zaman tüneli

ihtiyarlar gücenmesin ama nedense kaldırımın tamamını tek başına kaplayabilme yetisine sahipler. hem yavaşsın hem yol kapatıyorsun. kenardan gitmek niye bu kadar zor ey yaşlı?

seninki de dert mi yeaa.

benim önümde yürümesin de nerede nasıl yürürse yürüsün.

bu konuda devlet, adalet sistemi ve ilgili diğer kurumlar hakkında ileri geri konuşup gözbebeğimiz olan devlet, adalet sistemi ve ilgili diğer kurumları töhmet altında bırakmayın sakın. yoksa cumhuriyet baş savcısı, cumartesi günü, pazar günü, tatil günü demez, büyük bir devlet, adalet sistemimiz ve ilgili diğer kurumlar aşkına hakkınızda bir fezleke, pardon bir iddianame hazırlar, sadece yargılasalar bile gençliğiniz gider. aman deyim. türkiye'de devlet gibi, adalet sistemimiz gibi, türk silahlı kuvvetleri gibi, emniyet teşkilatı gibi töhmet altında bırakılmaması gereken kurum ve kuruluşlar vardır. sakın bırakmayın.

bir opet olmasa da iyidir.

cevabı, chpye saldırılar bitince olan sorudur. kılıçdaroğlu, partiye olan tüm öfkeyi kendi üstüne çekip, insanlar chpye saydırmaktan sıkılınca yerini genç bir isme bırakacaktır.

susalım ya..
insanı insan kadar yoran bi şey yok bu hayatta.
söylemeyelim, susalım.

kalbinin ekmeğini ye.
herkes kalbinin ekmeğini yesin. vs vs.

ekstrem bir kıroluk.

günümüz dünyasında gerçek anlamında koparılmış olan bi'at aslında toplumsal sözleşme demek bir yerde.

diğer taraftan, muhfazakar kesime yukarılarda atfedilen anlamlar, roberto michels'in "liderlik oligarşisi" olarak tanımladığı tüm örgütlenmelerde er ya da geç görülür. türk solu ve kemalizim de buna dahildir...

neden?
olduğuna şüphe yoktur.
aksini iddia eden manyaktır.
hadi oradan hadee hadee.

uyumaya karar verdim.

yarın berbere mı gitsem diye ciddi ciddi düşünüyorum.
şöyle saç sakal jilete vurulsun.

ve de yan yana dizilerek kaldırımı kendi yolu gibi kullananlar. ayırmaksızın ikisinden de nefret ediyorum.
yavaşın önüne geçebiliyorsun ama bunlar yüzünden kaldırımdan inip onları geçince tekrar çıkıyorum. ve hemen arkalarından inerken "uff bir kol kola girmedikleri eksik." diyorum.
böyle söylenirken 2-3 kez duyuldum ve "ne dedinn?" dendi umursamadım sinirliyim zaten. sonra birisi yanıma yetişti "ne dedin diyorum?" ben hâlâ umursamadan yürümeye devam ediyorum.
"sana diyorum ne dedin kızım?!"
durup yandan tip tip baktım göz devirdim devam ediyorum (burada kendimi zor tuttum.). arkadan geleni umursamadan onlar yürüyordu bana ne.
sonra 4 kişilik gruptaki "kızım" veleti beni çantamdan çekip durdu "çantama bu kadar kaba davranma hakkını kim verdi?! sana cevap vermiyorum bunun anlamı seni duyuyorum ama umrumda değilsin demek! yolu tıkayıp arkanızdan geleni umursamıyorsunuz. ben sizi umursamak zorunda mıyım?"
çocuk bocaladı arkadakiler "kız haklı/haklı abi." diyor (güleni de vardı.) bu inme geleni de "kusura bakma, çantan için de." dedi.
son kısmı ekleyince gülesim gelmişti ama bozuntuya vermedim. eşyalarımı seviyorum ve o çantamla bana da kaba davrandı ama ilk çanta olayını halletmek istemiştim.
"bakmak zorunda bırakmayın, ayrıca babam değilsin iyi günler." deyip üniversite yokuşunu koşar gibi çıkmıştım.

beklenen iğrenç esprinin yapılmamış olması...

tipik müslüman görünümlü satanist eylemi. bir olguyu kendince şeytanlaştır, sonra ona saldırıp, savunanı da öldürüp de ki 'ben allah için yaptım'. aklınca niyet önemli diyerek allahı kandırıp cennete gidecek. bunun 'rüyamda tanrı benden ailemi öldürmemi istedi' diyen sadistlerden hiçbir farkı yok.
madımak olayında din adına orada bulunmuş herkes satanisttir, katildir,
din adına bu katilleri oraya toplayıp örgütleyenler de satanisttir, katildir,
din adına katilleri aklamaya çalışanlar da satanisttir, katildir.

televizyon karşısında dinlemeler.

mühendis adamın ağzının tadı farklıdır. cetvel tutmayan eli sevmezler hayatım bi defa. ama ölçtürmezler de. öyle gizli saklı değildir istekleri. her şeyi ölçülü sevip, ölçülü yaparlar. bak, adam gözlemci ağını nasıl geliştiriyor. “bulursanız bana da haber edin.” misali.

burayı okuyup da fotoğraf atacaklarını zannetmiyorum.

en son aldığım iltifatı hatırlamıyorum ama iltifat denilince aklıma gelen şu oluyor; "ellerinden çıkıp kitaplığında yerini alan bir kitap olmak vardı." ilginç bence :)