamını gör...

iş görüşmesine anne veya babasının ya da bir tanıdığının zoruyla gitmiş olan insandır.

hem kendisine hem de görüşeceği kişiye bence biraz saygısızlık yapmıştır.
devamını gör...

bilimsel adı mitomani olan, kişinin, birinci yalanın ikinciyi tetiklediği, kişiyi sürekli yalan söyler hâle getiren yalanlar zinciriyle artık kendi yalanlarına inanmaya başladığı bir paradoksa sürükleyen sendromdur.

bireyin kendi öz doğrularıyla, beyninde meydana getirdiği yalanlar çelişmeye başlar. doğru sanılan her tür algı aslında bireyi yanıltan yalanlarıdır.

örnekleyecek olursak; sizden sürekli "güzel/yakışıklı" olduğunu duymak isteyen arkadaşınızı kırmaz ve yalan olsa dahi "güzelsin/yakışıklısın" dersiniz. bir süre sonra beyniniz bu algıyı doğru kabul eder. en başta size güzel/yakışıklı görünmeyen o kişi, artık yalandan tanımladığınız haliyle görünüz gözünüze.
devamını gör...

tanzimat dönemi yazarlarından samipaşazade sezai'nin batılı anlamda ilk hikaye denemesi olan küçük şeyler kitabında yer alan ve herkesin ölmeden önce okuması gereken trajikomedinin çok iyi işlendiği kısa öykülerden birisidir.

özet geçmek gerekirse:
hiçbir kimsesi olmayan 33 yaşındaki şişman ve biraz çirkin paskal yaşlı bir rum kadının evinde kiracı olarak kalmaktadır. paskal hayatını sahnelerde çok başarılı olduğu pandomim sanatını icra etmesiyle idame ettirir. bir gün paskal yine sahnedeyken eftalya adlı bir genç kız paskal'a çiçek atar ve paskal bu çiçeği saklar, eftalya'ya aşık olur. paskal eftalya'ya olan aşkını uzun süreler boyunca içinde tutar. bir süre sonra eftalya'nın paskal'ın sahnelerine gelmemeye başlaması paskal'ın meraktan çıldırmasına neden olur. paskal eftalya'ya olan aşkını içinde gittikçe büyütmeye başlar ve bir gün eftalya paskal'ın sahnesine geldiğinde paskal şok olur. paskal gözlerine inanamaz, eftalya bir başkasıyla evlenmiştir.. paskal bunu kaldıramaz o gün sahne çıkışı evde sabaha kadar acıdan kıvranır ve sabah ise kendisini asar. asılı trajikomik olan şey ise mahalleli odasının kapısını kırıp içeri girdiğinde önce paskal’ın dilini çıkarıp komiklik yaptığını sanıp gülmesi. oysa paskal gerçekten ölmüştür. yaşamında insanları güldürmeyi başaran bu adam ölümüyle de insanları güldürmüştür..

tamamını okumak isteyenler için:**

haseki taraflarında bir çıkmaz sokağın içinde yalnız duran üç odalı bir ev, bir mezar gibi, sonsuz bir sessizlikle doluydu. bir eskimişlik ve unutulmuşluk içerisinde terk edilmiş halde bulunuyordu. çatısından kopan bir tahta, damından uçan bir kiremit, duvarlarından yuvarlanan bir taş senelerce düştüğü yerde kalırdı. ara sıra çirkin, ihtiyar bir rum karısı -cadılara mahsus dehşet ve sükunetle- dışarı çıkarak evinde ihtiyaç duyduğu malzemeleri satın alır ve alelacele eve girip kaybolurdu. evin küçük bahçesinde duvara yakın bir büyük ağaç, temmuzun o ateşli güneşi istanbul’un bu taraflarını takatsiz bir hararet içinde bıraktığı zaman yapraklarının arasına gizlenmiş serin bir rüzgar yaymaya başlayarak o evin, o mahallenin bir büyük yeşil yelpazesi gibi havayı tazeler ve ona bir ferahlık kazandırırdı...
yazın bir cuma günü, öğleüzeri, bu evden, koltuğunda bohçasıyla çıkan bir adam, kapısını itina ve dikkatle kapadıktan sonra yoluna devam etmeye başladı. arkadan bakılınca omuzlarıyla belinin genişliği aynı bulunacak kadar şişman olan otuz üç yaşındaki bu adamın enli, fakat pek kısa bacakları üzerindeki yükü istediği tarafa götürmek de zorluk çektiği görülüyordu... bu uzak mahallelerin tenha sokaklarında düşünceli, mahzun bir şekilde yoluna devam eden bu adam, halkı güldürmek için gidiyordu... ince tahtalarla inşa edilmiş ve yıkılmamak için etrafına destekler vurulmuş bir binanın önüne geldi. bu binanın kapısının üzerinde beyaz kağıda büyük siyah yazıyla şu levha asılmıştı:
“meşhur paskal’ın pandomiması. burada her cuma ve pazar günleri meşhur paskal çeşitli hünerler ve gülünç oyunlar icra eder. kıymetli müşterilerinin beğenisini kazanan paskal, her hafta yeni oyunlarını gösteri sahnesinde sergileyecektir!”
paskal, kendisiydi. tiyatrosunun kapısından girip bohçasını açarak, hiç değişmeyen oyununa mahsus şalvar biçiminde ki beyaz pantolonunu, başına sivri beyaz külahını giydikten ve bütün yüzünü unlara, kurbağa bakışlı siyah gözlerinin alt kısımlarını kırmızıya boyadıktan bir saat sonraydı ki -boş zihinlerle gailesiz gönüllerden çıkıp yükselen- kahkaha sedaları ve alkış sesleri arasında oyununu sergiliyordu.
oyunda bir kadına aşıkmış rolü yapan paskal’ın, ilan-ı muhabbet için dilini çıkarması ve onun sevgisini kazanmak için taklak atması oradaki halkı çok güldürüyordu. tiyatronun bezden tavanını başının üstünde tutan ortadaki hareketli direğe arkasını dayayarak, ağzındaki sigara ile oyunu seyreden bir seyirci:
‘paskal’ın dilini çıkarması yok mu? insan buna gülmekten bayılır!’ diyordu. zaten bunu orada küçük iskemlelerin üzerine oturanların ekserisi tasdik etmişti. oyuncuların yanındaki locada, o masum, o çocukça gülüşleri hayatın acılarına teselli olabilecek genç kızlardan biri, tam bir coşku ve sevinçle kanatlarını sallayarak uçuşan kuşlar gibi, o küçücük pembe dudaklarının üzerinde nurani bir tebessüm olduğu halde, ellerini birbirine çırparak paskal’ı alkışlıyordu. “eftalya” ismindeki, yirmi yaşında, bu genç kız ihtiyar validesiyle hemen her hafta bu locaya geliyordu. validesi: ‘kızım burada çok mu eğleniyorsun?’ diye sorduğu vakit; eftalya, paskal’ı ölen sevgili köpeğine benzettiğini ve bazen de onun hareketlerinin ve tavrının, bir kere görüp de pek hoşuna giden bir maymunu andırdığını söylerdi.
o gün ise beyaz ketenler, sihri tebessümler içinde bulunan bu genç kız, o gürültüler arasında, bir hayvan kadar sevimli bulduğu ve beğendiği oyuncuya, locadan çiçek atıyordu. attığı bu çiçekler, paskalın yüzüne göğsüne dokundukça eliyle kalbini tutarak en can alıcı yerinden vurulmuş yırtıcı bir hayvan gibi acı acı feryat ediyordu.
bir iki dakika sonra tiyatrosunun iç tarafındaki toprağın üzerine oturarak, hala güldürdüğü adamların kahkahaları devam ederken içini çeke çeke ağlıyordu. bu zavallı paskal, o güzel eftalya’yı seviyordu, bu kusurlu vücut, o kusursuz varlığa aşık olmuştu!
fakat gönlünün en gizli bir köşesinde gizlediği bu muhabbetini kimseye söylemeye, küçükten beri her derdini paylaştığı evdeki ihtiyar hizmetçisiyle bile hasbihal etmeye cesaret edemiyordu. ömründe hiçbir kadının beğenen bakışlarına, hiç kimsenin iltifatlı davranışlarına nail olamamıştı. kendisinden beklenen yalnız güldürmekti. bak, bu kırgın halinde, gözyaşları içinde bulunduğu şu kederli vaktinde bile herkes kahkahalarla ona gülüyordu.
akşamdan sonra oyun bittiğinde yine bohçasını koltuğuna alarak geldiği yoldan çekingen bir tavırla evine avdet ediyordu. odasının kapısını açarak, içinde kimse olmayan evinde, birisinin dolaşıp dolaşmadığını, penceresini kaldırıp, sokaktan kimsenin geçip geçmediğini anladıktan sonra güzel eftelya’sını düşünmeye başladı.
bugün oyunda kendisine niçin o kadar gülmüştü acaba? koynundaki çiçekleri çıkarıp incitmeden ve hürmetle öptükten sonra, odanın en yüksek yerine koydu. “bu çiçekler, ah bu çiçekler beni öldürecek.” diyordu.
kendisini bir kere kabul edecek olursa… bu odaları saksılarla donatacak, o güzel eftalya’sını şu köşeye oturtacak, ne kadar garip hikâyeler varsa anlatacak, bütün gece onu güldürecekti. gayet güzel bir rüyadan uyanır gibi başını kaldırdı. ah, pek de çirkindi, alemin maskarasıydı. ağlamaya başladı.
son gününde kötü bir haber getiren o ay ne kadar süratle gelip geçmişti. iki haftadan beri tiyatrosuna gelemeyen eftalya evleniyordu. zavallı paskal, bir cuma günü kocasıyla beraber gelen eftalya’yı güldürdükten sonra, yüreğini parçalayan üzüntüsünü fark ettirmemek için başını önüne eğerek evine gidip içine kapandığı odasının kapısını sürgüledi.
ertesi sabah öğleden sonra kapısını kıracak gibi vuran ihtiyar rum karısı hiçbir cevap alamayınca, tam bir korku ve telaş ile mahalleden topladığı adamlarla, kapısını kırıp odaya girdiler. odaya girer girmez herkes gülüşmeğe başladı. zira paskal asılmış bir adam taklidi yaparak o meşhur maharetiyle dilini çıkarmıştı.
hayatında herkesi güldürdüğü gibi, ölümünde de kimseyi ağlatamayan zavallı paskal’ın bu seferki hali taklit değil, ölüm gibi hakikatti.
devamını gör...

normal sözlük'ü kullanarak 3. parti dahil tarayıcı çerezlerinin kullanımına izin vermektesiniz. Daha detaylı bilgi için çerez ve gizlilik politikamıza bakabilirsiniz.

online yazar listesini görmek için lütfen giriş yapın.
zaman tüneli köftehor rehberi portakal normal radyo kütüphane kulüpler renk modu online yazarlar puan tablosu yönetim kadrosu istatistikler iletişim