zaman tüneli

sonra işte değersizleştirme başlıyor. hatta bunun yanında sürekli eleştiri, küçümseme, istediği şekle sokma çabası. neden aww?

hocaya demişler ki "hocam baklava götürüyorlar" demiş ki "bana ne?", demişler ki "senin eve götürüyorlar" demiş ki "sana ne be *****".

zulümdür cidden. çünkü bebeğe bakmak annenin yükümlülüğündedir. doğada da böyledir.

çocuk kendinin olsa sorunu toplu taşımadakilerde bulurdu kesin.

10 üzerinden 7 benim için. ebeveyni hiç umursamıyorsa 10 üzerinden 12'ye falan çıkıyor ama onun bebekle ilgili yok. umursamaz ebeveyniyle ilgili. en nihayetinde, bebek olduğu için bir şey diyemiyorum. çünkü, bebek ağlar. canı sıkılır ağlar, derdi olur ağlar acıkır ağlar. ağlar yani.

bu yüzden, yanımda hep kulaklığımla geziyorum. o anda bir şey dinlemiyorsam bile, kulaklığımı çıkartıyorum. müzik açıyorum, sesi yükseltiyorum. konu kapanıyor. tertemiz.

2016 sonları 2017 başlarında ünlü olan donarak pozlar verdiğimiz sonrasında birinin bizi videoya aldığı akımdı.

çok anksiyete dolu bir gün geçirdim.
hiçbir şey yapamadım odaklanıp, o zaman da daha da anksiyeteye kapılıyorum.
bi yandan da herkes bok gibi birileriymiş gibi geliyor.
annem falan öksürüyor ona kuruluyorum.

allah rızası için kolektif olarak aklımızı başımıza alalım ya, dünyaya sesleniyorum burdan. her yer kapris. yıldım kapristen.

kezo nefretimi tekrar gündeme getirmeyi düşünmüyorum, bir cümle ile kısaca değindim sadece.

ekşi sözlük'te noryth aquanum kökenli meşhur bkz. orjinalinde "nickim" yerine başka bir organ vardır.
saçma sapan konuşan insanlara söylenir, gideri boldur. süperdir. on numaradır.

örnek: eskiden bi kar yağardı yeğenim yollar na böyle belime kadar kapanırdı donar ölürdük > bu da benim nickim hüsnü
örnek2: sözlük yazarları neden kavga ediyor başlığında neden diyene neden demek > bu da benim nickim hüsnü.

böyle şeyler olmasa böyle şeyler okumayız herhalde.

sonra gelsin taktikler, yok kaçan kovalanırlar, yok mesaja kırk saat sonra dönmeler falan.

sen sevme zaten, belli bokunu çıkarıyorsun.

belli etmeyen de kaybeder. sevgi serefsizdir.

bugün o yerdeyim. seninle geldiğimiz ve tüm gün esen rüzgara rağmen oturup saatlerce denize baktığımız o yer..
hep ben konuşmuştum da gözlerine bakıp sen dinlemiştin.bazen düşünrek bazen gülerek bazen de anlamadığın için boş gözlerle bana bakıp kaldığın o yerdeyim. kahkahalarla güldüğümüz anlara martıların şahitlik ettiği o yer....
sahi...
“birleştiren neydi ellerimizi?”

delinin kuyuya attığı bir taş.

her seferinde yeni bir şey öğreniyorum aww.

buna inanan, bunu kendine düstur edinen benden öteye. allaam sen beni koru gerçekten az kaldı yani sabrım.

dayım sözlüğümüzde alaylı dilinden bir türlü kurtulamadığım bir yazar var. insan 15 paragraf nobel'lik laf sokar mı? sokuyor. mod hesabına gir de şunu birkaç gün uçuralım. dayım benim. bozkırın tazenesi, gonyalım.

dilim tutulur, gözlerimi yerden ayıramam, hafif bir titreme, soğuk terleme, karın ağrısı, baş dönmesi... uzar gider.

#3512146

inanılmaz bir tespit ya! ahahahahah

türkçü olmadığım halde benim bile moralim bozuldu. çünkü hem dindaşımız hem de soydaşımız olan devlatlar bizi resmen satmış. akdeniz bizim gölümüz, kıbrış'ta adamızdı oysaki.

yağni adamlar ne dini ne de soyu sallamamışlar.

ben, türki cumhuriyetleri türklerinin bize nasıl baktıklarını çok defa tecrübe ettim. biz, hem soydaşlarımız hem dindaşlarımız diye çırpınıyoruz. onlarda bir atılım yok. bunun ahı çıkar.

modlara inanmıyorum.

kaptırmışsın kendini görmüyorsun bir yeri
hatırlattım arkadaş hayat akan sel gibi
boğulursun derdinden unutursun gülmeyi
usanırsın içmekten bulmazsın çareyi

gidenlerin yerini başkaları alıyor
telaş etmek boşuna her şey burda kalıyor
önceden anlamazsın her şey hoşuna gider
sonra feryat edersin çığlığın boşa gider...

*

(bkz: marry and max) ve (bkz: memoir of a snail) filmlerinin yönetmenidir. avustralyalı bir animatör ve film yapımcısı olan bu abimiz kil animasyonu ile karakterlerinin kişilik gelişimlerini güzel ve basit bir şekilde bizlere aktarmaktadır. bu kadar basit anlatımla bu kadar keyif verebilmek büyük bir başarıdır.
dram ağırlıklı olan yapımlarının içerisinde yaşamın boğucu, bunaltıcı, insanı kendi duvarlarına hapsedici etkisini hissettirerek yaşamın korunaklı alanına atıflar yaparken bir yandan da ümit, sevgi, umut gibi kavramlarına yer vermektedir. bu sayede hayatın yalnızca güzellikler ya da üzüntülerden ibaret olmadığını ve daima zıtlıkların yaşamın dinamiği olduğu gerçeğini aktarmaya çalışır.